Dec 222013
 

Ongeveer twee dagen geleden las ik dat het Marokkaanse Raja Casablanca van het Title: Niks is onmogelijk maar... | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Braziliaanse Atletico Mineiro had gewonnen, de club van Ronaldinho. Die na de wedstrijd niet alleen zijn shirt wisselde met een tegenstander, maar ook de rest van zijn out fit werd uitgedeeld aan zijn gretige tegenstanders. Ik had tot mijn schaamte nooit gehoord van Raja Casablanca, maar ik was natuurlijk meteen één en al interesse, helemaal verrassend was het niet dat Raja deze wedstrijd won, ze waren immers de beste van het Afrikaanse continent geworden, en speelde deze halve finale dus in het toernooi van de Wereld cup voor clubteams. Net zijn ze klaar met hun finale, ze verloren met 2-o van Bayern München waar ze zich alles behalve voor hoeven te schamen, dat is de Duitse machine, en dat zijn de beste zoals u weet, aangedreven door de Catalaan Guardiola. Ik vrees dat Bayern voorlopig onverslaanbaar zal blijven. Ik had het schitterend gevonden als Raja dit geflikt had. Ik hou van de underdogs, clubs die ons in Europa niks zeggen, maar na deze tweede plaats natuurlijk wel, hoop ik.

Prachtig vindt ik het ook dat de amateur voetbalclub JVC Cuijk de club waar Hans Kraaij Title: Niks is onmogelijk maar... | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Junior technisch directeur is, tot de kwart finales van de KNVB beker, die door dit soort situaties wat mij betreft meer gaat glimmen, dingen worden onvoorspelbaar, en dat maakt sport zo mooi. Het zou toch wat zijn, een amateurclub die de KNVB beker pakt, ja het is onwaarschijnlijk en volgens mij nog nooit eerder gebeurt, daarom des te leuker als het zou gebeuren, een jongensboek dat uitkomt. Alleen het erover dromen vind ik al leuk.

Als ik bijvoorbeeld naar de Marathon van Rotterdam kijk, steevast zit ik ieder jaar voor de buis, niet omdat ik het zo spannend vind hoor, er wint meestal een afgetrainde Afrikaan uit Ethiopië of Kenia en dat is die jongens hartstikke gegund en nog veel meer. Maar wat zou het enorm gaaf zijn als er een kerel (nog mooier en onmogelijker zou een vrouw zijn) die opeens in de kopgroep loopt, de commentator vraagt zich af wie Lars Nieshoos uit Appelscha in hemelsnaam is. Hij is niet aangesloten bij een atletiek vereniging maar heeft wel een licentie van de KNAU. De commentator zegt op het tien kilometer punt dat Nieshoos het al knap lang bij houdt op zijn rode sokken met afgelopen Nikes. Na twintig kilometer heeft de commentator wat dingen na laten trekken over de mysterieuze hardloper. Maar in geen wedstrijdlijst komt zijn naam voor, en hij loopt hier gewoon in de kopgroep, waar man na man moet afhaken. Als men over het dertig kilometer punt komt, zie je de Afrikanen verbaasd naar die witte Nederlander kijken, die vrijwel continu een wazige glimlach heeft, het is alsof ze met een robot hardlopen. Na 35 kilometer haakt de laatste haas af, en neemt Nieshoos zowaar de leiding, de commentator van de NOS kan een hoog gilletje van verbazing niet inhouden, hier gebeurt iets legendarisch. Iets wat wij misschien nooit meer zullen mee maken. Een Keniaan pikt het niet langer versneld en slaat een gaatje van tien meter. Nieshoos versneld niet mee, de andere drie koplopers kunnen het tempo maar net bijhouden, en laten de Keniaan ook gaan. Het gat loopt uit naar dertig meter, en er zijn nog maar een krappe twee kilometer naar de finish op de Coolsingel te gaan, normaal is het daar rumoerig, maar nu kan je er een speld horen vallen, iedereen kijkt naar het grote scherm, iedereen vraagt zich af wie die kerel uit Appelscha is. Dan met nog één kilometer te gaan versneld Nieshoos, het is meer een vroege eind spurt. De drie andere koplopers moeten Nieshoos laten gaan, maken gebaren dat ze verward zijn. Het gat naar de Keniaan is in afzienbare tijd dicht gelopen, het is erop en erover, met de Finish lijn in zicht rent Lars Nieshoos aan de leiding, die hij niet meer af zal geven, de doodse stilte op de Coolsingel heeft plaats gemaakt voor hysterie, de mensen gaan helemaal los, ze zijn werkelijk nog nooit zo ontzettend blij geweest met een winnaar als vandaag.

Ja dat zou toch leuk zijn… Ik weet het niet realistisch. Ongeveer zoiets als dat er een Nederlander de honderd meter sprint van Usain Bolt wint zonder dat zijn bovenbenen uit elkaar scheuren, of dat de Ijslandse voetbalclub Akranes de Wereldbeker voor voetbalclubs wint, maar goed het zou leuk zijn.

een site met geweldige waar gebeurde sportverhalenhttp://stuyfssportverhalen.wordpress.com/

 December 22, 2013  Posted by at 00:52 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)