Apr 232017
 

Net terug op mijn nieuwe tweede hands scootertje uit Nieuwleusen waar ik samen met Xandra naar een documentaire over de Amerikaanse mode ontwerper Jeremy Scott heb gekeken. Geweldig, Pop art avant la lettre. Een prachtig verhaal over een man die keihard heeft moeten werken tot wat hij nu heeft bereikt, op Netflix kunt u dit pareltje bekijken. Toen Jeremy in Parijs aankwam zat zo’n beetje alles tegen, nergens lukte het hem zijn portfolio te slijten. Toen besloot hij zelf maar een catwalk te organiseren van zijn kleding, die de Franse televisie op pikte, en zo kwam werd hij de gigant die hij nu is.

Onderwijl vroeg ik mij af of ik als kunstenaar een doel voor ogen had, ik bedoel dan niet overleven, dat lukt mij net Title: Wat wil je eigenlijk Pieter ? | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza met een chronisch te kort aan materialen, maar dat is eigenlijk vooral het laatste jaar, en ik heb altijd werken gemaakt, en doe dat nog steeds vaak 16 uur per dag, liefst helemaal alleen en ongestoord. Dat is dus geen doel, ik heb vanaf mijn eerste deelname aan een groep expositie met als thema de Nieuwe spoortunnel met een tekening in de Laurenskerk te Rotterdam, heel vaak in groep en solo geëxposeerd. Maar nooit naar volle tevredenheid. Ik wil namelijk de mensen over donderen met wat ik in al die jaren hebt gemaakt, van tekeningen T/m gefreesde werken, van Gemengde technieken op papier tot schilderijen op canvas en ga zo maar even door. Het zal lijken alsof ik de werken zo heb gemaakt, maar dat is niet zo, ik besteed elke minuut aan mijn kunst, daardoor heb ik mijn Wereld kunnen opbouwen, dat wil ik laten zien, de diversiteit in mijn stijl, knallende kleuren, heerlijk onbescheiden Pieter Zandvliet. Ik zou er een museum mee kunnen vullen, van een beetje formaat natuurlijk. De bezoekers moeten moe en verward de expositie verlaten, en hopelijk er over nadenken en nooit meer vergeten, iets wat ik even als de expositie ruimte niet in de hand heb.

Twee maal eerder exposeerde ik in een museum, een expositie als zeg maar mijn doel zit er natuurlijk niet zomaar in. Dan moet ik het misschien zelf doen, er voor sparen misschien, en dan een ruimte huren, en mensen zien aan te trekken, want die komen niet zomaar, het enige wat ik kan garanderen is iets dat de bezoeker nooit eerder zag, dat lijkt mij zo gaaf, ik denk dan niet aan miljoenen Euro’s op mijn bankrekening, maar ik wil de bezoekers mijn Wereld intrekken, hem laten zien, waarom ik zo ontzettend hard heb gewerkt en zoveel heb gelaten. Natuurlijk gun ik ieder ander zijn of haar doelen, daar veranderd mijn doel niks aan, maar mijn doel hoop ik echt te gaan verwezenlijken, tot die tijd exposeer ik natuurlijk gewoon door en blijf hard werken, simpel en alleen omdat ik mij een leven zonder mijn kunst niet kan indenken.

 April 23, 2017  Posted by at 01:00 Pieters Proza No Responses »
Apr 172017
 

Voordat ik de Drawing Machine betrad te Gouda, was ik het weekend hiervoor ook in de Jeruzalem Kapel op Title: Wilde Westen deel 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza uitnodiging van Lorna Buckley, als onderdeel van haar kunst project voor, de Kunststichting Zwaan kleef aan”, organiseerde de bedreven kunstenares een akoestische noise jam. Met boodschappen wagentjes vol dingen waar je geluid mee kunt krijgen en die Lorna bij elkaar had gezocht en/of gemaakt stapte wij op de trein naar Gouda. Uit heel Zuid Holland kwamen er noise artiesten op af, die in sessies herrie maakte in de kapel, die al honderden jaren in Gouda staat, en het nu elk moment kon gaan begeven. Ik besloot op aanraden van Serge Epskamp aka Killer Bee Honey , een korte documentaire over deze dag te maken, met een rood clowns neusje op vergezeld van een door mij stug volgehouden clowns stemmetje interviewde ik de noise makers. Ik werd er zelf misselijk van, laat staan de anderen in de kapel. Ook bezoekers liet ik niet met rust, ik sloeg zowaar een beetje erg door in mijn zelf aangenomen rol van Clown Bennie Leuk. Lorna kreeg mij aan het tekenen, waar meestal weinig meer voor nodig is dan een papiertje en een pen. Ze gaf mij de compilatie cd’s voor het SOTU Festival in Amsterdam, en ik begon daar op te tekenen in de tyfus herrie, die mij vast een gehoor beschadiging hebben bezorgd. Zo nu en dan maakte mensen een praatje met mij, wat voor mij echt niet hoeft als ik aan het tekenen ben. Natuurlijk nam ik pauze voor mijn docu, en irriteerde lekker door, geholpen door poppenkast speler Peter Baum, zelfs toen Lorna genoeg van ons had, en ons naar Rotterdam stuurde konden wij niet meer ophouden, en irriteerde zoveel mogelijk Gouwenaren met onze kut stemmetjes. Ik had pijn in mijn kaken van het leed vermaak, wat ik ooit eens voor altijd uitgesloten had, maar het bloed kruipt waar het niet mag komen. Maar als er iets kunst was, een zeer pure vorm, dan was het deze dag wel. Lekker ongecontroleerd, maar niet iets wat ik nog vaker ga doen, dit was namelijk niet te overtreffen…

Ook erg leuk was het roken van een bong, nou ja leuk, het was een ervaring die ik nog niet eerder had gedaan, ja

Title: Wilde Westen deel 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Digital Camera

een waterpijp roken dat wel, maar een bong is veel directer, in één zuig knetter stoned, en in mijn geval ongelofelijk geil voor zeker een half uur. Ik hield het dan ook bij één hijs om de mogelijke eer die ik heb te redden.

Een onverwachts optreden op maandag avond in het al eerder beschreven, Centrum voor labiele media te Dordrecht met de ter plekke verzonnen naam door noise Queen Kutwyv, Incentive Cirkel met jawel Kutwyv en Arno Pelzer met mij als slecht opgedroogde MC was een zware bevalling, maar met het motto, Alles voor maar vooral met kunst deed ik een performance tussen de twee ervaren Noise rotten in.Kutwyv had razendsnel een klein festival georganiseerd voor twee Russische bands Coneforest en Miroed die fucking goed waren. De vriendelijk Title: Wilde Westen deel 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza jonge Russen kwamen uit Petersburg, waar juist op deze dag de aanslag op de Metro was. Gelukkig zaten er bij de doden en gewonden geen familie of vrienden van de bandleden. Het eerste kwartier van mijn optreden had ik geen microphone geluid, waar ik trouwens niemand over heb horen klagen, en toen ik het wel had ook niet, dus al met al een geslaagd optreden daar in het oude Dordrecht.

Heel erg tof vond ik het dat ik met Tante Lorna mee mocht op atelier bezoek bij de goed gesoigneerde kunstenaar/striptekenaar Joost Halbertsma die buiten vette kunst maakt vooral op en met karton het underground stripblad de Kutlul uitbrengt. Als liefhebber van vooral underground strips uit alle tijden en landen was dit natuurlijk helemaal mijn ding, mijn tante weet wel wat haar neefje leuk vind. Tante Lorna bracht bij Joost de originele voor een speciaal SOTU 666 Kutlul nummer. Buiten een mooi blad is de Kutlul nergens online te vinden en kunt u de nummers alleen bestellen voor vijf Euro per stuk bij Joost 06 44 690 512, de opbrengst wordt in het volgende nummer gestoken. Tijdens de presentatie in stripwinkel Lambiek te Amsterdam van het verse 666 \kutlul nummer trad ik op met mijn Boetlek Underground Escape vlak voor de stand van de Kutlul, met drie muzikanten op één meter was wat vreemd, zeker doordat als ik net stond te zingen, er steeds iemand zei, sorry mag ik er langs, nee ik heb niemand vermoord, geestelijk een hele massa dat wel. Sávonds reden Serge Epskamp en ik terug naar het Oosten waar mijn zusje Angelique het gezellig had gemaakt voor mijn verjaardag, en is het wachten op mijn volgende avontuur.

 April 17, 2017  Posted by at 20:30 Pieters Proza No Responses »
Apr 162017
 

Eergisteren terug in mijn huisje te Dalfsen, dood en dood moe van drie roerige weken in het Wilde Westen. Veel inspiratie, veel misschien wel teveel mensen, optredens, veel werken, performances, try-out of de Drawing machine, performances, presentatie van de door mij ontworpen Pieter Zandvliet schoen voor en op de verjaardag van Mascolori Rotterdam, een optreden tijdens het SOTU festival te Amsterdam in de leukste stripwinkel van Nederland, Lambiek en heel veel meer. Title: Wilde Westen 1 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Niet iets dat ik snel weer zal doen, ik bedoel drie weken Rotterdam is voor mij meer dan genoeg. Gastvrij werd ik door vriendin en collega kunstenaar Lorna Buckley in haar huis ontvangen. Ik kreeg een eigen kamertje met matras waar ik kon slapen wat ik best veel deed, ik probeerde denk de indrukken weg te slapen die ik in huize Buckley opdeed en natuurlijk daarbuiten op straat. Natuurlijk tekende ik veel, mede voor mijn Drawing machine die op acht en negen april gepresenteerd zou worden ten tijden van de drukke Open Atelier dagen in het mooie Gouda, het plan was dat ik in een doos door Lorna gemaakte doos zou zitten gebouwd op haar bakfiets die ze speciaal hiervoor van Rotterdam naar Gouda had gereden. Er kwamen een grote gleuf waar uit de door mij vervaardigde tekening zou komen als men een tientje door de kleine gleuf zou schuiven. Ik leerde in deze twee heerlijk zonnige dagen dat kunst niks met aanbiedingen te maken heeft, ik bedoel normaal kost bij mij een tekening op a4 formaat tussen de 50 en 60 Euro en nu een tientje. Nou ik heb heel veel super lieve en leuke reacties van de veelal vrolijke mensen gekregen, en om eerlijk te zijn is dat veel belangrijker en onbetaalbaarder dan hoeveel Euro ook. En dat was ik vergeten, wist ik allang, misschien door het chronisch geld gebrek, soms heb je dat, vergeet je even het mooie, dat je mensen kan raken met je werk zonder daarvan te willen kunnen leven. Ik beleefde trouwens het mooiste moment uit mijn leven als kunstenaar, een klein meisje keek een aantal keer door het gleufje naar wat ik aan het tekenen was, ze had grote bruine ogen achter haar ronde brilletje. Een tijdje zag ik haar niet meer gluren, toen ik opeens vingertjes door het gleufje zag komen met daarin 20 Euro cent, met de woorden,”hier meneer dit is voor u omdat u zo mooi kan tekenen”. Dat is toch het mooiste wat je als kunstenaar kan bereiken, zo echt, ik moest bijna huilen, wilde de doos kapot maken, er uit breken achter het meisje aan gaan met een tekening voor haar, maar dat ging dus niet. Zwaan kleef aan de stichting waar ik voor de deur stond in de prachtige Jeruzalem kapel is zeker een bezoekje waardig, er wordt prachtige kunst gemaakt en het proces wordt tentoongesteld. Mijn Drawing machine gaat voorlopig weer in de ijskast, Het plan is dat de doos in ligt hout uitgevoerd zal worden helemaal door mij beschilderd, er zal geen gleuf meer inzitten, het wordt een Drawing machine kijkdoos, met een rond raampje waar men door heen kan kijken naar wat ik in de doos uitvoer, tevens buiten te zien op een scherm die aan de doos hangt. Men kan de Machine huren. Maar voorlopig blijft het bij Gouda, want het grootste probleem is mijn vervoer. Ik zeur niet want mijn mooiste moment heb ik al bereikt in Gouda, daar kan niks meer tegen op.

De presentatie van de door mij ontworpen,”Pieter Zandvliet schoen”voor het Rotterdamse schoenenmerk Mascolori was ook geweldig. De kleurrijke schoen in een oplage kwam uit op de zesjarige verjaardag van Mascolori in hun winkel aan de Nieuwe Binnenweg 116 te Rotterdam in een oplage van 50 schoenen. Het was super druk, en om zeven uur zou ik met mijn band de Boetlek Underground Escape in de winkel optreden vergezeld door Pedro Propaganda en Queen of Noise Kutwyv. En zo geschiede de winkel stond propvol, en wij gingen twintig minuten los op de muziek die Killer Bee Honey vooraf had gemaakt. Het was net of ik in de jaren tachtig in een trendy gallery te New York, misschien wel gaver, super vet.

 April 16, 2017  Posted by at 20:54 Pieters Proza No Responses »
Mar 222017
 

Het eerste nummer werd in een oplage van 500 honderd exemplaren uit gegeven, en gedrukt bij een drukkerij in Title: Freelook magazine 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Gorinchem waar we de eerste drie exemplaren van Freelook lieten drukken. Toen ik met wat andere redactieleden het derde nummer ging ophalen moet ik even bij de directeur van de drukkerij komen. Hij de lieve man verontschuldigde, en deed alles behalve aan een directeur denken, meer aan een vadsig mannetje dat nog bij zijn alleen overleden ouders woonde. Maar hij verontschuldigde dat er geklaagd was over seksueel getinte artikelen en foto’s in de Freelook. Maar dat zijn toch tekeningen wees ik naar wat geneuk in mijn strip. “Meneer het spijt mij echt, maar dit is een sociale werkplaats, dit kan ik niet verantwoorden”. Tot dat moment dacht ik dat dit gewoon de goedkoopste drukker was met goede kwaliteit. Ik keek rond, knikte naar de mij aanstarende mensen, gaf de directeur een hand, en vertrok met nummer drie richting Rotterdam.

Met nummer één van Freelook werd ik als hoofdredacteur uitgenodigd in een uitzending van RTV Rijnmond, 1992 dus. Met mijn buurjongen uit de Havenstraat Michael Vos die op moment van schrijven bekend staat als een virtuoos gitarist, gingen we naar de studio die toen zat waar nu Imax zit aan de Leuvenhaven. We moesten wachten tot ik aan de beurt was, deed ik in de Metro nog zelf verzekerd, vertelde dat ik ons blad even ging promoten met tal van snelle en rake one liners, zat ik nu midden in een crisis, een trillende paniek aanval. Ik zuchtte dat Michael vanaf nu de hoofd redacteur was van Freelook Magazine, en dat hij dus op de stoel voor TV moest plaatsnemen. En dat deed de zestien jarige Michael fluitend, terwijl ik stond te kotsen op het toilet.Title: Freelook magazine 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De redactie vergaderingen waren vaak zeer vijandig naar elkaar, nieuwe redactieleden werden allereerst met de nek aangekeken, nog net niet onder een vuurdoop of een seksueel getinte massa ontgroening. De meeste hielden het dan ook maar e”en artikel uit op onze vriendelijke redactie. Ik was inmiddels weer hoofdredacteur, Michael vond het allemaal best, en schreef artikelen en deed interviews. Ook had hij zijn ideeën om de landelijke aandacht te trekken. Hij wilde bijvoorbeeld de schrijfster van, “The Happy Hooker”, Xaviera Hollander vragen of hij de zestienjarige dekhengst met haar het bed in mocht duiken om daarna zijn ervaringen hoe hij het vond om met een bejaarde ex hoerenmadam te vrijen. Gelukkig nam Xaviera iedere keer niet op, want de gek was aan haar telefoon nummer gekomen.

Ook en vooral Istvan Gal haalde met liegen over onze oplage Internationale artiesten binnen als noem er even wat op: Snap, NUKE, Tony Scott, LUV, London beat, Dr.Alban, D-Shake en zelfs James Brown, nee Istvan deed geen interview met de zweterige Koning van de soul. Wel lag hij stiekem een dicteer apparaat in de ruimte waar meneer de Brown werd geïnterviewd door de Nederlandse pers. Met een mooie foto die Istvan schoot van James tijdens het optreden in Ahoy op de cover, hadden wij wel even iets in huis. Ik deed vooral schriftelijke interviews, die achteraf schaamteloos slecht waren, nou ja, ze beantwoorden mijn kinderachtige vragenlijstje wel, en deden er saaie foto’s bij voor in de Freelook, Zo interviewde ik :Public Enemy, Erasure en The 2 Live Crew, waar ik vooral zelf erg blij mee was.

Hadden wij eerst Moha Boudat als onze enige fotograaf kregen wij er na nummer 3 nog een paar bij , inclusief Istvan Gal die inmiddels ook voor kranten foto’s maakte. Het was dus iedere keer ruzie onder die jongens. Xandra moest ons blad als jongerenwerkster steeds verdedigen voor de onderwerpen in de Freelook naar collega’s die het te ver vonden gaan voor een jongerenblad. Ik ook en dat was nu juist de lol, te vergaan, dat hoort toch bij jongeren, en zeker uit een volksbuurt uit Rotterdam. En het lukte Xandra steeds dat wij weer een blad mochten maken.

Mijn zusje Angelique schreef ook artikelen en deed vooral interviews, met bijvoorbeeld de vrouw vriendelijk Title: Freelook magazine 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza sexshop MMy sin aan de Pannekoekstraat. Ik kocht er een keer vier erotische strips van de Franse striptekenaar en hierbij een aanrader voor wie het leuk lijkt zijn oude hobby strips lezen weer op te pakken, na het jaren geleden dicht slaan van Suske in Wiske, maar goed na deze sluik reclame, de man het George Picard. Ze vroegen er 250 Gulden voor, wat ik dus niet man vriendelijk vond. Ik had even aan een vrouw moeten vragen of ze de strips voor mij wilde afrekenen, die zou er vast een vrouw vriendelijk prijsje voor betalen. Angelique tekende zo nu en dan zelf de illustraties bij haar stukjes, omdat ze haar grote broer denk niet vertrouwde op een normaal resultaat.

 March 22, 2017  Posted by at 01:58 Pieters Proza No Responses »
Mar 212017
 

Voor dat ik met Xandra Severien Galerie Slaphanger begon eind 1994 was ik met Xandra mijn latere vrouw Title: Freelook magazine 1 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Freelook magazine begonnen. Het zat toen zo, dat ik striptekenaar was, nou ja, dat dacht ik vooral zelf. Wie zich niks verbeeld is ook niks, en als je, je iets inbeeld zoals ik dan ben je in ieder geval iemand voor jezelf en dat is in ieders leven het belangrijkste doel, iemand voor jezelf zijn, dan komt de rest later wel. Ik was net terug uit Praag, ook te lezen in Pieters proza. Daar had ik mij zo misdragen, dat men het in de Ambulant Jongerenwinkel aan de Grote Visserijstraat ook wist. Want toen ik daar langs wandelde werd er door Jeanette op de ruit getikt, en gewenkt dat ik binnen moest komen. Best lullig, want het eerste wat ik dacht was, he dat is toch viskut, zoals haar koos naampje in de wijk was, ik zou echt niet weten waarom, laten we dat maar ergens in het midden houden. Ik ging braaf naar binnen, mij nog niet realiserend dat dit mijn leven zou veranderen op een lange weg naar kunstenaar worden, of het zich inbeelden natuurlijk. Toen ik binnen was schreeuwde viskut gelijk een Viswijf,”Xandra die striptekenaar is er”, alsof ik een afspraak had, dat was zeer onwaarschijnlijk. Toen kwam er een zwarte bos krullen de trap op, een vriendelijk gezicht, zei,” zo dus jij bent de striptekenaar met exhibitionistische neigingen” dit aldus de eerste woorden van mijn toekomstige vrouw. Ik lachte schaapachtig wat verlegen. Heb je even tijd Pieter, vroeg ze toen. Als er iemand was met tijd, was ik het wel, dus volgde ik haar naar beneden. Aan tafel met een kop thee, vertelde Xandra over een jongerentijdschrift dat ze met jongeren uit de wijk moest gaan opzetten, en of ik striptekenaar en hoofdredacteur wilde worden. In deze pak hem beet vijf lange minuten was ik al verliefd geworden op Xandra, en dus zei ik net niet hijgend ja mevrouw. Meteen werd mij een eigen kantoortje boven in het gebouw toegewezen. Ik had opeens een soort baan. Mijn eerste opdracht was mensen voor het tijdschrift die nog naamloos was te maken en in de wijk te verspreiden. Zelf bedacht ik mij dat ik de kranten ook maar moest verwittigen van het aankomende tijdschrift. En zo druppelde er mensen binnen. De eerste was Moha Boudat die fotografeerde, en dit goed deed. Hij was wat eigenwijs, maar dat komt creativiteit in vele gevallen en zeker in zijn broodmagere gevalletje goed uit.

Ik had een naam gevonden voor het tijdschrift,”Limlick”, maar dat vond Viskut te porno, te kinderachtig leek mij persoonlijk meer op zijn plaats maar goed, ga nooit in tegen een viskut staat er in de bijbel, en daar hou ik mij aan.

Uiteindelijk werd het Freelook Jongerentijdschrift wat weer wat later Freelook Magazine werd. Het druppelen vanTitle: Freelook magazine 1 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza medewerkers dan wel redactieleden ging niet snel genoeg naar mijn zin, dus vroeg ik vrienden mijn toenmalige zwager Istvan Gal en mijn zus Angelique of ze zin hadden om mee te werken aan Freelook, en gelukkig was dat zo. Het klinkt als de middel eeuwen 1992, maar toen hadden we een computer, waarmee je teksten kon verwerken en meer niet. We printen de teksten uit en gingen artikelen plakken, tot aan Freelook Magazine nummer drie, toen kregen wij een computer waarop men kon lay-outen. Had ik net een cursus lay-out gedaan zonder computer, toch handig net voor het tijd perk, dat je daar geen reet meer aan hebt. Al hoewel ik nog steeds een voorliefde voor handwerk ben, maar goed, men zal denken waarom moeilijk doen als het makkelijk kan bril dragende imbeciel, en daar heeft men een punt om diep in zijn hol te steken. Ik tekende illustraties en op de achterflap een strip over Keutelbinkie, die terug kijkend erg flauw was. Op de cover besloot de onbescheiden hoofdredacteur zijn eigen hooft te plaatsen, met een getekend snorretje van Salvador Dali, toen al niet bijster origineel, maar verzonnen uit een goed hart. Het leuke en gelijk het moeilijke van onze redactie was dat iedereen een andere smaak had. Dus werd het een allegaartje van smaken, met door mij een aangeprezen wansmaak liefde, waar heel wat ruzie’s door ontstonden. Burgemeester Bram Peper liet zijn voorwoord schrijven in ons eerste nummer die gratis werd verspreid over jongerencentra, koffieshops en barretjes in Rotterdam en omgeving via een auto. De rubriek over het bajes leven van een ex gedetineerde waren het populairst en de foto rubriek van Moha deed het ook goed, er kwamen tal van dames en heren naar de redactie die zich wilde laten fotograferen door Moha Boudat, die dat alles behalve altijd deed, hij was kieskeurig, dat zeker. Voor het eerste nummer ging ik Holy Noise (Paul Elstak) en de toen razend populaire Euromasters interviewen bij Paul Elstak thuis. Toen ik daar met redactieleden Marc Fries en Ricardo Suares aankwam, waren ze achter een computer bezig met het maken van een nummer, jawel de latere hit,’Poink”. Dat is toch leuk om even op te schrijven en meegemaakt te hebben. Ik bedoel hoeveel journalisten zullen er binnen gelopen zijn in een studio waar ze een hit aan het maken waren, bar weinig denk ik.

Ricardo Suares en Marc Fries gingen vaker met mij mee naar interviews en deden dit vooral voor de gezelligheid, ze schreven wel stukjes, maar deden weinig of geen interviews. Het was een leuk interview, en we namen dan ook hartelijk afscheid van de gabbers. Toen ik een buskaartje wilde kopen, zat er drieduizend gulden in mijn knip, die dus blijkbaar die van Paul Elstak was, met pijn in mijn rotte rovers hart bracht ik de knip terug naar een blije Paul, iets waar ik tot op de dag van vandaag enorme spijt van heb, maar goed niet voor Paul, maar toch zeker voor de drieduizend gulden.

 March 21, 2017  Posted by at 00:47 Pieters Proza No Responses »
Mar 182017
 

De hele dag was ik lekker aan het werk. En moest denken aan Wilco Koster uitbater van Party center De Deel hier Title: There goes my baby | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in Nieuwleusen. Hij vertelde mij afgelopen donderdag dat een kunstenaar op het Gemeentehuis van Zuidwolde een film projectie zou doen. Ik besloot lekker naar Zuidwolde te rijden, lekker 15 kilometer op mijn Kymco Dink scooter, heerlijk. Met in het vooruitzicht een tocht naar Rotterdam aanstaande donderdag, daar hou ik heel veel van toeren, dat gaat mij nooit vervelen, je ziet zoveel onderweg, heerlijk. Dat kon ik van deze rit naar Zuidwolde waar zo mij ter oren is gekomen Jezus vandaan komt en sterker nog steeds woont. Ik had namelijk met hem afgesproken bij het gemeentehuis en met Sebastiaan en Dewy die bij u vast wat minder bekend zijn als Jezus. Ik had een lekker muziekje op van the Butthole surfers, en was zeer gelukkig, zo op mijn oude vertrouwde scooter. Langs een open stal met koeien die zo dacht ik vast niet zo’n vrij gevoel als ik op mijn scooter hadden. Bochtje door dan rechtuit, maar wat gebeurt daar mijn scooter lijkt op te stijgen, dan zet hij de daling in en knal ik tegen de wal van een sloot en vlieg nu zelf door de lucht, mijn scooter knalt tegen de achterkant van mijn helm en vliegt nog een stukje verder. Gelukkig hij bromt nog net voor het overdenken van deze wat onverwachte situatie. Gelukkig de Butthole surfers zingen nog, wat voor mij nu perse nodig is. Mijn rechter onderbeen doet pijn en mijn schouder die 119 kilo opving. Mijn helm redde het leven van deze kunstenaar op weg naar het werk van een andere kunstenaar, waar hij nooit aan zou komen, doordat ik verdrietig naar mijn scooter helemaal kapot, ik wilde dus alleen maar Xandra bellen. Maar mijn Iphone had de klap die het opving om mijn klote te redden, want die hadden eraf gelegen aan de deuk en diepe kras op mijn Iphone te zien. Echt ik wist niet wie ik het meest dankbaarder moest zijn, de uitvinder van de brommerhelm of de uitvinder van de Iphone, allebei maar dan.

Ik koop dus nooit meer een mobile telefoon van een ander merk, hij deed het zelfs nog, maar er is niet meer op te werken.

Sterker ik denk ik nu alles van Apple wil.

Ik moest dus naar Xandra bellen, maar dat ging niet meer. En dan denk ik, leuk het platteland, maar nu even helemaal niet. Op een krakende, knarsende, piepende uit elkaar vallende scooter besloot ik naar Far Out de Koffieshop van Dedemsvaart niet zover weg te rijden, daar woont een vriend van mij, nou ja ongeveer in de Koffieshop. Deze koffieshop is uit geroepen tot beste koffieshop, ja ze hebben er geweldige wiet, maar ze wonnen de prijs voor de beste wiet uit de omgeving doordat ze geen concurrentie hebben, dat is in veel gevallen absoluut niet erg, geen concurrent hebben. Mijn vriend bracht mij gelukkig naar huis, mijn scooter moest ik met pijn in mijn hart achterlaten. En ik zeg moest maar dit hele gebeuren is pak hem beet, twee uur geleden. Eerst naar Xandra, die was natuurlijk erg geschrokken, waarom moest ik zo nodig naar Xandra, ja voor wat troostende en vooral wijze woorden en boze blikken. Na een bakkie leut en nog maar één bracht buurman Nico mij naar huis, en bleek de wijze les verder. Maar goed lopen met pijn in mijn been was een veel mindere optie. Nu ben ik dus mijn meisje op wielen kwijt, maar mijn leven heb ik nog.

Ik ga morgen maar niet kijken waar ik over de sloot reed, het zal vast zo stom geweest zijn, en ik wil daar op die plek niet alsnog dood gevonden worden vermoord door mezelf.

 

PS wie wil het Apple logo gratis op mijn arm zetten?

 March 18, 2017  Posted by at 23:53 Pieters Proza No Responses »
Mar 122017
 

Middernacht in huisje Zandvliet te Dalfsen, en dan als ik net een masker heb beschilderd besluit ik nog maar een Title: Hier was ik naar opzoek | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza tekening te maken van Kutwyv. Terwijl in een blanco vel op mijn werktafel neer leg schieten er allerlei lijnen door mijn hoofd, in een gezond hersens infarct zal ik maar schrijven. Gezond doordat het geen pijn doet of gevaarlijk is en de gevolgen zijn veelal niet rampzalig. Er vallen net voor ik begin te tekenen in mijn hoofd de lijntjes op elkaar, van de afgelopen jaren hard werken, ik heb zeg maar voor het allereerst door dat ik in één tekening weer een stukje dieper in mezelf en dus nog weer meer een stukje verder naar wat ik de komende tijd, nou ja, waarvan ik de komende tijd ga doen, tot het volgende creatieve oerknal in het hoofd van Pieter Zandvliet.

Nee maak u niet ongerust lieve moeder, uw goed gesoigneerde zoon is op zeker niet aan het door draaien, dat wil zeggen, ik draai niet meer door dan gewoonlijk. Normaal zo ik net schreef, maak ik zo’n moment van alles valt op zijn plaats nooit bewust mee, en wees blij, dan had ik u al meerdere malen verveeld met mijn hersens infarct, men zou mij een veel ergere kunnen gaan wensen, gelukkig niet zeg, de arme Willem de Kooning kreeg er ooit één, laat dat genoeg zijn voor in ieder geval alle kunstenaars ter Wereld, geef die mij de goed aardige varianten, die ik beleefde. Tegen wie ik nu schrijf, nou ja om eerlijk te zijn aan Onze Jonge Heer, beetje sneu ik weet het.

Ik maakte dit dus pak weg een uur geleden mee, in mijn werken van voor dat moment, zie of zal ik zeggen lees ik de momenten achteraf, dat er zo’n moment aankwam, of gaande was, helemaal precies met welk werk het was weet ik eigenlijk nooit. Soms zie ik dingen verschijnen in werken, en dan heel lang niet, en dan is het opeens in elk werk terug te vinden. Maar in de tekening van Kutwyv die ik al eerder beschreef in eerdere stukjes Pieters Proza, zit het hem in de lijnen, natuurlijk zo op het eerste gezicht is er geen verandering met vorige tekeningen, en als ik mezelf niet was, die dit geflikt heeft, zou ik het ook niet weten. Maar ik ben wel mezelf, daar ben ik stellig van overtuigd, ik bedoel het zou kunnen dat ik Rich Kizmiaz uit Crap City uit de Staat van ontbinding was, en in San Francisco in de Staat Californië in een gesloten inrichting zit doordat niemand de deur ervan open krijgt en hij voor geestelijk gestoorde wordt aangezien die denkt dat hij de 21ste eeuw kunstenaar Pieter Zandvliet ben, maar daar ga ik niet van uit. Ik zie in deze tekening weer geheel nieuwe dingen die mij vrijheid geven, dingen los te laten en weer andere dingen toe te laten in mijn werk. En eigenlijk is het voor mij en ik denk voor veel andere kunstenaars, dat moment in ieder geval in mijn geval, dat ik het allemaal doe en laat voor dat moment, nee geen volgend level, was het maar zo makkelijk, of nee laat het vooral een moeilijke weg zijn, liefst iets unieks barstens vol gevoel en wilde emoties, en dat is voor mij deze tekening geworden. Op naar wat er komt.

 March 12, 2017  Posted by at 12:25 Pieters Proza No Responses »
Mar 112017
 

Vandaag weer de galerie in Ommen open gehouden. Lekker verder gegaan met het pimpen van schoen twee, waar Title: Kunst kronkels | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in in contrast dag, al over schreef. Er kwamen vijf mensen, naar mijn idee alle bejaard en creatief bezig, waar ze mij breeduit over vertelde. Gezellig zou u denken, en dat wilde ik het ook houden. Maar de andere exposanten en ik hangen er natuurlijk niet omdat we om een praatje verlegen zitten, nou ja een praatje doe je veelal gezamenlijk, dit waren meer monologen die ik vriendelijk moest aanhoren, want je wilt een goede indruk achter laten

Wilde ik dat nu echt, een vriendelijke indruk bij die mensen achterlaten. Dat had ik en kan ik ook doen zonder dagelijks kunst te maken, mij zelf via van alles in de picture zetten, ik bedoel ik hoef maar op een bankje in een park naast een willekeurig iemand plaats te nemen, en vriendelijk gaan zitten doen. Nee daar hang ik mijn werken niet voorop. En misschien ben ik na frequent exposeren sinds 1994 soms een klein beetje verzuurd, ik neem het echt niemand kwalijk, er zijn heel veel mensen die mij helpen, mijn werk waarderen, kopen en mij in hun omgeving dulden, dat is prachtig, door het maken van kunst ontmoet ik mensen die ik normaal nooit zou ontmoeten. Mijn werken hangen over heel de Wereld en ik ben nu bezig met de maan.

Ik zal en kan natuurlijk niet ophouden met tekenen, dat is een soort ademen in mijn leven geworden, de drie jaar dat ik het niet deed, kan ik mij niet meer voor mij halen, maar het moment dat ik voor het eerst een dik kookboek van mijn moeder onderhanden nam kan ik mij herinneren als de dag van gisteren, en het maken van een tekening is voor mij nog altijd even spannend. Ik ga ook niet stoppen met exposeren, maar ik wil zo graag echt laten zien wat ik maak, ik wil de bezoeker bij iedere expositie uitnodigen in mijn Wereld, “Pieter Zandvliet”, in samenspraak met de ruimte waar mijn werk wordt geëxposeerd natuurlijk. Er zijn exposities geweest die in de buurt kwamen van mijn gewenste expositie. Maar nooit helemaal, en dat hoeft natuurlijk ook niet, maar ik wil heel graag laten zien hoe hard en ijverig ik werk en ervaar, dat dit niet makkelijk is kan de kenner in mijn werken lezen. Ik laat u weer met rust, en mocht u geïnteresseerd zijn email mij even, het zal zeker geen monoloog worden want ik ben ten alle tijden geïnteresseerd en vriendelijk, tegen wil, dank en opvoeding.

 March 11, 2017  Posted by at 00:58 Pieters Proza No Responses »
Mar 102017
 

Net hersteld van een verkoudheid reed ik vrolijk met mijn scooter naar Ommen, om aldaar in dit mooie plaatsje aan de Vecht een Galerie open te houden. Hier exposeer ik met vier andere kunstenaars. Vechtdal kunstenaars zeg maar, het gebied waar ik woon en werk. Ik had een paar witte dames sneakers mee genomen om te pimpen in opdracht van Dewy Mulder, radio presentatrice van Vechtdal.fm haar programma’s zijn Blues meets rock en Route 728. In vier uur kon ik één schoen redelijk afwerken, en dan gaat de tijd wat sneller, en dat is maar een illusie natuurlijk, de klok loopt echt geen seconde sneller door mijn gepimp, maar als ik er zelf maar in geloof, dan is het niet zo.

Er waren vier bezoekers. Bo Hudson zanger van de legendarische Delta blues band,”Bacon Fat Louis”, Ook hij exposeert in de galerie zijn Boogie faces gemaakt uit Kringloop winkel materialen. Gelukkig heeft hij voor u geen verstand van kunst, al doet hij goed alsof, waardoor zijn maskers voor een prikkie te koop zijn, ze zijn dan ook niet aan te slepen, menig Kringloop winkel mag de arme Bo niet meer binnen. Buiten een veelzijdig muzikant maakt Bo ook zelf cigarbox guitars, filmpjes opgenomen in het mekka van de blues, De Hippie hut te Dalfsen, waarvan u het adres alleen via de website van de band kunt krijgen, nou ja krijgen, daar moet u wel een hele lieve email voor schrijven.

Na Bo die een prachtig boek voor mij meenam van Jeroen Bosch, kwamen er nog twee kerels gezellig de boel af kraken. Ik begrijp die behoefte niet, en kan er zelf niks mee, nou ja mij ergeren kan ik mij er wel aan, heel goed zelfs. Maar de tijd dat ik dit soort lieverds in een bos levend begroef is helaas voorbij. En ieder zijn smaak, daar kan ik mij in vinden, maar je mening is gewoon niet altijd nodig, en al helemaal zinloos als de desbetreffende kunstenaars er niet eens zijn, en ik ga het ze echt niet doorgeven.

Veel minder vrolijk reed ik weer op huis aan. Na mijn dagelijkse face app gesprek met de knapste man van Rotterdam en omstreken, mijn lieve kornuit uit Zuid Peter van Hemert, na zijn optreden in Dordrecht beter bekend als Pedro Propaganda. Het was zoals gewoonlijk heel hartelijk en waren wij niks dan lof over elkaar, we hebben ooit besloten lief voor elkaar te zijn, en dat lukt ons best al lang, misschien wel te lang. Na Peter belde Serge Epskamp, zijn artiestennamen zal ik u maar even besparen, en scheelt mij tal van namen intypen die u toch weer vergeet, want wat dat betreft is jou geheugen niet al te best lezer. Ik maak mij daar best zorgen over, stel je voor leest u mijn stukjes straks meerdere malen, moet er niet aandenken. Serge en ik babbelen meestal over muziek, maar ook over strips, boeken, kunst, al is dit sporadisch en hebben wij het meestal over geldzaken, sport, auto’s met vier wielen en vrouwen met twee tieten. Na een tijdje vertelde de goedlachse Serge dat hij was aan gekomen bij de Hippie hut om daar te gaan oefenen met Bacon Fat Louis de band waar ik manager van ben, wel een heel bijzondere manager, want ik laat de jongens alles zelf doen, ook het boeken van optredens, daar leren ze Title: Contrast dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza van. Ik besloot er ook heen te gaan, om de veertien dagen heb ik dan een uitje, mijn feestje. Aan een barretje zit ik dan te tekenen en heb ik live muziek, dit geeft mij enorme energie, en de jongens hebben een mooi uitzicht tijdens het oefenen. Ze speelde weer geweldig, ik zie als ze spelen overal blues creolen zweven met een tevreden gezicht. Onder hun spelen tekende ik een duivel met meerdere lullen, wat natuurlijk niet zo vreemd is.

Want een Duivel met één lul bestaat toch ook niet, en met het verhaal dat de Duivel gekruisigd is door onze Jonge heer, houdt toch op met die onzin, lees eens een normaal sprookjes boek, of een roman daar heb je ook niks aan, maar dat hef je niet te onthouden van zo’n gelovige gladjakker. Goh wat ben ik weer onaardig bezig, troost u, als ik u tegenkom ben ik hartstikke gelovig hoor, geloof me de pleuris. Tot slot wil ik Sander Spijker een zeer ondergewaardeerd drummer toch even noemen, Sander Spijker..

 

www.baconfatlouis.nl

 March 10, 2017  Posted by at 01:34 Pieters Proza No Responses »
Mar 082017
 

 

De Rotterdamse schrijver Bob den Uyl (1930-1992) van korte vaak wat prettig zure absurdistische verhalen Title: De Hel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza schreef dat hij blij was met het bombardement op Rotterdam toen hij als tien jarig jongetje naast zijn vader op het balkon van hun huis zag hoe de stad werd plat gebombardeerd door de Duitsers (ja dat waren ook geen lieverdjes ten tijden van de Tweede Wereldoorlog heb ik van horen zeggen), en dacht zo nu zal mijn school er niet meer zijn en ik nooit meer naar school hoeven. Zo ongeveer dacht ik vroeger ook over mijn school. Ik heb zelfs eens een poging gedaan om met oude kranten de Piet Hein school in brand te steken, maar ik werd gesnapt, en kon gelukkig vluchten, een specialiteit van mij. Een oorlog was natuurlijk veel makkelijker geweest, maar daar wacht men nu nog op, een derde Wereld oorlog, die zou voor mij nu te laat zijn, maar voor veel kindertjes waarschijnlijk ruim op tijd. Om even terug te komen op Bob den Uyl, er is door regisseur Peter Scholten een geweldige documentaire gemaakt over Bob den Uyl,”Tamelijk gelukkig”, die terug te vinden is op de website van RTVRijnmond. Wat een kerel, hij laat je genieten op sublieme manier van een vrij ongemakkelijk en misschien gelukkig voor de schrijver te kort leven.

Nou terug naar mij, fan van Bob den Uyl en op zeker een stukken minder goed schrijver. Ik had dus ook een bloedhekel aan school. Mijn arme moeder moest mij werkelijk waar iedere dag, de trap afduwen zo de trap half rollend af om een begin te maken met een verdomd vervelende wandeling naar de Piet Hein School aan de Coolhavenstraat, in Delfshaven. Ik was toen al een dromer en herinner mij dat ik geregeld tegen ellendig harde lantaarnpalen aanliep. Het begon allemaal toen ik van de christelijke kleuterschool naar de lagere school ging. Ik snapte er werkelijk geen reet van. Was een vies kereltje met wit haar, dat net als nu nog aan zijn haar friemelde, een trekje dat ik maar heb aangehouden net als het chronisch tekenen, op alles en overal, laat ik het mijn redding noemen. Ik was continu naar meisjes uit mijn klas aan het gluren, die dwars door mij heen keken, en geef ze eens Title: De Hel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza ongelijk. Al in de eerste klas bleef ik zitten, de vernedering compleet. Toen moest ik ook nog op mijn achtste het ziekenhuis in voor een zware rug operatie. Bijna een jaar plat en revalidatie. Was ik eerst een rustig droom ventje, ik kwam uit het ziekenhuis als een kwaad aardig opstandig mannetje, nee thuis bleef ik dat jongetje van voor de operatie op het naar school gaan na dan, daarvoor sorry lieve moeder. Ik had een speciaal voor mij gemaakt korset om vervaardigd in Canada, ik vertelde mensen dat indianen dat voor mij hadden gemaakt, of ze het geloofde daar gelaten. De kinderen op het schoolplein pestte mij, niet zo vreemd, omdat ik door het korset leek of ik flinke borstjes onder mijn shirt had. Ik liet het er niet opzitten en ramde iedereen op zijn muil die mij uitschold of verkeerd aankeek. Hierna vluchtte ik naar huis, en dat eigenlijk iedere dag, mijn moeder bracht mij dan weer naar school, als ze thuis was. Mijn leraar die in tegenstelling tot de juf van de jonge Bob den Uyl geen mooie borsten had maar een irritante kut kop. Haatte mij evenveel als ik hem. We probeerde elkaar het leven zo zuur mogelijk te maken, zijn lijflucht was daar een bewijs van. Ik mocht van hem en later van andere leraren tekenen en zo mijn toekomst verzieken als ik maar rustig bleef. Dat ging vaak goed, maar soms even helemaal niet. Ik had dus veel pijn in mijn rug, en zat en zit nog steeds heel vreemd voor anderen op stoelen, banken of barkrukken, het liefst en lekkerst op mijn knietjes. Ik nam mij voor een wandelingetje langs de ijverig lerende klasgenootjes te maken, om mij eens wat uit te rekken. Dit was volgens de leraar nogal storend, en hij gebood mij naast hem op de grond te zitten. Ik kon niet uitleggen dat ik dit deed om mij uit te rekken, dus vloog ik hem via de luxaflex en zijn bureau aan als een wilde kat. En deed wat ik altijd deed, als een idioot rammen, en daar had hij niet van terug, hij schreeuwde het uit, het mietje. Hierop kwam de directeur op het lawaai af, hij had op zeker niet achteraan gestaan bij het uitdelen van enorme neuzen. Ik rende naar de deur waar hij voor ging staan en zei dat ik er niet langs zou komen, maar met een kopstoot op zijn kruis in zijn corduroy broek kwam ik er toch langs en maakte voort naar huis. Waar mijn moeder inmiddels verwittigd was door de school. En mijn moeder opzoek moest naar een school voor los geslagen rampen. Dit werd de Henri Dunant School aan de Schiedamseweg, waar ik binnen een maand leerde lezen etc. Speciaal onderwijs. Na die school ging ik naar de Grasficheschool en begon de ramp opnieuw en is het tussen mij en scholen nooit meer wat geworden, heel jammer. Of niet, ik ben blij dat ik er nog ben en niet in een gevecht ben overleden, het waren er nog al wat.

 March 8, 2017  Posted by at 18:39 Pieters Proza No Responses »