Jun 132019
 

Net een pakje op mijn vrolijk beschilderde scooter naar het postkantoor gebracht. Een portret gemaakt van kunstenares Katja Maas uit Nijmegen, door kunstenaars Bram de Krosse en ik schreef de gek. Gekocht door Katja zelf. Dit is de tweede maal dat ik het pakketje verstuur, ze was hem vergeten op te halen op het postkantoor, ze heeft mij nu beloofd netjes voor de brievenbus te wachten tot het pakje haar word aangereikt door de postbezorger op zijn witte paard. Misschien trekt Katja de postbode en zijn witte paard wel haar atelier in, scheurt het tegenwoordig zo stijlloze uniform van de postbode zijn gespierde lichaam, en schildert de verbaasde kerel naakt op zijn even verbaasde paard op het canvas, het zou mij niet verbazen bij deze Koningin van de erotische kunst.Title: Ongepast | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Maar goed op de weg van het postkantoor op het Marktplein van ons geliefd Nieuwleusen bij een afslag belande ik weer eens in een lijkstoet, jawel op mijn beschilderde scooter die wel een beetje doet denken aan de caravan van Bassie in Adriaan, ik had niet echt voor deze gelegenheid mijn favoriete rode broek aan, daar onder mijn Vans met panter motief en een bruin suède jack met op de achterkant een mooie dame die haar borst laat zien aan een vrolijke paddenstoel die wel wat weg heeft van een ….., even eens eigen handwerk. U denkt misschien leuk dan kan Pieter de lijkstoet opvrolijken, wie weet maar het lijkt mij onwaarschijnlijk, persoonlijk denk ik dat de mensen mijn kunst hierdoor echt gaan haten, en dan hoop ik alleen mijn kunst, want er zijn niet veel kunstenaars die zo rondrijden. Als dit de eerste keer was, zou het nog te pruimen voor mij zijn, maar het is mij helaas al vaker overkomen, gelukkig nog niet met iemand achterop. In Zwolle presteerde ik het geheel ongewild een keer pal achter de lijkwagen en de hoofdrol speler of speelster van de begrafenis stoet terecht te komen. Zo gênant, ik had op dat moment niks liever gewild als ruilen met de kist bewoner voor mij in een grenen houtenkist onder een prachtige bloemenkrans. Ik durfde niet in mijn spiegels te kijken naar mijn achtervolgers. En dan gaat zo’n stoet ook nog tergend langzaam. Veel ongepaster kan ik mij niet voelen.

Wat mij ook eens in Staphorst over kwam na een afslag, dat ik tussen twee vrachtwagens kwam te rijden die keihard toeterde, na een tijdje begon ik ze uit te schelden, verwenste ze zoveel ziektes, waar menig student medicijnen nog wat van kon leren Ik viel stil toen ik zag dat kindertjes met hun ouders naar de trucks stonden te zwaaien met vlaggetjes. Bij navraag bleek ik beland in de jaarlijkse stoet van vrachtwagens die een rondje maken met gehandicapte kindertjes op de stoel van de bijrijder. Als ik een handicap voor het kiezen had en mee mocht naast zo’n stoere trucker had ik voor doof gegaan.

 June 13, 2019  Posted by at 13:10 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)