Sep 082015
 

De Dode lijn waar ik al eens een stukje over schreef in Pieters proza is al een tijdje uit lucht, een lijn van Itam van Teeseling en mij. Maar net kwam hij opeens keihard weer voor de dag, Itam belde en vroeg of ik wist wie er overleden was, uiteraard had ik geen idee, ik hoopte op een enorme klootzak.

“Joost Zwagerman” heeft zelfmoord gepleegd zei Itam. Ik was verbaasd, en nog verbaasder toen JoostTitle: Joost Zwagerman is niet meer | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Prinsen langzaam uit mijn hoofd dreef en ik Joost Zwagerman in beeld kreeg, ik haal deze twee geweldige Joosten namelijk altijd door elkander. Echt super jammer dat Joost een man waarbij passie toch wel heel erg van toepassing is, zijn ogen gingen glimmen, hij begon te bewegen als hij over een kunstenaar, muzikant of wat dan ook waar hij van hield had, ik deelde dat dan direct en werd altijd geboeid in het gene waar de man over sprak, het met de wereld wilde delen, ons iets willen laten ervaren waar we in alle drukte geen tijd voor namen, maar er door Joost lekker bij stil konden staan, en zo schreef hij ook, hij liet je ervaren in de wereld die hij zo graag wilde laten zien, en dat zal ik missen. Ik ben nu blij dat ik , “Americana” nog moet lezen, daar verheug ik mij nu al op.

Juist door zijn enthousiasme was ik zo verbaasd toen ik van Itam vernam dat Joost, juist Joost er een einde aan had gemaakt. Het zal echt een berg geweest zijn die hij van alle kanten heeft proberen op te klimmen, maar het lukte niet, zelfs niet met in zijn rugzak zoveel dingen die hem boeide, die konden hem niet helpen. Joost had een vriendelijke duidelijke blik, maar echt veel lachen zag je hem niet op de buis, maar goed dat zegt nog niks over de demonen waar Joost in zijn leven moest vechten. Hee veel indruk maakte op mij, toen hij vertelde volgens mij bij DWDD, dat hij in Amsterdam van zijn fiets was geslagen, gewoon omdat hij op de verkeerde plaats was, dat was onterecht, evenals de verschrikkelijke ziekte depressiviteit waar aan onder hij bleek te lijden.

Het ga je goed lieve Joost, ik wens je naaste niks dan goeds en heel veel sterkte met dit grote verlies

een fan

 

 September 8, 2015  Posted by at 23:45 Pieters Proza No Responses »
Aug 312015
 

Hopelijk maar heel hoogst waarschijnlijk ben ik niet de enige kunstenaar die per week zeker vijf emailtjes of telefoontjes krijgt per week, van galeries en andere kunst festijnen daargelaten om bij hun mijn kunst te exposeren. Sommige zijn tevreden als je verteld dat je niet wilt betalen om aan te exposeren want dan is dat een stukje muur huren, met een geringe kans op verkoop, en reacties krijg je meestal niet, want voor de galerie is de kous af als je het geld op hun rekening hebt gestort. DUS, Je maakt met veel zorg en hart zoals een kunstenaar doet een werk, je brengt of stuurt het werk op, er is geen reet aan en het kost je geld en energie. Maar je helpt wel een galerie met in zijn bestaan.Title: Kunst en de valse illusies die niet op doek staan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik vrees dat een kunstenaar het daar niet voor doet.

Nu zijn er natuurlijk veel goede galeries met mensen die er echt voor gaan, maar die kiezen zelf de kunst en kunstenaar die hun echt aanspreekt, waar ze al zeker van weten dat ze er iets moois mee kunnen maken. Die galeries bellen helaas niet vaak, maar zijn wel duidelijk, en kiezen je echt om je werk, en niet om het geld dat je liever aan materiaal besteed.

Dan zijn er ook nog de zogenaamde kunsthandelaren ( lees Snelle jongens ), die met mooie praatjes je werk willen hebben op een zo goedkoop mogelijke manier, liefst alleen met beloftes, die mogen wat mij betreft pas echt hartstikke dood, en snel een beetje.

Mijn goede raad is, als de galerie of kunst instantie voor jou werk niet komt, wacht dan tot die wel komt, zet je werk neer, begin desnoods zelf een showroom, hoe klein ook, het is altijd beter dan weer een valse illusie.

Heel veel succes, vooral doorgaan, niet laten af pakken jou grote liefde, kunst genaamd

 August 31, 2015  Posted by at 15:23 Pieters Proza No Responses »
Aug 282015
 

Manel is een man van een halve eeuw oud, hij heeft een donker bruine paardenstaart, nog zijn Title: Manel de versierder | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza natuurlijke haarkleur dankzij haarverf die hij al sinds zijn achttiende gebruikt. Manel is altijd voorzien van een wat gore bruine huidskleur door de zonnebank. Er is al een paar maal huidkanker in zijn gezicht behandeld, maar Manel laat zich niet kennen, de zonnebank is een deel van zijn bestaan geworden. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, is het motto van Manel, die al in een midden leven crisis zat vanaf zijn twintigste. Eigenlijk heet Manel gewoon Manus, hij noemt zich ongewoon Manel omdat hij in de veronderstelling is, dat hij van indianen uit Noord Amerika afstamt. Manel is gek op vrouwen, en de vrouwen op zijn leugens, die als ze hem doorhebben altijd weer snel genoeg van hem hebben. Hij woont in een rijtjes huis te Raalte, en is bus chauffeur. Hij rijd rond in huur auto’s om vrouwen te imponeren, dat lukt hem aardig.

Altijd staat er rumba muziek aan in zijn auto, dan wel bij Manel thuis. Hij brabbelt wat mee, maar weet echt niet waar de liedjes overgaan, nou ja eigenlijk wel, want de liedjes gaan allemaal over liefde, en Manel is liefde, verteld hij aan iedereen die het wel maar veelal niet horen wil. Manel kan aardig dansen als het niet op de maat hoeft, een beetje te wild, en bij de rustigere muziek iets te opdringerig. Dat is mijn aansteker verontschuldigd hij zich altijd, als de dame zijn erectie tussen haar en Manel de kop op voelt steken tijdens het dansen op rustige muziek. Wat de dames buiten Manel zijn verzinsels over zijn dik betaalde baan en tweede huis in Toscane ( Manel noemt het Toskanieje in Italië) is zijn aftershave. Dit is een truc van Manel, twee hele goedkope luchtjes mengt hij zorgvuldig door elkaar, waardoor hij zijn eigen luchtje heeft ontdekt, en omdat het zo goedkoop is smeert hij zich er helemaal mee in, tot onder zijn voorhuid toe. Zoals ieder onder ons heeft Manel ook van zijn fouten in de wereld van de versierders moeten leren, Kluk Kluk (zoals de vader van Manel hem altijd noemde vanwege zijn toen al indianen waan, tot Manel een pan in het gelaat van zijn vader sloeg, die hierdoor een blijvende gehoor beschadiging aan opliep, en Manel op zijn zestiende het huis uittrapte) zo leerde Manel dat je beter niet Title: Manel de versierder | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza kunt vragen aan een dame over hoe oud de desbetreffende dame denkt dat hij is. Een aantal maal, eigenlijk alle keren, schatte de dame Manel minstens tien jaar ouder als hij is. En dat deed de ijdeltuit pijn in het hard, zoveel pijn, dat hij met gebogen hoofd tegen zijn tranen vechtend de uitgaans- gelegenheid verliet. Met een oude rot kop leven is geen probleem, maar als je denkt dat je een jong hoofd hebt maak je een probleem, en dat doet Manel, maar vragen hoe oud men hem schat doet hij niet meer.

Wat Manel ook niet echt mee zit, is een litteken in de vorm van een cirkel op zijn linker wang, als men hem vraagt hoe hij dat is opgelopen, verteld hij altijd dat iedere indiaan van zijn stam zo’n brandmerk op zijn wang draagt, dit is een eerbetoon aan de ronde wereld, de indianen wisten namelijk al veel langer dan Columbus en zijn ei dat de wereld niet plat is, volgens Manel.

Maar de werkelijke toedracht was op een winter avond 1993 in Café de Leverstoot te Epe waar Manuel vakantie vierde. Er zat een platina blonde wat mollige dame aan de bar in het verder op de barman en Manel na lege Café, er stond muziek op van de rillende klootviolen die zongen over de doos van tante Kees, een hit in die tijd. De dame zat lekker te roken achter haar glaasje Sherry en met haar schorre stem tegen de wat verveelde barman aan te lullen. Aan de andere kant van de bar stond Manel, met zijn voet in witte namaak leren bordeel sluiper rustende op de rand aan de bar die voor rustende voeten is aangebracht. Manel dronk zich moet in met glaasje Pernod, daar ging je niet van uit je straatje stinken had Manel ontdekt. Hij moest en zou zijn erectie vanavond in de platina blonde dame legen, wel twee keer achter elkaar hoopte hij zijn smalle lippen aflikkend. De dame had geen aandacht voor Manel, die van alles probeerde om die aandacht wel te krijgen, door zijn auto sleutels net te vaak te laten vallen, door hardop mee te zingen met de kut muziek van de Klootviolen, de dame een drankje aan te bieden die ze zonder hem aan te kijken onvriendelijk edoch dringend afwees. Manel zou geen Manel heten als hij geen Manus had geheten, maar Mario, dus hij liet zich niet kennen. Hij was een ster in het verzinnen van een leuke opener, bijvoorbeeld,” ik wist niet dat er engelen bestonden tot ik jou hier zag”, “je hebt mij Title: Manel de versierder | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza eindelijk gevonden” en ga zo maar door. Maar hij wilde vanavond iets nieuws proberen, de dame had een stevige boezem onder haar kin hangen, dus besloot Manel het daar op te gaan gooien. Hij liep een beetje mee wiegend op de muziek langzaam op de dame af, de dame keek niet naar de sexy voort wiegende nep indiaan, de barman wel, en die liet een harde boer. Ook hierop reageerde de dame niet, en ze zat nog geen meter van de barman af. Toen tikte Manel op de schouder van de kletstante. Geiriteerd vroeg ze hem nu eindelijk aankijkend, zei het wat woest,”wat mot je kutje”, Manel liet zich niet uit het veld slaan, hij was wel te porren voor een beetje pit. En toen kwam zijn opener, diep uit zijn hart,”Zijn jullie hier met zijn drieën”, een cirkeltje draaiend boven het hoofd van de dame en haar dikke tieten. Als een tijgerin greep de dame de wijzende wijsvinger van Manel beet en brak hem grommend. Manel schreeuwde van de pijn, de dame gromde verder, de barman deed alsof hij iets liet vallen en verschool zich achter het bureau van menig alcoholist. De woeste dame greep haar glas Sherry, sloeg die in één keer haar dame in, en duwde het nu lege glas in de linker wang van de arme Manel. Hij had het niet meer en gilde als een meisje die haar vriendje betrapt op haar beste vriendinnetje. Zijn tranen vermengde zich met zijn bloed, de vrouw pakte de kraag van Manel zijn zacht roze blouse, en trok hem het Cafe door naar buiten, waar ze hem op de stoep liet liggen, weer naar binnen ging, een sherry bestelde , en verder ging met haar verhaal haar vader die al heel lang niemand meer boeit.

Zo kwam Manel dus aan zijn cirkelvormige litteken en ik aan het einde van weer een mooi verhaal van zomaar iemand ontstaan in mijn hoofd.

 August 28, 2015  Posted by at 21:39 Pieters Proza No Responses »
Aug 242015
 

“hoe gaat het Churandy, vraagt verslaggever Jeroen Stekelenburg na een gelopen 100 meter aan de Title: Ik ben blij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Nederlandse sprinter Churandy Martina. Met zijn handelsmerk de prachtige big smile antwoord hij met,”Ik ben blij”. En zo voel ik mij nu ook, blij, dit keer niet door Churandy die helaas in de halve finales in Peking werd uitgeschakeld, maar ik ben wel heel erg blij met de tweede plaats van Dafne Schippers op de 100 meter, net achter legende Shelly Ann Fraser Price. En daar zal Dafne zich zeker niet voor schamen. “nu weet ik dat alles mogelijk is”, zei ze na deze geweldige race. Het Konings nummer van de atletiek, en misschien wel van alle sporten, want atletiek is immers de moeder aller sporten, de honderd meter vind ik zo mooi. Buiten ongelofelijk hard lopen moeten de sprinters zoveel doen aan techniek, op allerlei manieren de verkramping tegengaan, heel veel laten, te beginnen met dope. En dan zit alles ook nog eens heel dicht bij elkaar, wat het allemaal alleen maar spannender maakt.

Wie had durven denken, dat een meisje uit Nederland, Utrecht ooit deel zou kunnen nemen aan de finale honderd meter sprint, als ik daar dan aan dacht, was het zeker geen blank meisje, op de één of andere manier had ik het idee dat, dat onmogelijk zou zijn tussen landen als Jamaica en de Verenigde staten, nou we staan er tussen dankzij Dafne Dekkers. Dit is toch minstens zo mooi als de tweede plaats van het Nederlands elftal in Zuid Afrika, en dan was die finale niet om aan te zien, misschien wel de lelijkste wedstrijd aller finales. Ik heb niet het idee dat Dafne Schippers zit te wachten op volks gekte gelijk aan dat bij het voetbal van het Nederlands voetbal, maar een beetje verdiend ze toch wel een feest en minstens een standbeeld naast dat van Fanny Blankers Koen.

Lijkt mij mooi dat er aan het einde van deze eeuw alle maal mooie standbeelden van onze kampioenen op de sprint naast elkaar staan in hun unieke stijl, al zit het er niet echt in ik dat nog te zien krijg.

Wat ik zo mooi vond was dat Dafne na de finale niet eens hijgde, dat is toch ie wat bizar, zo van, dat was dat, nu even blij zijn, en dan de 200 meter winnen, en als alles goed gaat, denk ik dat Dafne die ook gaat winnen. Ik denk van alle mensen die het Dafne gunnen is collega atleet Gregory Sedoc nog wel het meest degene die het Dafne gunt. Hij straalde, en dat maakt mooie televisie.

Wat grappig was, was dat ik tijdens de honderd meter zo mee leefde, dat ik steken in mijn zij kreeg, net als vroeger toen ik hard liep. Ik had dat ook tijdens de halve finale van de 1500 meter van Princes Sifan Hasan, want deze bijna onverslaanbare atlete, is toch net een klein Prinsesje uit de bergen van Ethiopië. Ik verheug mij erg op de komende dagen atletiek. “Ik ben blij”, “mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen”.

 August 24, 2015  Posted by at 18:13 Pieters Proza No Responses »
Aug 232015
 

Het is mooi weer, en hoe graag ik ook klaag, de zomer is niet slecht voor Nederlandse begrippen.Mijn lieve vrouw Xandra is het daar helemaal mee eens, en dat is ze niet vaak, het ergens mee eens, en dat heeft gelukkig niks met mij te maken, ze is het denk gewoon niet graag ergens mee eens.Maar dus wel met dit gezeik over wel of geen goede zomer.Hele dagen en halve nachten is ze in haar tuin bezig, ja haar echtte grote liefde, schreef hij huilend. Maar ik zou haar man niet zijn, als ik het beste niet aan haar zou gunnen, ik heb trouwens niet veel, nee helemaal geen keus, haar keus is mijn keus, het is dat ze een klein kattig Indisch dametje is, anders zou ik onder de duim zitten, maar die krijgt ze alleen in bed boven mijn hoofd, en dan slaap ik.

Ooit heel lang geleden, zeven jaar alweer toen we in het Vechtdal kwamen wonen had ik ook een stukje tuin, mijn flamoes tuin , nou lieve lezer, ze wist niet hoe snel ze mij weg moest krijgen, weer naar mijn bureau en/of schildersezel. Hoe ze dat deed, nou door het de hele tijd over planten, bloemen en weet ik veel wat er allemaal rond vliegt te hebben. Als mijn vrienden, gelukkig wonen de meeste in de stad en hebben geen tuin, maar die het hebben, al is het twee straat tegels groot, die hebben het er over, die kan ik dan onvriendelijk negeren, of ze vertellen dat ze er echt beter mee kunnen stoppen. Maar dat doe ik niet tegen mijn vrouw, simpelweg omdat ik tegen wil en dank van haar hou. Wat ik ook probeer, van haar af kom ik niet, mijn liefde voor haar is groot, om in de bittere ellende van tuinen te blijven, mijn liefde voor Xandra is groter dan de tuinen van Versailles die ooit van de nichterige zonnen Koning waren, “God zal zijn afgehakte kop terug vinden”.

Maar lieve mensen er is nog iemand een vrouw waar ik zonder Xandra’s weten heel veel van hou, niet zoveel als van Xandra, maar laten we zeggen ik hou zoveel van die vrouw mijn jeugdliefde, als de Keukenhof groot is. Ik hoop dat u dit voor zich kan houden, want om nou begraven in de grote liefde van Xandra terug gevonden te worden is ook niet waar ik altijd van heb gedroomd, misschien in nachtmerrie vorm, maar ook dan zou ik er niet altijd over dromen. Waar was ik gebleven, oh ja bij mijn jeugdliefde, zucht, kwijl, geil. Namelijk Klazien uut Zalk, een plaatsje niet ver hier vandaan. Ik ben al een paar keer bij haar langs geweest zonder dat Xandra daar enige weet van had. De Klazien kenners onder mijn lieve mooie lezers zullen nu denken, maar Klazien is toch al heel lang mors dood, als je dan onder een steen ligt, ja dan is Klazien dood. Nou en, mag ze? Ze is gelukkig niet de enige.Title: Klazien uut Nieuwleusen is herboren | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik kan natuurlijk niet overdag naar Klazien, dus moet het in de nachtelijke uren. De laatste keer ging het fout. Bij haar grafsteen wilde ik een bosje tijm plaatsen, dat is namelijk goed voor sterke botten. Ik zat dus op mijn knieën met mijn handen driftig een kuiltje te graven, toen een lamp mij bescheen. Verschrikt keek ik om, maar in eerste instantie zag ik alleen het vervelende ligt van een zaklamp. Een lage stem vroeg mij wat ik aan het doen was. Ik wilde gaan staan om uit te leggen wat ik aan het doen was, om niet vaag over te komen voor de veldwachter met zaklamp in zijn knuist, toen ik mij realiseerde dat ik niet wist wat ik moest uitleggen. Dus stotterde ik maar wat over de overeenkomst tussen een Maori krijgen en een potloodventer, namelijk het potlood. Maar goed de veldwachter was ook niet van gisteren, hij liep al tegen zijn pension aan. Hij sloeg mij met de zaklamp tegen de grafsteen van mijn jeugdliefde aan, en sloeg mij in de zilveren armbanden. “Viespeuk schreeuwde hij, gelukkig kon niemand ons horen op het nachtelijk kerkhof. Ik draaide verbaasd mijn hoofd naar hem toe, en maakte één woord van wat ik over hem dacht,”Imbeciel” zei ik niet eens echt onvriendelijk. Dat was niet één van mijn slimste samenstellingen van gedachtes. Hij trok met de zilveren armbanden mijn armen bijna uit mijn romp. “Ik heb u op heterdaad betrapt bij het seks hebben met Klazien, Necrofilie”., riep hij met zijn vinger draaiend. Wat een dwaas die imitatie bromsnor, wie is er nou nog veldwachter in een tijd dat de ISIS al bijna een begrip is. Ik kon nog maar één ding doen, en dat deed ik dan maar. Met een enorme knal belande mijn kopstoot op het ronde hoofdje van de eindelijk zwijgende diender, hij was op slag één van hen die daar onder ons lagen te grijnzen, want onder de grond grijnzen we meer als boven de grond, dat is een feit. Na zijn duitenzak waar echt niet meer als vijf Euro in zat en een foto van een behaarde poes waar een klit in zat, ontfutselde ik ook nog het sleuteltje van de agent, voor het openen van de zilveren armbanden. Net voor het licht zijn intrede deed kreeg ik die dingen open. Ik maakte mij natuurlijk snel uit de voeten op mijn super scooter, nog eenmaal zwaaide ik naar Klazien Rotstein-van den Brink, dit zou de laatste keer zijn dat ik haar zag.

Het was een mooi mens, altijd had ze wel een kruiden tegen wat voor kwaaltje ook, deze BN’r had Title: Klazien uut Nieuwleusen is herboren | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza tenminste iets te vertellen op TV met haar opwindende stemmetje. Nu zou het kunnen zijn dat u haar mist, ik hoef haar niet te missen want ik heb Xandra, die hier in het bruisende Nieuwleusen City hard op weg is de nieuwe Klazien te worden. Ze heeft haar kapsel al hetzelfde, en ze leest zich behoorlijk in, dus het zal mij niet verbazen als straks de meest vreselijke scheldwoorden te genezen zijn door wat er hier groeit in onze tuin, dit gaat een trekpleister worden, geen praat programma zal af zijn zonder Xandra, die dan weer verteld wat je allemaal niet kunt doen met een mierikswortel, of hoe je een sinaasappel van zijn huid afhelpt. Ik kan niet wachten…

 August 23, 2015  Posted by at 13:07 Pieters Proza No Responses »
Aug 192015
 

Title: Geleuter over kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Echt veel programma’s over kunst dan wel kunstenaars zijn er niet op TV. AVRO’s kunstuur, Het uur van de wolf, Profiel en dat is het wel zo’n beetje. Als een kunstenaar iets geks heeft gedaan of al heel erg lang dood is komt er nog wel eens iemand over vertellen in DWDD en natuurlijk zijn deze programma’s allemaal belangrijk, nou ja wat is belangrijk, voor veel, voor heel veel mensen valt kunst daar niet onder, jammer maar helaas een kilo afgeprijsde sinaasappels bij een supermarkt wekken meer interesse op als gratis kaartjes voor welk museum dan ook. En sinaasappels kunnen inderdaad heerlijk zijn. Toch misschien niet zo lekker en sappig als een sinaasappel kan een uurtje museum bezoek ook erg aangenaam zijn. (ik schrijf een uurtje, maar u kunt de hele dag natuurlijk ronddolen door een museum. Ik kan alleen na een uurtje geen kunstwerk meer opslaan, vandaar) De kaartjes voor een museum ook met kortingskaart kunnen behoorlijk prijzig zijn, mocht u dit willen ontwijken zijn er genoeg galeries waar u kunst kunt op snuiven. Tot zover mijn tips voor een kunst bezoek waar ik het helemaal niet over wilde hebben.

Wel wilde ik het hebben over kunst, eigenlijk over de makers die men kunstenaars noemt, en soms noemen de kunstenaars zichzelf zo, en is niemand het daar mee eens . Dat geleuter over kunst altijd, nou ja altijd, het schrikt af, kunstenaars die het over kunst hebben jagen mensen die het lekker over voetbal, wijven of zuipen willen hebben een andere hoek in op een feestje, al is het vaker andersom denk. Ik heb het graag over kunst maar ook over voetbal, en drank moet je drinken het vooral niet over hebben, en vrouwen, tja daar kun je eigenlijk van alles mee doen, maar het er beter niet over hebben, althans niet in het bij zijn van vrouwen denk ik.

Ik ben kunstenaar dus leuter ik regelmatig met kunstenaars over kunst. Waar ik niet graag over praat is hoe men iets maakt en waar mee, hoelang ETC, daar ben ik zo is mij opgevallen een uitzondering in. Maar wel heb ik het graag over andere kunstenaars, wat die maken, gemaakt hebben en hoe ze een beetje leven, mocht de kunstenaar een bijzonder leven hebben, en och daar hoeft men natuurlijk geen kunstenaar voor te zijn, hoor ik het wijs neus engeltje op mijn brede schouder in mijn oor lispelen, dat zal hij nooit meer doen nu ik hem tussen duim en wijsvinger heb vermorzeld, de doerak.

Laatst had ik een leuter sessie over kunst met een collega kunstenaar die ik maar niet bij naam noem, al Title: Geleuter over kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza denk ik dat hij er helemaal niet mee zou zitten. Maar zoals bekend zijn er veel kunstenaars waarvan er 99% een chronisch geldgebrek onder de leden hebben, de wetenschap staat voor een raadsel. Dus hij zou mij een advocaat op mijn dak kunnen sturen.

Ik zag een foto waarop sexy geklede dames op zijn Facebook tijdlijn staan, de dames lachte vriendelijk met in een hand een latex vagina. De dames waren en zijn dat waarschijnlijk nog steeds bekende pornosterren die met een replica van hun vagina in hun handen stonden. Ter goede orde dit geleuter over kunst, want zo mag je een namaak vagina toch wel noemen, iets dat namaak is, noemt men toch vaak ook kunst, vond plaats over de chat. Ik schreef in reactie op de foto,”iets van dat de dames vast geen koude handen zouden hebben”. Ik geef direct toe, dat ik betere grappen heb gemaakt. Maar de kunstenaar kon er zeker niet om lachen, hij ging er namelijk serieus op in. Hij schreef,”dat die vagina’s geweldig zijn, net echt”. Na even schrikken en denken, vroeg ik hoe hij dat wist, ik was in de veronderstelling dat hij een geintje maakte, dom natuurlijk want een Amsterdammer zegt altijd geintje als hij een geintje heeft gemaakt, en hij is Amsterdammer. (meer verklap ik niet) Hij negeerde mijn domme vraag en schreef dat hij die van Terra Patrick had, en die was heerlijk strak. Ieder zijn meug, ik vroeg mij af of hij trouwens wel eens met een echtte vrouw de liefde had bedreven. Hahaha alsof je met een latex doos de liefde zou kunnen bedrijven, maar goed. Hij ging verder helaas, je moet het echt eens proberen, schreef hij enthousiast. Ja leuk naast mijn vrouw, weer eens wat anders, ik heb een prima inlevings- vermogen, maar zet die ook graag af, zeker als het niet hoeft. Gadverdamme, echt ik moet er niet aan denken, voel mij dan net een serie moordenaar met een stuk bewaard lijk. Dit vertelde ik maar niet aan de kutstenaar, ik liet hem in zijn waarde. Hij was aan het sparen voor de kut van Paris Texas een andere pornoster, maar u begreep al dat ik het niet over Mien Dobbelsteen had, zou leuk zijn een vagina van Mien, als je er dan in knijpt dat de vagina dan zegt, met de assistente van Dokter van der Ploeg, en als je klaar komt zegt haar vagina dan AAAAA. Maar goed dat is voor de hele zieke geest.

Waarschijnlijk wilde hij alle vagina’s sparen, hij was denk eenzaam of een beetje doof, kon hij liplezen. Ik wilde een eind aan de chat brouwen, en vroeg hoe je die dingen schoon kreeg, waardoor ik bij nader inzien de indruk wek,, dat ik ook een collectie nep dozen wilde gaan aanleggen. Gewoon even onder de kraam, zo schoon schreef hij. Ik heb geen latex vagina besteld, wel de penis van Ron Jeremy in rubber uitvoering, geen mug of strontvlieg die het nog waagt huize Zandvliet in te vliegen…

Voor de liefhebbers al eerder kwam er een latex vagina in mijn stukje, Pooier van de Volmarijnstraat voor.

 August 19, 2015  Posted by at 20:27 Pieters Proza No Responses »
Aug 162015
 

Hebbie hem weer met zijn tekenen,

Hebbie hem weer met zijn afgekloven pennetjeTitle: Tekenen moet!!! | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Hebbie hem weer met zijn witte blaadjes wereld,
Hebbie hem weer met zijn stukje proza over zijn grote liefde tekenen.
Hebbie hem weer met zijn gekke krabbeltjes,
Hebbie hem weer met zijn tekeningen van penissen die na al die jaren een beetje op mensen zijn gaan lijken,
Hebbie hem weer met zijn tekendrift, zelfs op vakantie kan hij er niet buiten,

Nu heb ik de zinnen zelf netjes ingetypt die hier boven staan.
Maar allemaal heb ik ze van vele malen horen zeggen in mijn omgeving.
Waarop ik soms zeg, en meestal denk, hebbie hunnie weer met hun gezeik over mijn liefde, mijn leven, mijn alles en redding tegen de grote dode momenten die mijn leven te bieden heeft.
Of het nu komt vanwege mijn lichtte vorm van het syndroom van Asperger (heet sinds kort anders, maar ik denk dat het wel weer zal veranderen naar Asperger, en terecht want de Oostenrijkse ontdekker Dokter Hans Asperger die al even niet meer mee doet op Aarde, zal zijn achternaam toch ook niet hebben veranderd) dat ik verknocht ben aan eenzame momenten met pen en papier, of dor dezelfde volgorde maar dan omgekeerd, wie zal het zeggen.
Het heeft mij al heel snel in mijn leven gepakt, en nooit meer los gelaten.
Nu is het alsof ik het zelf niet bepaal, of ik wel of niet teken, dat is dus niet net, maar het is gewoon zo, het moet al is het maar tien minuten, een dag voelt onaangenaam als ik niet wat heb kunnen tekenen.
Het maakt in principe niet uit wat, waarmee of waarop, het is puur moeten, een vreselijke brandende drang in mij.
Tot ik ergens begin jaren tachtig mijn beroep van mijn drang te maken, maakte het ook niet uit of ik de Title: Tekenen moet!!! | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza tekening of strip goed of slecht vond, want ik gooide ze altijd op een hoop, in één van de vier hoeken die mijn jongens kamertje telde, en mijn moeder gooide die naar verloop van tijd in de vuilnisbak, een kapitaal aan geschiedenis is zo verloren gegaan, tenzij er nu ergens een oude vuilnisman van zit te genieten, maar ik vrees het ergste.
Dit wil niet zeggen dat ik er veel schilderijen voor over zou hebben die tekeningen weer eens zou mogen zien, want mijn jeugd was een ramp, ik begreep de wereld niet, en dat is waarschijnlijk te zien geweest in dat krassen zoals mijn vader mijn liefde noemde.
Mijn tante Josine uit Leiderdorp voerde altijd hele dikke blokken papier aan, en daar ben ik nog altijd dankbaar voor, rust in vrede lieve tante.
Volgens mijn moeder was tekenen het enige wat mij rustig kreeg naar weer een woede uitbarsting.
Ik was in mijn kamertje een soort beest, heel tevreden en zich veilig voelend op zijn kamertje.

Buiten tekenen deed ik belachelijk veel aan sport afgewisseld met eten, heel veel eten.
En oh ja lezen, kijken, strips, tijdschriften en boeken.
Dit alles altijd met muziek om mij heen, allerlei soorten muziek, want net als met tekenen en schilderen reis ik ook graag door muziek, en niet onverschillig ik denk over elk stukje muziek na.
De herinneringen aan de muziek doen mij aan allerlei momenten denken, en die verwerk ik in het geheel van een werk, of in de lijnen van bijvoorbeeld een gezicht.
Want lijnen zijn voor mij als letters, die kan ik lezen, in ieder geval de lijnen die ik zet.
Tekenen gaat mij werkelijk nooit vervelen, het is nog altijd even spannend om van te voren niet te weten wat er straks op zo’n maagdelijk wit vel papier zal staan.
Pablo Picasso zei ooit (niet van horen zeggen), dat als hij wist wat hij ging maken, hij het niet meer hoefde te maken, dan zat het al in zijn hoofd, ik sluit mij bij aan bij die stelling van de Spaanse mega grootmeester.

Momenteel is de tekenkoorts wat meer gecontroleerd, en speelt of ik een tekening goed vind wel een rol. En nog steeds vreemd is dat ik mijn werk ook exposeer, dat doe ik nu al sinds de eerste groeps- expositie ten bate van de spoortunnel aan de Blaak in Rotterdam 1991. Toch na al die jaren en vele exposities ben ik het nooit als normaal gaan beschouwen dat ik exposeer. Meestal exposeer ik schilderijen, die voor mij eigenlijk altijd grote tekeningen zijn. Want ik vind mezelf een tekenaar die schildert met een kwast, en dat is heel anders als een schilder, in dat geval sta ik dichte bij een fotograaf. Ik heb drie keer groot uitgepakt met alleen zwart wit tekeningen. In 2004 gaf de toenmalige directrice Julia Snikkers van de Artoteek Schiedam mij de kans een berg tekeningen aan de muur van haar kunst toko tentoonstellen. Hier in Dalfsen exposeerde ik in 2010 ook een heleboel tekeningen in het Gemeentehuis van Dalfsen. De mooiste tot dus verre is voor mij de 339 tekeningen die ik tijdens Raamkunst aan de Plantage te Schiedam 2006 mocht exposeren aan de vierkante raampjes van het prachtige huis van Cecilia Huisman aan de Tuinlaan.Title: Tekenen moet!!! | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Momenteel ben ik bezig met een project in boekvorm, CHECK genaamd. CHECK ONE zal binnenkort te bestellen zijn op het internet. Er staan 365 tekeningen in. Tijden van de tekeningen lopen door elkaar, zo ook de onderwerpen en personen. Het voorwoord is van de Hamburgse kunst verzamelaar Dirk Bernhard Schmitz. De boeken zijn een klein kroontje op mijn bestaan als tekenaar…

 August 16, 2015  Posted by at 20:47 Pieters Proza No Responses »
Aug 142015
 

In mijn carrière als beeldend kunstenaar komt het verdomd weinig voor realiseer ik mij nu net dat ik een

Title: Pieter en zijn logo ontwerpjes | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza logo ontworpen heb. Maar het is voorgekomen dat wel. De eerste waren de letters van het jongeren tijdschrift Freelook magazine in 1991, niet al te opvallend bestonden de letters uit borsten en lullen, ik was een ondeugende jongeman. In 1994 ontwierp ik de letters van Galerie Slaphanger, die vele niet commercieel genoeg vonden, en dat was eigenlijk raak, want de galerie had geen commerciële ambitie. Ik probeer altijd de letters te laten spreken zonder dat men ze hoeft te lezen.

Ik heb er altijd veel werk aan, en heb talloze malen een opdracht geannuleerd, want iets waar ik niet uitkom, lever ik niet graag af. In 2005 ontwierp ik een prachtige walvis, volgens mij de eerste vis die ik ooit tekende voor Kunstwinkel in Schiedam. Een strakke strenge walvis, waar men ook lampen van heeft gemaakt, die jaren aan de buitenkant van de Kunstwinkel hingen. En tja weer tien jaar later ontwierp ik een aantal logo’s voor Bar/Restaurant Casa Ximet in het pittoreske Amposta te Catalonië. In de letters zie je het aanzicht van het prachtige stadje verwerkt, en heb ik ook wat ezel hoofden gemaakt. De Bar is net geopend, het is de bar van mijn vriend Ximo Nebot Pereira.Title: Pieter en zijn logo ontwerpjes | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De bar hangt vol met kunst, hij heeft er een klein museum van gemaakt, zeker een bezoekje waardig, de bar bevindt zich in de Calle Major in het centrum van Amposta. Hopelijk nog heel lang, want Freelook Magazine, Galerie Slaphanger en Kuntwinkel t Walvis bestaan helaas niet meer. Ik hoop dat het niks met mijn logo’s te maken heeft.

Title: Pieter en zijn logo ontwerpjes | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Galerie Slaphanger

 

Title: Pieter en zijn logo ontwerpjes | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Kunstwinkel ‘t Walvis

 

 August 14, 2015  Posted by at 21:57 Pieters Proza No Responses »
Jul 242015
 

Zoals ieder jaar volg ik de Tour de France, hele dagen in mijn atelier, nu moet ik er wel bij vertellen dat Title: Afzien door Zeeland op een racefiets | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza ik net zo lief de Vuelta en Giro kijk op SPORZA, maar de tour, tja dat is voor mij de zomer, een jaarlijkse vakantie virtueel dat wel, ik ben er nooit geweest. Ik kijk ook naar beide praat programma’s, ik bedoel zowel de NOS en SPORZA later op de avond. Ik wil kosten wat het kost in de sfeer van van de tour blijven, ik loop nog net niet met een gele trui aan, en als ik zo naar mijn buik resultaat van de welvaart staar, zou een bolletjes trui het meest passen. Ik mis trouwens wel de Avond etappe van Mart Smeets.

Ik vindt het een mooie tour dit jaar, en de Giro was al smullen wat mij betreft. De renners moeten dagelijks afzien voor mijn plezier, geen berg kan voor mij lang, hoog en steil genoeg zijn, zo zittend op onze Mexicaanse bank. Bij de afdalingen geniet ik, maar hou ook mijn hart vast, ik vindt het verschrikkelijk als een renner valt, het kan er bij horen, maar dan nog hoeft het voor mij niet te gebeuren, wat hoort is immers zelden leuk.

Als ik een renner zie lijden, lijd ik niet zelden mee.

Ik moet dan denken aan mijn eigen lijden, lang geleden als twaalf jarige op mijn blauwe Motobecane racefiets, met daar op een soort jam potje dat voor mijn teller door moest gaan, ik denk dat hij heel veel wind ving, maar dat ter zijden. Met mijn vader, in zijn wiel dat wel, deden we een rondje zeeland van 165 kilometer, met ongeveer voor mijn gevoel 166 kilometer tegenwind. Het vervelende is dat ik mee moest, en de keer die ik nu ga beschrijven was de zondag voor een schoolvoetbal toernooi waar ik mij op verheugde, en de dag ervoor was ik gelost in een wielren wedstrijd. Ik had er dus totaal geen goesting voor, zoals de Belgen zo mooi zeggen.

En dat op een bidon met fruitsap en een mars is naar mijn nu volwassen idee kindermishandeling.

Ik kon goed een voor mijn doen hoog tempo rijden, heel lang, klimmen kon ik ook goed, al zijn bergen in Nederland natuurlijk zeldzaam, dus die specialiteit had ik weinig aan in de wielren wedstrijden, waarvoor ik ook nog eens vaak moeite had met de tempo wisselingen van het peloton. Arie van Rijswijk een vriend van mijn vader had al eens gezegd dat de lange tochten voor mij geen zin hadden en zelfs gevaarlijk waren voor een jong ventje, maar mijn vader luisterde niet, in zijn laten we het op onwetendheid houden. We reden door de Maastunnel naar Rotterdam zuid, en van daaruit over een heel slecht fietspad langs de meurende Botlek naar Spijkcity. Mijn bidon stuiterde door de klinkers mijn uit de houder kapot op dezelfde klinkers. Nou maar hopen dat ik bij benzinepompje een kraampje zou vinden om wat te drinken.

Ik maakte mij daar zorgen over. Langs het Grevelingenmeer, zat ik er al helemaal doorheen, letterlijk en Title: Afzien door Zeeland op een racefiets | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza figuurlijk, want mijn balletjes waren al beurs. Ik huilde zachtjes, wilde niet dat mijn vader dit zou zien. Mijn Mars was gesmolten in mijn wielertrui, toch probeerde ik de kleefboel opeten wat moest ik anders, die lul voor mij doodschieten? Bij Zierikzee met almaar de beroemde Zeeuwse wind tegen, die leek nooit mee te zitten, durfde ik niet meer op de ANWB fietsbordjes te kijken, want ik was bang dat Rotterdam heel ver weg zou zijn, en dat wilde ik niet zien, alsof dat zou helpen. En zo reed ik in een trance of Hel langzaam naar de Zuid Hollandse eilanden. Daar was de wind dragelijk, maar ik zat al in een oneindige hongerklop. Mijn vader greep mijn nek, gelukkig aan de achterkant en duwde mij voort, het ging niet meer, zo reden we door Numansdorp waar ik in een winkeltje een halve litermelk en iets te eten mocht kopen. Maar natuurlijk was er geen redden meer aan, ik kon wel weer alleen vooruit komen. Ik was nu woest, en haatte mijn vader voor het eerst in mijn leven heel erg. Toen kregen we de Heinenoord tunnel, mijn vader zoefde naar beneden, reed mij uitzicht, op de e”en of andere manier haalde ik kracht uit het zien hoe mijn vader met moeite omhoog kwam, en schoot ik hem omhoog voorbij. In Berendrecht kwam hij pas weer naast mij rijden, en grapte dat hij dacht dat ik zo moe was, ik zei niks, en hoopte alleen heel snel thuis te zijn, om te eten en heel lang te slapen. Maar het eten kwam er thuis meteen weer uit, ik was dood ziek, en lag te trillen in mijn bed, natuurlijk kon ik het voetbal toernooi op mijn buik schrijven, want ik het tegen wil en dank moeten afzien, nu nog een week ziek in bed, en dan zou er vast wel weer zo’n tocht aankomen, helaas.

 July 24, 2015  Posted by at 14:46 Pieters Proza No Responses »
Jul 142015
 

Gisteren ontsnapte de Mexicaanse drugsbaas Joaquin ‘El Chapo’ Guzmán voor de tweede keer uit een zwaar bewaakte gevangenis. Ondanks ik geen liefhebber ben van drugsbazen, heb ik wel veel bewondering voor mensen die zich niet zomaar laten opsluiten. Hij heeft daar toch maar weer heel erg zijn best gedaan te ontsnappen, en als het dan lukt, is dat toch knap, Schoft of niet.Title: Koek koek het gangster konijn | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Nu zijn er ook heel veel beesten op deze vreemde wereld die achter tralies zitten, in vele gevallen hebben ze ons niks misdaan, en leven ze hun gehele leven in gevangenschap om ons te vermaken, ik wordt altijd triest in dierentuinen, hoe goed men ook zegt dat de beestjes het hebben, ze kozen er niet voor te worden op gesloten voor een stel klootzakken op twee benen.

Zo ook ons konijn (God hebben zijn ziel) Koek koek niet. Steeds weer wist hij aan zijn hok dan wel gevangenis te ontsnappen, met zijn altijd sacherijnige kop. Mijn vrouw maakte na iedere ontsnapping zijn hok wat groter, maar blijkbaar kon het Koek koek niet groot genoeg, hij ontsnapte steeds weer. Dit deed hij vijf jaar lang tot ongeveer een week voor zijn dood, hadden we steeds weer zoek acties, en vonden hem veelal uitgeblust op zijn buikje lang uit in de schaduw van een boom liggend. Ik was een bewonderaar van hem, vond mijn konijn een klein beetje een held, een drugsbaron, of OG, Original Ganster in een mooie grijze bontjas.

Soms vroeg ik mij af als we hem weer eens terug vonden onder een boom, of hij wel wist waar hij voor ontsnapte, of hij niet steeds dacht, maar daar had ik goed te eten, hij kwam trouwens ook wel eens terug naar zijn hok. Het maakt nu ook niet meer uit, Koek koek was here!

 July 14, 2015  Posted by at 00:06 Pieters Proza No Responses »