Sep 162015
 

Staatssecretaris Sander Dekker vindt dat de publieke omroepen alleen nog educatieve programma’s Title: Hond bijt Sander Dekker maar in zijn klootzak | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza moeten maken, hij noemde,”De Wereld draait door”, zenuwachtig met zijn handen spelend een voorbeeld, en niet onterecht. Ik werd opeens geïnteresseerd in Biologie en natuurkunde en vele andere dingen die er in en om ons gebeuren, alsof ik nog niet genoeg interesses heb. Maar ik blijf de gekke stukjes film, Peter Pannekoek en natuurlijk Lucky TV het leukst vinden. Waarschijnlijk niet de items die Staatvervelia Sander Dekker bedoeld als hij het over, De Wereld Draait door heeft.

Net als mijn mening doet die er van Dekker toch ook niet toe, nou ja, zijn beslissingen doen er dus wel toe, en gelukkig die van mij niet.

Het is toch vreemd op zijn minst dat een Staatssecretaris zich gaat bemoeien met de programma’s die vak mensen maken, zeker als ze daar zo min mogelijk kijkers mee schaden. Rot toch op man, je kunt toch in onderhandeling met programma’s maken, ze vertellen wat ze misschien zouden kunnen veranderen. Vijfhonderdduizend en één mensen kijken dagelijks naar,”Man bijt hond”, met veel plezier, dat weet ik zeker. Het beste programma dat laat zien op een brood nuchtere manier mede dankzij Bram Bromet, mensen laat zien die heel bijzonder zijn, soms krijg ik het idee door,”Man bijt hond” (het enige programma waar ik een shirt van heb) dat alle mensen in Nederland heel bijzonder zijn, behalve Sander Dekker. Hoe kan je nou stellen dat Man bijt hond niet educatief zou zijn, het is immers altijd goed om te zien hoe mensen zoals jij en ik dingen anders doen, je gaat er menig maal verder bij doordenken, en soms geniet je ervan, wordt je verdrietig, boos of weet ik veel wat voor emotie er bij je op komt, maar Man bijt hond krijgt het voor elkaar, iedere dag opnieuw al jaren lang. Nou mensen u weet het al, die zeikende krullenbol van een pisbak secretaris, wil geen Man bijt hond, dus moet het verdwijnen. Dan kijkt hij er toch niet naar, waarom het voor andere bederven. Ik vind dat hij uit de politiek moet, want hij is niet leuk en al helemaal niet educatief.

“Lang Leven Man bijt hond”!!!

 September 16, 2015  Posted by at 23:59 Pieters Proza No Responses »
Sep 152015
 

Een paar weken geleden heb ik live niet ver van een drie hoofdige bluesband af die een Live CD aan het opnemen Title: Cigar Box Festival Delta Calluna Ommen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza waren aan de cover voor die band tussen een enthousiast publiek hard zitten tekenen aan een cover voor die zelfde live cd. Volgens mij is dit een uniek idee, van de zanger, Bo genaamd van de bluesband met de naam,”Bacon Fat Louis”. Ik wilde mij laten pakken door de muziek en sfeer, en dat is bij mij maar de vraag, want ik ben dikwijls weggelopen bij een live schilder performance, omdat de sfeer op een festival mij niet beviel, of dat ik gewoon niet lekker in mijn voorhuid stak.

Maar bi Fat Bacon Louis had ik hier in de verste verte geen last van, het was onvergetelijk en de band heeft er een fan voor het leven bij, en nog een knappe kerel ook, al schrijf ik het zelf.

De cover voor de cd, eigenlijk een schilderij op zwart geschilderd canvas heb ik in mijn atelier verder uitgewerkt, en gelukkig was de band er tevreden mee, en buiten een stevige som geld die ik hier voor ving, en andere cadeaus, waaronder een vette cd van de band, die u op hun website kunt aanschaffen, was het mij er om te doen de sfeer er zo goed mogelijk uit te laten komen.

Fat Bacon Louis speelt Delta Blues, oer blues waar ik heel veel van houd. Het is geen moment saai en ze Title: Cigar Box Festival Delta Calluna Ommen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza weten het publiek goed te vermaken, met bijvoorbeeld een preek uit de bijbel van Bo, en dat voor een ongelovige. Op de live avond in hun studio de Hippie hut, vroeg Bo of ik op 13 september zin had om een door hem georganiseerd, Cigar blues festival, Delta Calluna, bij Café Calluna te Ommen wilde komen. Ik heb heel weinig met festivals, maar dat wilde ik wel mee maken vlakbij huis te Ommen. En dus reed ik op mijn scooter de bewuste dag inde richting van Ommen. Ik had er wel een optreden van mijn buurvrouw die in een gospelkoor zingt moeten afzeggen, je moet er iets voor over hebben, dan maar mijn lieve buurvrouw. In het centrum van Ommen hoorde ik nergens muziek, en ik vond al helemaal geen Motor stop Café Calluna. Maar ik was ruim op tijd, dus reed ik alle uithoeken behalve de goede hoek van Ommen opzoek naar Café Calluna, ik besloot maar aan een ouder echtpaar te vragen of zij het café kende. En gelukkig wisten ze mij de weg te wijzen.

Toen ik over de Hessenweg richting het café reed, wist ik het opeens, het café was nog geen tien minuten van mijn huis af, ik vond het als ik er langs reed altijd heel gaaf uitzien, grote zelf gemaakte houten motoren voor reuzen, staan er voor, ik had er al eens foto’s van gemaakt.

Toen ik aankwam was Gumbo and the Monk op zijn gitaar vervaardigd aan een sigarenkist aan het Title: Cigar Box Festival Delta Calluna Ommen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza spelen . Op de markt kon je zelf op de speciale instrumenten spelen, net toen ik dacht laat ik het eens proberen, zat een kerel er geweldig op te spelen, ik besloot het maar bij luisteren te houden, ik speel overigens geen gitaar, maar rook wel sigaren. Bo had zelf twee podiums gebouwd waardoor het leek alsof de muzikanten gezellig in een blokhut speelden. De Amerikaan Justin Johnson bespeelde niet alleen virtuoos op allerlei sigaren doosjes gitaren, hij vertelde gelijk tijdig over de geschiedenis van de blues. Onderwijl bestelde ik een Texas burger, die zo groot was dat ik drie dagen geen honger meer had. De sfeer was geweldig, allerlei leeftijden waren lekker met elkaar aan het babbelen, in mijn randstad ogen heel bijzonder. Herman Ouboter was een band die volgens mij niet met de leuke sigaren gitaren speelde, ze speelde hele strakke blues.

Ik kwam echt los bij The Boothill Stompers Skiffle band, de zanger zei, dat ze oude lullen muziek maakte omdat het publiek zo jong was, prachtig. Als gast hadden ze een paar nummers de Blues Budah, een gigantische kerel op een mond harmonica. Het swingde als een tierelier, wat gaaf.

Even ging het stort regenen, maar dat kon mij niet deren. Ik wilde niet naar huis, nog lange niet. Onder het spelen van Boothill Stompers blues, keek ik naar het hoofd podium waar de volgende artiest al klaar zat, geheel gekleed en geschminkt in zilver, de Duitser Rocco Recycle, die in zijn eentje drumde en gitaar speelde, niet op een sigaren doos gitaar, maar op een gitaar vervaardigd uit een benzine jerrycan, omdat hij geen sigaren rookte maar wel veel reisde, vertelde hij. Erg tof vond ik de danser naast Rocco, in de vorm van een kleuter die een hamster hoofd op had en de show stal, later hoorde ik dat dit het zoontje van eigenaar Bert van Café Calluna was. Rocco en het zoontje speelde verdomd leuk op elkaar in, alsof ze het al jaren deden. Na Rocco recycle gingen The Bucket boys los, Straat muzikanten van de allerbeste soort met kritische teksten, die ze heel leuk en niet al te opdringerig verkondigden. Twee jongens op een plastic jerrycan, de één speelde er bas op, de ander drumde erop, en daarnaast speelde de derde artiest op een oude banjo de sterren van de hemel. Ik heb een cd van ze gekocht die sinds zondag mijn cd speler niet meer uit is geweest.

Inmiddels was het donker en speelde Cigar box Henry op zijn mooie sigaren doos gitaar natuurlijk harde blues met friends. En toen eindelijk mocht Bacon Fat Louis los gaan, als laatste act van het tweede Cigar Box Festival knallen. En dat deden ze, het publiek danste er vrolijk op mee, ik kon mij nauwelijks nog bewegen, had de hele dag gestaan, maar met mijn hoofd wiegde ik vrolijk mee.

Na de derde toegift was het helaas tiet om op hus an te goan. Waarschijnlijk staat Fat Bacon Louis nog steeds te spelen, al was de stem van zanger Bo al een tijdje eerder als de band naar huis gegaan. Ik hoop echt u er volgend jaar te zien, want het is een kleinschalig gratis festival die zijn weerga niet kent.

En Café Calluna, ja daar ga ik vaker komen. Nog blijer dat ik in Overijssel woon :)

Wat websites die ik echt even moet bezoeken:

http://www.cafecalluna.nl/

http://www.baconfatlouis.nl/

https://www.facebook.com/gumboguitars

http://www.justinjohnsonlive.com/

www.roccorecycle.de/

https://www.facebook.com/TheBucketBoyz

http://herman-ouboter.webnode.nl/

https://www.facebook.com/cigarbox.henri

 

 

 September 15, 2015  Posted by at 23:46 Pieters Proza 1 Response »
Sep 152015
 

Iedereen heeft zijn mening, en dat kan gelukkig zo hier en daar nog wel. Ik zeg zo vaak dingen waar ik Title: Beste Keith Richards | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza niet lang over na heb gedacht, en vaak weet niemand dat. Maar één van mijn vele helden Keith Richards zei onlangs in mijn ogen wat dingen die niet helemaal zijn zo als hij ze ervaart. En dat zei deze wereld beroemde Rolling stone niet tegen zijn WC deur, maar tegen de pers. Nu ga ik er maar vanuit dat zijn woorden verdraait zijn. Ik bedoel een man die zo ontzettend veel weet van niet alleen de muziek soort waarmee hij zelf de wereld al heel lang verblijd, daar verwacht je niet van dat hij rap muziek over één kant scheert met deze woorden:

“Rap – zoveel woorden, zo weinig inhoud. Het enige indrukwekkende aan rapmuziek is dat het heeft aangetoond dat er heel veel mensen zijn zonder muzikaal gehoor. Ze zijn al tevreden met een beat en iemand die er doorheen schreeuwt. Er is een enorme markt voor mensen die geen muzieknoten van elkaar kunnen onderscheiden.”

Maxima zou zeggen,”beetje dom Meneer Richards”. Ik vrees dat de één en zeventig jarige rocker zich aan de woorden van onze charmante Koningin niet zou storen, hij zal tango muziek ook wel niks vinden. En aan mijn woorden al helemaal niet, mocht hij ze ooit te zien krijgen, van horen zeggen (stemmen in mijn hoofd) blijkt dat hij vaak mijn website bezoekt. Zelf hou ik heel veel van muziek, ik kan best stellen teveel voor één mensen leven, eigenlijk zou ik een nummer van wie dan ook moeten beluisteren, en er vervolgens nooit meer naar luisteren, of ik het nou goed of niet mijn smaak vind, dan zou ik namelijk nog veel meer kunnen ontdekken, maar dat kan ik gewoon niet over mijn hart krijgen, ik ben net als in mijn kunst, een reiziger in de muziek. Mensen mogen mij altijd vertellen over waar zij van houden, liefst niet waar ze niet van houden, dat scheelt weer tijd, en zo bouw ik mijn brede muziek liefde alleen maar uit. Als ik moest kiezen tussen zien of horen, ging ik aan een touw hangen of iets anders waarmee men een leven kan beëindigen, doe een leuke suggestie voor een originele zelfmoord, en ik overweeg het, want overwegen is mijn leven.

Nu even terug naar Keith Richards waarvan u zijn Biografie echt zou moeten lezen, want om maar een topje van de ijsberg te lichten, de man gebruikt al meer dan dertig jaar geen drugs meer. Het boek heet trouwens, Life. Tot zover deze reclame boodschap. Keith beledigd iedereen die van rap muziek houdt en het maakt. AL denk ik dat zijn uitspraken er een rapper niet van doen wakker liggen. De rap muziek is heel erg breed, en staat al jaren open voor allerlei andere muziek soorten. En de rappers die ik onder mijn vrienden kan rekenen hebben wel degelijk een muzikaal gehoor. En ik geef toe dat niet alles geniaal is, maar welke band, zanger of muziek soort kent niet zijn mindere Goden, dat is nu eenmaal zo. En er zijn heel veel rap formaties die prachtige teksten rappen, en al helemaal niet schreeuwen, dus meneer Richards trek er een weekje vooruit, en bezoek wat rappers, er gaat een wereld voor u open, weer één zeg maar. Hier wat namen om u op weg te helpen: Blackalicious, De La Soul, The Roots, The Last poets, DJ Kool Herc, KRS One en zo kan ik wel een weekje doorgaan.

Dus nou ja veel plezier, vergeet vooral niet te genieten, net als ik van uw muziek doe.

 September 15, 2015  Posted by at 18:01 Pieters Proza No Responses »
Sep 142015
 

Nu wil ik het niet gaan hebben over de nieuwste,”selfie stick”, simpelweg omdat het mij ontbreekt aan genoeg kennis om het hierover te hebben, “Silicone valley” my ash, ik ben gespecialiseerd in het zo serieus mogelijk uit mijn nek te lullen, en nu dus bij gebrek aan luisteraars, schrijf ik maar met mijn vingers op een lekker ouderwets toetsenbord uit mijn kippennekkie.

Toen ik voor het eerst het woord,”selfie stick” mijn oor in hoorde zweven, dacht ik dat het ging over Title: Rare jongens die Syriërs | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza mannen die een selfie van hun plas stick maakte, hoe de selfie van een geliefd vrouwelijk middelpunt dan zou moeten heten, mag u zelf verzinnen, en plaatsen onder dit stukje, ik zal er dan op mijn ere woord hartelijk om lachen, kleine moeite. Maar het was dus een metalen uitschuifbaar stokje waar je, je leven, beter bekend als de Iphone in kunt plaatsen, en er dan een foto van u zelf op iets meer afstand van maken, ludiek, zonder meer, niks dan lof voor de uitvinder, wat moet hij/zij of allebei, een ongelofelijk leuk en creatief persoon zijn, iemand waar men maar wat graag met een grote ons kent ons glimlach naast gaat staan met je stick, om een super vette selfie te maken, voor je eigen,”verder heeft dit leven niks te bieden selfie fucking foto album”. En dan het woord selfie, harttstickke nieuw dat woord, nou ja het is er al weer een tijd, het staat alweer jaren in de Dikke van Dale. Het woord is nieuw, maar de handeling stok oud, zie maar wat prachtige fotoboeken van geweldige fotografen, of bezoek een Fotomuseum, die zelfs analoge selfie van zichzelf maakte. Maar goed een nieuwe naam voor een oud jasje, wat maakt het uit, als we maar kunnen lachen, want er is al zoveel ellende.

En daar wilde ik het eigenlijk over gaan hebben, echtte ellende, een soort nieuwslezer wil ik graag even Title: Rare jongens die Syriërs | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza uithangen, die mensen moeten  iedere dag met een strak gezicht de kloterige ellende aan ons naïeve kijkbuis ouderen verslaan. En dat is voor beide kanten zuur. Ik ging de afgelopen vakantie niet naar Griekenland op vakantie, ik zat namelijk even in een crisis net als de Grieken, maar niet getreurd, iedere dag zag ik arme Grieken verzuipen van verdriet in hun crisis. Met alle pers hadden de Grieken geen selfie stick nodig, ze kwamen toch wel op televisie of kranten, de wereldpers nam ze van alle kanten in beeld. En in Griekenland heeft men überhaupt geen camera’s om selfies te maken, dat zijn ze niet waard, ze gooien namelijk bij elk feestje alles stuk, en dansen hun sirtaki alsof er nooit een crisis is geweest, en gelijk hebben ze, lekker dansen, je leeft immers maar één keer, al zijn er volkeren die denken dat je vaker leeft.

Nu heeft het nieuws het terecht overigens over de vluchtelingen (mensen die uit hun land vluchten Title: Rare jongens die Syriërs | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza doordat een stel idioten uit de Hel, ze willen uitmoorden). En het lijkt mij niet leuk mijn huis te verlaten en vervolgens voor veel geld, daar heb je al snel een luxe Cruise reis voor, met allemaal mensen tegen elkaar aan in een bootje te gaan zitten, en zo op de bonnefooi naar een beter bestaan te dobberen. Nu kom ik dus aan bij de vrolijke kerels die achter een selfie stick aan, uit een bootje stapte, om waarschijnlijk de belangrijkste selfie uit hun leven te maken, ze hadden hun reis overleefd, ze wilde nog niet denken aan welke ellende er verder zou gaan komen in het boos kijkende Europa, de jongens wilde hun overleven even vieren met een selfie stick, dat lijkt mij een gepast moment. Nee dus, dat mag namelijk niet als je vluchteling bent vernam ik middels allerlei berichten op het internet. Wat hadden deze moderne jongemannen dan wel moeten doen, nou er hadden er minsten twee al dood van de honger opgegeten moeten zijn door de haaien, het zogenaamde zeemansgraf, een ander had in Griekenland waar deze betreurenswaardige selfie met de stick werd genomen aan scheurbuik moeten sterven, en de rest had uit gemergeld van de honger trillend in een hoekje op het strand moeten hopen op een stukje brood met heel misschien een stukje feta kaas erop, nee die gaan staan blij zijn met een selfie stick, die miljonairs, rijkeluis kinderen, mogelijk gevaarlijke strijders van de ISIS, Taliban of de rubberenkut rebbelen. Alsof rijke mensen niet zouden mogen vluchten voor hun leven. En wat is eigenlijk rijk, nou je bent pas echt rijk als je een selfie stick kunt aanschaffen, en er dan ook nog in plaats van een kartonnen doosje dat op een I phone lijkt, een echte I phone in kunnen doen, nee sorry Syrische olijkerds dan ben je hier niet welkom, dan moet je hartstikke terug naar je plat gebombardeerde land, met andere woorden de doodstraf moet je krijgen, een beetje een selfie maken met je stick, schandalig.

Ik weet niet of men in Syrië ook Action winkels hebt, zal best wel, die zitten namelijk overal, en terecht, Title: Rare jongens die Syriërs | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza want het zijn super winkels voor mensen met minder geld, en voor wat beter bedeelde die voor het zelfde niet graag teveel uitgeven, maar bij de Action kan denk iedereen zich zonder hier voor krom te liggen een selfie stick veroorloven, voor 4,99 heb je er al één. Dus mensen die het de Olijke Syriërs kwalijk namen dat ze hun reis hadden overleefd en blij waren, die hadden ze gewoon bij de Action gekocht, eind goed, al goed toch? Ik ga een stickie roken, laat de azijn pissers maar sticken…

 September 14, 2015  Posted by at 21:21 Pieters Proza No Responses »
Sep 122015
 

Veilingen zijn vaak erg interessant vind ik. Vroeger ging ik stad en land af met mijn ouders naar veilingen, mijn tante spaarde namelijk antiek en had geen auto, dus moest haar broertje die toevallig mijn vader is rijden, en mijn zusje en ik moesten onze vrije zondag dan tussen de antiek doorbrengen, vaak heel saai, maar soms best leuk. En eerlijk gezegd vond ik toen alleen het snelle praten van de veilingmeester leuk. Nu vele jaren later kijk ik af en toe op televisie naar veilingen, of kom er zelf met mijn kunst meestal voor een goed doel, bijvoorbeeld kinderen met nierziekte, een kerk orgel ETC.

Een klant van mij hier uit het dorp, had de tip om eens mee te doen aan Catawiki veilingen op het internet met mijn werk, er deden daar veel bekende kunstenaars aan mee. Steeds als ik de klant tegen kwam vroeg hij of ik al had meegedaan.

Vergeten loog ik steeds.

Ik besloot toch maar een kijkje te nemen op Catawiki, zeker meer dan de helft van mijn collega die hun Title: Sorry Elvis Presley | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza werk aanboden moeten dit vanuit hun graf gedaan hebben, wat wat dat betreft was het maar een dooie boel op Catawiki. Ik had daar dus helemaal niks te zoeken als levende lang niet zo bekende kunstenaars als bijvoorbeeld de mannen uit FC Wijlen ; Kees van Dongen, Karel Appel, Anton Heijboer, Rene Maagdenberg, Arie Kalkman en Corneille. Maar de klant is Koning, dus ik besloot tegen beter te weten in een Zwart/wit pentekening van Elvis Presley te plaatsen, of beter mijn vrouw plaatste Elvis, dan leek het misschien of ik net als Elvis hartstikke morsdood was. Van een beetje commercieel zijn Elvis en ik helemaal niet vies, dan maar dood misschien is het wel hartstikke leuk dood zijn, niemand kan het tegendeel bewijzen, nee ook Jomanda in haar blauwe jurk niet, iedereen kan met een psychose geesten zien, maar of die er dan echt zijn.

Wel lullig voor Elvis, de man van wie ik trouw ieder ochtend een met een cd uit mans rijke oeuvre op krachten kom. Zomaar een mooi portret van hem op de bonnefooi veilen. En wat dat betreft lijk ik wel een beetje op Jomanda in haar blauwe kut jurk, want ik wist al hoe het zou gaan aflopen, ik zou er namelijk niet wijzer van gaan worden en waarschijnlijk een tekening bijna voor noppes van de hand doen.

En zo geschiede, namelijk Frederic Leray uit Saint Herblain te Frankrijk had maar liefst drie Euro op Elvis Presley geboden, de man had direct gestort. Normaal ben ik duurder hoor lieve lezer, een tekening kost in mijn atelier of webshop op deze website al snel 50 tot 60 Euro, verzendkosten inbegrepen. Frederic heeft dus geluk, en ik gun het hem van harte, ik heb Elvis Presley vandaag op de bus naar Frankrijk gedaan, en was drie Euro en 25 cent kwijt aan verzendkosten.

Helemaal niet erg, maar de veiling sla ik even over, dat is beter na mijn dood voor de economie, zou Mark Rutten zeggen, en gelijk heeft hij…

 September 12, 2015  Posted by at 20:47 Pieters Proza No Responses »
Sep 082015
 

De Dode lijn waar ik al eens een stukje over schreef in Pieters proza is al een tijdje uit lucht, een lijn van Itam van Teeseling en mij. Maar net kwam hij opeens keihard weer voor de dag, Itam belde en vroeg of ik wist wie er overleden was, uiteraard had ik geen idee, ik hoopte op een enorme klootzak.

“Joost Zwagerman” heeft zelfmoord gepleegd zei Itam. Ik was verbaasd, en nog verbaasder toen JoostTitle: Joost Zwagerman is niet meer | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Prinsen langzaam uit mijn hoofd dreef en ik Joost Zwagerman in beeld kreeg, ik haal deze twee geweldige Joosten namelijk altijd door elkander. Echt super jammer dat Joost een man waarbij passie toch wel heel erg van toepassing is, zijn ogen gingen glimmen, hij begon te bewegen als hij over een kunstenaar, muzikant of wat dan ook waar hij van hield had, ik deelde dat dan direct en werd altijd geboeid in het gene waar de man over sprak, het met de wereld wilde delen, ons iets willen laten ervaren waar we in alle drukte geen tijd voor namen, maar er door Joost lekker bij stil konden staan, en zo schreef hij ook, hij liet je ervaren in de wereld die hij zo graag wilde laten zien, en dat zal ik missen. Ik ben nu blij dat ik , “Americana” nog moet lezen, daar verheug ik mij nu al op.

Juist door zijn enthousiasme was ik zo verbaasd toen ik van Itam vernam dat Joost, juist Joost er een einde aan had gemaakt. Het zal echt een berg geweest zijn die hij van alle kanten heeft proberen op te klimmen, maar het lukte niet, zelfs niet met in zijn rugzak zoveel dingen die hem boeide, die konden hem niet helpen. Joost had een vriendelijke duidelijke blik, maar echt veel lachen zag je hem niet op de buis, maar goed dat zegt nog niks over de demonen waar Joost in zijn leven moest vechten. Hee veel indruk maakte op mij, toen hij vertelde volgens mij bij DWDD, dat hij in Amsterdam van zijn fiets was geslagen, gewoon omdat hij op de verkeerde plaats was, dat was onterecht, evenals de verschrikkelijke ziekte depressiviteit waar aan onder hij bleek te lijden.

Het ga je goed lieve Joost, ik wens je naaste niks dan goeds en heel veel sterkte met dit grote verlies

een fan

 

 September 8, 2015  Posted by at 23:45 Pieters Proza No Responses »
Aug 312015
 

Hopelijk maar heel hoogst waarschijnlijk ben ik niet de enige kunstenaar die per week zeker vijf emailtjes of telefoontjes krijgt per week, van galeries en andere kunst festijnen daargelaten om bij hun mijn kunst te exposeren. Sommige zijn tevreden als je verteld dat je niet wilt betalen om aan te exposeren want dan is dat een stukje muur huren, met een geringe kans op verkoop, en reacties krijg je meestal niet, want voor de galerie is de kous af als je het geld op hun rekening hebt gestort. DUS, Je maakt met veel zorg en hart zoals een kunstenaar doet een werk, je brengt of stuurt het werk op, er is geen reet aan en het kost je geld en energie. Maar je helpt wel een galerie met in zijn bestaan.Title: Kunst en de valse illusies die niet op doek staan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik vrees dat een kunstenaar het daar niet voor doet.

Nu zijn er natuurlijk veel goede galeries met mensen die er echt voor gaan, maar die kiezen zelf de kunst en kunstenaar die hun echt aanspreekt, waar ze al zeker van weten dat ze er iets moois mee kunnen maken. Die galeries bellen helaas niet vaak, maar zijn wel duidelijk, en kiezen je echt om je werk, en niet om het geld dat je liever aan materiaal besteed.

Dan zijn er ook nog de zogenaamde kunsthandelaren ( lees Snelle jongens ), die met mooie praatjes je werk willen hebben op een zo goedkoop mogelijke manier, liefst alleen met beloftes, die mogen wat mij betreft pas echt hartstikke dood, en snel een beetje.

Mijn goede raad is, als de galerie of kunst instantie voor jou werk niet komt, wacht dan tot die wel komt, zet je werk neer, begin desnoods zelf een showroom, hoe klein ook, het is altijd beter dan weer een valse illusie.

Heel veel succes, vooral doorgaan, niet laten af pakken jou grote liefde, kunst genaamd

 August 31, 2015  Posted by at 15:23 Pieters Proza No Responses »
Aug 282015
 

Manel is een man van een halve eeuw oud, hij heeft een donker bruine paardenstaart, nog zijn Title: Manel de versierder | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza natuurlijke haarkleur dankzij haarverf die hij al sinds zijn achttiende gebruikt. Manel is altijd voorzien van een wat gore bruine huidskleur door de zonnebank. Er is al een paar maal huidkanker in zijn gezicht behandeld, maar Manel laat zich niet kennen, de zonnebank is een deel van zijn bestaan geworden. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, is het motto van Manel, die al in een midden leven crisis zat vanaf zijn twintigste. Eigenlijk heet Manel gewoon Manus, hij noemt zich ongewoon Manel omdat hij in de veronderstelling is, dat hij van indianen uit Noord Amerika afstamt. Manel is gek op vrouwen, en de vrouwen op zijn leugens, die als ze hem doorhebben altijd weer snel genoeg van hem hebben. Hij woont in een rijtjes huis te Raalte, en is bus chauffeur. Hij rijd rond in huur auto’s om vrouwen te imponeren, dat lukt hem aardig.

Altijd staat er rumba muziek aan in zijn auto, dan wel bij Manel thuis. Hij brabbelt wat mee, maar weet echt niet waar de liedjes overgaan, nou ja eigenlijk wel, want de liedjes gaan allemaal over liefde, en Manel is liefde, verteld hij aan iedereen die het wel maar veelal niet horen wil. Manel kan aardig dansen als het niet op de maat hoeft, een beetje te wild, en bij de rustigere muziek iets te opdringerig. Dat is mijn aansteker verontschuldigd hij zich altijd, als de dame zijn erectie tussen haar en Manel de kop op voelt steken tijdens het dansen op rustige muziek. Wat de dames buiten Manel zijn verzinsels over zijn dik betaalde baan en tweede huis in Toscane ( Manel noemt het Toskanieje in Italië) is zijn aftershave. Dit is een truc van Manel, twee hele goedkope luchtjes mengt hij zorgvuldig door elkaar, waardoor hij zijn eigen luchtje heeft ontdekt, en omdat het zo goedkoop is smeert hij zich er helemaal mee in, tot onder zijn voorhuid toe. Zoals ieder onder ons heeft Manel ook van zijn fouten in de wereld van de versierders moeten leren, Kluk Kluk (zoals de vader van Manel hem altijd noemde vanwege zijn toen al indianen waan, tot Manel een pan in het gelaat van zijn vader sloeg, die hierdoor een blijvende gehoor beschadiging aan opliep, en Manel op zijn zestiende het huis uittrapte) zo leerde Manel dat je beter niet Title: Manel de versierder | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza kunt vragen aan een dame over hoe oud de desbetreffende dame denkt dat hij is. Een aantal maal, eigenlijk alle keren, schatte de dame Manel minstens tien jaar ouder als hij is. En dat deed de ijdeltuit pijn in het hard, zoveel pijn, dat hij met gebogen hoofd tegen zijn tranen vechtend de uitgaans- gelegenheid verliet. Met een oude rot kop leven is geen probleem, maar als je denkt dat je een jong hoofd hebt maak je een probleem, en dat doet Manel, maar vragen hoe oud men hem schat doet hij niet meer.

Wat Manel ook niet echt mee zit, is een litteken in de vorm van een cirkel op zijn linker wang, als men hem vraagt hoe hij dat is opgelopen, verteld hij altijd dat iedere indiaan van zijn stam zo’n brandmerk op zijn wang draagt, dit is een eerbetoon aan de ronde wereld, de indianen wisten namelijk al veel langer dan Columbus en zijn ei dat de wereld niet plat is, volgens Manel.

Maar de werkelijke toedracht was op een winter avond 1993 in Café de Leverstoot te Epe waar Manuel vakantie vierde. Er zat een platina blonde wat mollige dame aan de bar in het verder op de barman en Manel na lege Café, er stond muziek op van de rillende klootviolen die zongen over de doos van tante Kees, een hit in die tijd. De dame zat lekker te roken achter haar glaasje Sherry en met haar schorre stem tegen de wat verveelde barman aan te lullen. Aan de andere kant van de bar stond Manel, met zijn voet in witte namaak leren bordeel sluiper rustende op de rand aan de bar die voor rustende voeten is aangebracht. Manel dronk zich moet in met glaasje Pernod, daar ging je niet van uit je straatje stinken had Manel ontdekt. Hij moest en zou zijn erectie vanavond in de platina blonde dame legen, wel twee keer achter elkaar hoopte hij zijn smalle lippen aflikkend. De dame had geen aandacht voor Manel, die van alles probeerde om die aandacht wel te krijgen, door zijn auto sleutels net te vaak te laten vallen, door hardop mee te zingen met de kut muziek van de Klootviolen, de dame een drankje aan te bieden die ze zonder hem aan te kijken onvriendelijk edoch dringend afwees. Manel zou geen Manel heten als hij geen Manus had geheten, maar Mario, dus hij liet zich niet kennen. Hij was een ster in het verzinnen van een leuke opener, bijvoorbeeld,” ik wist niet dat er engelen bestonden tot ik jou hier zag”, “je hebt mij Title: Manel de versierder | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza eindelijk gevonden” en ga zo maar door. Maar hij wilde vanavond iets nieuws proberen, de dame had een stevige boezem onder haar kin hangen, dus besloot Manel het daar op te gaan gooien. Hij liep een beetje mee wiegend op de muziek langzaam op de dame af, de dame keek niet naar de sexy voort wiegende nep indiaan, de barman wel, en die liet een harde boer. Ook hierop reageerde de dame niet, en ze zat nog geen meter van de barman af. Toen tikte Manel op de schouder van de kletstante. Geiriteerd vroeg ze hem nu eindelijk aankijkend, zei het wat woest,”wat mot je kutje”, Manel liet zich niet uit het veld slaan, hij was wel te porren voor een beetje pit. En toen kwam zijn opener, diep uit zijn hart,”Zijn jullie hier met zijn drieën”, een cirkeltje draaiend boven het hoofd van de dame en haar dikke tieten. Als een tijgerin greep de dame de wijzende wijsvinger van Manel beet en brak hem grommend. Manel schreeuwde van de pijn, de dame gromde verder, de barman deed alsof hij iets liet vallen en verschool zich achter het bureau van menig alcoholist. De woeste dame greep haar glas Sherry, sloeg die in één keer haar dame in, en duwde het nu lege glas in de linker wang van de arme Manel. Hij had het niet meer en gilde als een meisje die haar vriendje betrapt op haar beste vriendinnetje. Zijn tranen vermengde zich met zijn bloed, de vrouw pakte de kraag van Manel zijn zacht roze blouse, en trok hem het Cafe door naar buiten, waar ze hem op de stoep liet liggen, weer naar binnen ging, een sherry bestelde , en verder ging met haar verhaal haar vader die al heel lang niemand meer boeit.

Zo kwam Manel dus aan zijn cirkelvormige litteken en ik aan het einde van weer een mooi verhaal van zomaar iemand ontstaan in mijn hoofd.

 August 28, 2015  Posted by at 21:39 Pieters Proza No Responses »
Aug 242015
 

“hoe gaat het Churandy, vraagt verslaggever Jeroen Stekelenburg na een gelopen 100 meter aan de Title: Ik ben blij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Nederlandse sprinter Churandy Martina. Met zijn handelsmerk de prachtige big smile antwoord hij met,”Ik ben blij”. En zo voel ik mij nu ook, blij, dit keer niet door Churandy die helaas in de halve finales in Peking werd uitgeschakeld, maar ik ben wel heel erg blij met de tweede plaats van Dafne Schippers op de 100 meter, net achter legende Shelly Ann Fraser Price. En daar zal Dafne zich zeker niet voor schamen. “nu weet ik dat alles mogelijk is”, zei ze na deze geweldige race. Het Konings nummer van de atletiek, en misschien wel van alle sporten, want atletiek is immers de moeder aller sporten, de honderd meter vind ik zo mooi. Buiten ongelofelijk hard lopen moeten de sprinters zoveel doen aan techniek, op allerlei manieren de verkramping tegengaan, heel veel laten, te beginnen met dope. En dan zit alles ook nog eens heel dicht bij elkaar, wat het allemaal alleen maar spannender maakt.

Wie had durven denken, dat een meisje uit Nederland, Utrecht ooit deel zou kunnen nemen aan de finale honderd meter sprint, als ik daar dan aan dacht, was het zeker geen blank meisje, op de één of andere manier had ik het idee dat, dat onmogelijk zou zijn tussen landen als Jamaica en de Verenigde staten, nou we staan er tussen dankzij Dafne Dekkers. Dit is toch minstens zo mooi als de tweede plaats van het Nederlands elftal in Zuid Afrika, en dan was die finale niet om aan te zien, misschien wel de lelijkste wedstrijd aller finales. Ik heb niet het idee dat Dafne Schippers zit te wachten op volks gekte gelijk aan dat bij het voetbal van het Nederlands voetbal, maar een beetje verdiend ze toch wel een feest en minstens een standbeeld naast dat van Fanny Blankers Koen.

Lijkt mij mooi dat er aan het einde van deze eeuw alle maal mooie standbeelden van onze kampioenen op de sprint naast elkaar staan in hun unieke stijl, al zit het er niet echt in ik dat nog te zien krijg.

Wat ik zo mooi vond was dat Dafne na de finale niet eens hijgde, dat is toch ie wat bizar, zo van, dat was dat, nu even blij zijn, en dan de 200 meter winnen, en als alles goed gaat, denk ik dat Dafne die ook gaat winnen. Ik denk van alle mensen die het Dafne gunnen is collega atleet Gregory Sedoc nog wel het meest degene die het Dafne gunt. Hij straalde, en dat maakt mooie televisie.

Wat grappig was, was dat ik tijdens de honderd meter zo mee leefde, dat ik steken in mijn zij kreeg, net als vroeger toen ik hard liep. Ik had dat ook tijdens de halve finale van de 1500 meter van Princes Sifan Hasan, want deze bijna onverslaanbare atlete, is toch net een klein Prinsesje uit de bergen van Ethiopië. Ik verheug mij erg op de komende dagen atletiek. “Ik ben blij”, “mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen”.

 August 24, 2015  Posted by at 18:13 Pieters Proza No Responses »
Aug 232015
 

Het is mooi weer, en hoe graag ik ook klaag, de zomer is niet slecht voor Nederlandse begrippen.Mijn lieve vrouw Xandra is het daar helemaal mee eens, en dat is ze niet vaak, het ergens mee eens, en dat heeft gelukkig niks met mij te maken, ze is het denk gewoon niet graag ergens mee eens.Maar dus wel met dit gezeik over wel of geen goede zomer.Hele dagen en halve nachten is ze in haar tuin bezig, ja haar echtte grote liefde, schreef hij huilend. Maar ik zou haar man niet zijn, als ik het beste niet aan haar zou gunnen, ik heb trouwens niet veel, nee helemaal geen keus, haar keus is mijn keus, het is dat ze een klein kattig Indisch dametje is, anders zou ik onder de duim zitten, maar die krijgt ze alleen in bed boven mijn hoofd, en dan slaap ik.

Ooit heel lang geleden, zeven jaar alweer toen we in het Vechtdal kwamen wonen had ik ook een stukje tuin, mijn flamoes tuin , nou lieve lezer, ze wist niet hoe snel ze mij weg moest krijgen, weer naar mijn bureau en/of schildersezel. Hoe ze dat deed, nou door het de hele tijd over planten, bloemen en weet ik veel wat er allemaal rond vliegt te hebben. Als mijn vrienden, gelukkig wonen de meeste in de stad en hebben geen tuin, maar die het hebben, al is het twee straat tegels groot, die hebben het er over, die kan ik dan onvriendelijk negeren, of ze vertellen dat ze er echt beter mee kunnen stoppen. Maar dat doe ik niet tegen mijn vrouw, simpelweg omdat ik tegen wil en dank van haar hou. Wat ik ook probeer, van haar af kom ik niet, mijn liefde voor haar is groot, om in de bittere ellende van tuinen te blijven, mijn liefde voor Xandra is groter dan de tuinen van Versailles die ooit van de nichterige zonnen Koning waren, “God zal zijn afgehakte kop terug vinden”.

Maar lieve mensen er is nog iemand een vrouw waar ik zonder Xandra’s weten heel veel van hou, niet zoveel als van Xandra, maar laten we zeggen ik hou zoveel van die vrouw mijn jeugdliefde, als de Keukenhof groot is. Ik hoop dat u dit voor zich kan houden, want om nou begraven in de grote liefde van Xandra terug gevonden te worden is ook niet waar ik altijd van heb gedroomd, misschien in nachtmerrie vorm, maar ook dan zou ik er niet altijd over dromen. Waar was ik gebleven, oh ja bij mijn jeugdliefde, zucht, kwijl, geil. Namelijk Klazien uut Zalk, een plaatsje niet ver hier vandaan. Ik ben al een paar keer bij haar langs geweest zonder dat Xandra daar enige weet van had. De Klazien kenners onder mijn lieve mooie lezers zullen nu denken, maar Klazien is toch al heel lang mors dood, als je dan onder een steen ligt, ja dan is Klazien dood. Nou en, mag ze? Ze is gelukkig niet de enige.Title: Klazien uut Nieuwleusen is herboren | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik kan natuurlijk niet overdag naar Klazien, dus moet het in de nachtelijke uren. De laatste keer ging het fout. Bij haar grafsteen wilde ik een bosje tijm plaatsen, dat is namelijk goed voor sterke botten. Ik zat dus op mijn knieën met mijn handen driftig een kuiltje te graven, toen een lamp mij bescheen. Verschrikt keek ik om, maar in eerste instantie zag ik alleen het vervelende ligt van een zaklamp. Een lage stem vroeg mij wat ik aan het doen was. Ik wilde gaan staan om uit te leggen wat ik aan het doen was, om niet vaag over te komen voor de veldwachter met zaklamp in zijn knuist, toen ik mij realiseerde dat ik niet wist wat ik moest uitleggen. Dus stotterde ik maar wat over de overeenkomst tussen een Maori krijgen en een potloodventer, namelijk het potlood. Maar goed de veldwachter was ook niet van gisteren, hij liep al tegen zijn pension aan. Hij sloeg mij met de zaklamp tegen de grafsteen van mijn jeugdliefde aan, en sloeg mij in de zilveren armbanden. “Viespeuk schreeuwde hij, gelukkig kon niemand ons horen op het nachtelijk kerkhof. Ik draaide verbaasd mijn hoofd naar hem toe, en maakte één woord van wat ik over hem dacht,”Imbeciel” zei ik niet eens echt onvriendelijk. Dat was niet één van mijn slimste samenstellingen van gedachtes. Hij trok met de zilveren armbanden mijn armen bijna uit mijn romp. “Ik heb u op heterdaad betrapt bij het seks hebben met Klazien, Necrofilie”., riep hij met zijn vinger draaiend. Wat een dwaas die imitatie bromsnor, wie is er nou nog veldwachter in een tijd dat de ISIS al bijna een begrip is. Ik kon nog maar één ding doen, en dat deed ik dan maar. Met een enorme knal belande mijn kopstoot op het ronde hoofdje van de eindelijk zwijgende diender, hij was op slag één van hen die daar onder ons lagen te grijnzen, want onder de grond grijnzen we meer als boven de grond, dat is een feit. Na zijn duitenzak waar echt niet meer als vijf Euro in zat en een foto van een behaarde poes waar een klit in zat, ontfutselde ik ook nog het sleuteltje van de agent, voor het openen van de zilveren armbanden. Net voor het licht zijn intrede deed kreeg ik die dingen open. Ik maakte mij natuurlijk snel uit de voeten op mijn super scooter, nog eenmaal zwaaide ik naar Klazien Rotstein-van den Brink, dit zou de laatste keer zijn dat ik haar zag.

Het was een mooi mens, altijd had ze wel een kruiden tegen wat voor kwaaltje ook, deze BN’r had Title: Klazien uut Nieuwleusen is herboren | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza tenminste iets te vertellen op TV met haar opwindende stemmetje. Nu zou het kunnen zijn dat u haar mist, ik hoef haar niet te missen want ik heb Xandra, die hier in het bruisende Nieuwleusen City hard op weg is de nieuwe Klazien te worden. Ze heeft haar kapsel al hetzelfde, en ze leest zich behoorlijk in, dus het zal mij niet verbazen als straks de meest vreselijke scheldwoorden te genezen zijn door wat er hier groeit in onze tuin, dit gaat een trekpleister worden, geen praat programma zal af zijn zonder Xandra, die dan weer verteld wat je allemaal niet kunt doen met een mierikswortel, of hoe je een sinaasappel van zijn huid afhelpt. Ik kan niet wachten…

 August 23, 2015  Posted by at 13:07 Pieters Proza No Responses »