Dec 012016
 

Gisteren was het dan zover, te ver wat mij betreft. Vanaf het begin was ik fanatiek gebruiker, misbruiker zo men wil van het prachtige netwerk Facebook. Daarvoor deed ik het op het oude Myspace, die ik nog altijd leuker vond, er kon toen al meer mee, je kon het beter en mooier pimpen met veel bewegende dingetjes. Maar op Facebook heb ik over de hele wereld creatieve mensen leren kennen, en dat is toch mooi. Edoch gisteren kwam daar een einde aan, buiten dat ik moe van mijn Facebook drop maar raak verslaving werd, was de druppel er nu toch echt mee te stoppen, dat één of andere zielenpoot mij bij het Facebook bestuur heeft aangegeven, die maakte zich blijkbaar druk over een foto cartoon van een man met zijn balzak tussen de deur, die ik op een andere Facebook pagina had geleend, op mijn tijdlijn heb geplaatst. Achteraf niet echt grappig, maar zeker niet een rede mij aan te geven, wat kan jou het schelen,, dan blokkeer je mij toch, ik ben dit soort mensen liever kwijt dan rijk.Title: Ook Facebook mag niet alles van mij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Maar ik kreeg een keurig berichtje, of ik de foto wilde verwijderen, en maar even mijn paspoort in te scannen, en naar Facebook te sturen, Dit gaat dus te ver, de beroemde druppel, ik ga dat niet doen, en ook niet weer een andere account aanmaken, zit niet meer op de lagere school. Er is nu een vriendin die een Facebook fan pagina voor mij gaat maken en onderhouden, Cecilia Garizoain, dus daar kunt u misschien lid van worden, mocht u mij missen op Facebook. Het zal er in ieder geval een stuk rustiger beheerster aan toe gaan op mijn fanpage, wat een achterlijke naam, maar ja. U kunt natuurlijk ook gewoon af en toe een kijkje op deze website nemen, of mij emailen, mocht u iets willen vragen. En oh ja ik sta op Instragram, waar ik dagelijks mij ,”drawing of the day”plaats. Ja we blijven virtueel gewoon door ademen.

 December 1, 2016  Posted by at 23:38 Pieters Proza No Responses »
Nov 302016
 

Een paar jaar geleden gaf een uit Zuid Afrika afkomstige bewoner van Nieuwleusen mij een stapeltje cd’s cadeau. Veelal Caribische muziek en wat toffe cd’s van Nobelprijs winnaar Bob Dylan. Al vroeg ik mij af toen ik de foto in de krant van President Barack Obama zag, die met zijn mooie glimlach de Nobelprijs om de kippen nek van Bob hing, Bob wel wist waar hij was, wie hem de prijs omhing en wat de prijs was. Maar goed van harte Bob, even verder met mij verhaal nu jongen, ik wil immers ook ooit gaan voor een Nobelprijs, maakt niet uit waarvoor, waar of van wie. Ik was blij met de cd’s en gaf de man een tekening van God, waar hij verbaasd naar keek. Waarschijnlijk had hij God nog nooit gezien. Eens moet de eerste keer zijn, en jawel dat moment was voor deze blanke Afrikaner reeds dankzij mij aangebroken, laat die fijn zijn. Ik ben de goede man zijn naam vergeten, dus dan is het tijd er zelf één te verzinnen, dus dat word Pik Boter, beetje Afrikaans kan wat namen betreft al geheel geen kwaad, dan wel een servies breken. Al de volgende dag kwam Pik Boter terug met de tekening. De naïeve klootzak had de tekening van God prachtig ingekleurd. Ik was allerminst ontroerd, en dacht eraan de cd’s van Bob en de Cariben één voor één voor één voor één in de reet van Pik te duwen. Ook ik weet natuurlijk dat het inkleuren goed bedoeld, en daar lenen mijn zwart/wit tekeningen zich goed voor. Dus zei ik maar, dat het mooi was, als slijmen keelkanker zou veroorzaken was ik er nu niet meer. Pik Boter vertrok weer met de verrassende samenwerking van Pik en Pieter.Title: Joop | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Van de zomer was ik lekker aan het toeren op mijn scooter, toen ik langs de schuur verkoop van Joop in Nieuwleusen reed, en daar stop ik altijd even, want ik ben gek op inspirerende oude spulletjes, en op Joop natuurlijk, die dit al jaren rund op zijn keurig verzorgde boerderij. Hij verkoopt er buiten boeken, muziek, huis gerei etc., ook opgeknapt speelgoed wat er uitziet als nieuw.

Joop was blij mij te zien, merkte ik aan zijn gebaren, want verstaan doe ik hem nog altijd niet best. En ik was blij hem te zien. Bij een kopje heerlijke pleur achter de boerderij vertelde hij mij, dat hij een origineel van mij had. Ik dacht diep na, en kon mij niet herinneren dat Joop ooit een origineel of wat dan ook van mij had aangekocht. Hij zag mijn verbaasde blik waarschijnlijk, ik merkte zelf niet eens dat ik verbaas keek, want dan had ik snel mijn opwindende blik opgezet, daar zou zelfs Joop van wegdrijven, nu liep hij zijn huis in, zijn klompjes uit trappend voor de deur. Net toen ik uit nieuwsgierigheid achter hem aan wou lopen, kwam Joop met zijn vrolijke tomaten wangetjes terug lopen, jawel u ruikt het al, met de tekening van God. Hij vertelde dat Pik Boter die ooit aan hem had gegeven, maar ik mocht dat niet verder vertellen. Tuurlijk niet Joop…..

 November 30, 2016  Posted by at 18:44 Pieters Proza No Responses »
Nov 282016
 

Buiten lezen en muziek luisteren is het kijken naar documentaires mijn grootste hobby. Vooral die over creatieve mensen die de Wereld een stukje interessanter hebben gemaakt in het verleden of het heden. Heerlijk wegdromen, fantaseren proberen aan te voelen hoe de tijd was waar in de gedocumenteerde personen leefde. Vaak als ik erg onder de indruk ben koop of huur ik ook nog een biografie, puur uit welgemeende interesse. Dit doe ik veelal des nachts, als ik zelf echt geen fut meer heb, om mijn eigen leven van kunst maken verder te laten gaan.Title: Documentaire over een kunstenaar | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Eerder maakte mijn stiefzoon Itam van Teeseling drie korte documentaires over mij, twee ervan kunt u vinden op deze website. Nu komt er dus als alles goed gaat een documentaire aan van minstens een uur en tien minuten. Hiervoor is in de maand oktober 2016 ruim honderd dertig uur aan film materiaal opgenomen in mijn boerderijhuisje te Dalfsen waar Flor Scarano en Cecililia Garizoain de film maaksters uit Buenos Aires Argentinië en mijn lieve vriend Peter van Hemert waar wij dus een maand samen leefde. Een huisje waar ik normaal heel graag en fijn alleen ben. Maar we hebben het gered, niemand is vermoord. Natuurlijk zijn wij ook op pad gegaan, naar Delfshaven de wijk in Rotterdam waar ik opgroeide, Hamburg waar Dirk Schmits een collectioneur van mijn werk woont, Schiedam mijn oude woonplaats, Ze hebben de burgemeester van Dalfsen over mij geïnterviewd, ook hij Han Noten heeft werk van mij. We zijn bij mijn zusje Angelique in Rotterdam geweest, en nog veel meer. Mijn vrienden van de Bluesband Bacon Fat Louis hadden zelfs voor de dames een welkoms BBQ georganiseerd, en ter afsluiting van hun avontuur hebben ze een La Boca Blues festival georganiseerd in de Bacon Fat Louis Hippie hut te Dalfsen.

Nu zit mijn taak erop, nou ja niet helemaal, ik verzend oud materiaalTitle: Documentaire over een kunstenaar | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza van mij via internet naar Buenos Aires, een heel speurwerk. En eind April 2017 hoop ik met Peter van Hemert voor een maand naar Buenos Aires af te reizen, en ook daar staat nog het één en ander werk op mij te wachten. De film naam is, “Maybe I should draw”, onder voor behoud. Het is een zinnetje die om de vijf minuten in mij op komt, als ik niet teken. Volgens Flor en Cecilia is e”en van de beste interviews die met mijn ex vrouw Xandra Severien, wat mij niet verbaasde, zonder haar had ik geen kunstenaar geworden, en vast ergens bij een ruzie zijn omgekomen. Xandra weet meer over hoe ik werk, als ik zelf, dat staat vast. Ik ga misschien zelf ook nog hier en daar wat filmen, maar dat is niet makkelijk. En mijn beste vriend ontbreekt nog,

De film komt naar alle waarschijnlijkheid volgend jaar ergens uit. De bedoeling is om te gaan voor film festivals.

Hoezo onwerkelijk……

 November 28, 2016  Posted by at 19:51 Pieters Proza No Responses »
Jul 022016
 

Hoe het komt weet ik niet, door de Wiet olie van een medicijnman uit Zuidwolde die ik in een bos tegenkwam, Ike & Tina of toch door Gert in Hermien komt, ik heb de hele dag het gevoel of ik droom. Niet dat het wel lijkt of ik droom, er gebeurd niets bijzonders, nou ja Title: Rommelig kut stukje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in mijn dromen vaak ook niet. Maar ik wordt steeds wakker, zonder dat ik ben gaan slapen. Het is alsof ik steeds een stukje puzzel heb gedroomd die nergens in past. Dus besloot ik maar wat te gaan typen, ter onderbreking van mijn tekening op een vlieger.

Ik zag net en gisteren trouwens ook een baby in een wandelwagentje, niet dezelfde. Ze keken mij aan, de ene zuigeling gisteren en de andere vandaag. Met open blijk vol verbazing. Ik keek terug, en dacht wat ik altijd denk als ik weer eens een zuigeling op straat tegenkom. Wij moeten haast wel reïncarneren. En niet omdat ik baby’s lelijk vindt, ze zijn vaak om op te vreten. Maar ze hebben zoveel kenmerken van oude mensen, op de rimpels na, maar ze zijn vaak kalend in de richting van haar krijgen, hebben geen tanden en bedenk het maar. Mijn conclusie is dat na de dood het doodgaan verder gaat, tot men opeens weer gaat leven, dit allemaal volkomen onbewust, het grijze gedeelte tussen dood gaan en weer ge of herboren worden. Verder heb ik geen bewijzen, en al zou ik geen gelijk hebben, maakt mij dat ook niet uit. Maar ik weet haast zeker dat we in een cirkel leven die eigenlijk nooit eindigt. En er zijn natuurlijk geloven zat die dit ook zo’n beetje met mij denken, wat het erg gezellig voor mij maakt, als men maar geen Jezus gaat noemen, dan kijk ik niet op of om.

Ik krijg opeens sterk het vermoeden dat Julio de vader van onder andere Enrique Iglesias op sterven ligt. Zomaar uit het niets hoor, zou jammer zijn. Nou ja Jammer we hebben zijn muziek, net als van alle andere gedoofde sterren. Maar mijn vermoeden kan er net zo gaat ook niet altijd op in waarheid. Dood zijn is zo gek nog niet. Maar ik hou even op over de dood, krijg het er koud van, ik lijk wel een lijk.

Even een landkaart pakken, ben de weg naar een verband in mijn verhaal kwijt. Ben ik nou geil of gewoon heel dom, waarschijnlijk ergens in het midden. Edoch in vroeger tijden was er meer sfeer op de straten, gemoedelijker, het kan natuurlijk zo zijn, doordat ik er toen nog niet bij was, ik was toen al meer voor de weilanden. Als u niet moe van mij wordt doe ik het zelf wel weer. Tabee, ik ga kas…

 July 2, 2016  Posted by at 18:55 Pieters Proza No Responses »
Jun 282016
 

De Chinese cultuur heb ik altijd erg boeiend gevonden. Op straat vallen ze amper op, ze leven veelal met elkaar en proberen niemand tot last te zijn, ik weet niet of ze dit in hun moeder land ook doen, maar daar vallen ze natuurlijk al helemaal niet op, nou ja als individuele Chinees, want met zijn gigantisch vele vallen ze daar wel op natuurlijk. Ik ben er helaas nooit geweest.Title: Chinees restaurant op de maan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ooit had ik een Chinees vriendinnetje, of misschien dacht ik dat alleen, was ik gewoon een goede kennis van haar, want we hebben in die tien minuten nooit gezoend, het kunnen even goed drie dagen of een week zijn geweest, het is alweer zolang vergeten, Hoe-Lang weet ik echt niet meer. Haar twee broers spraken mij op straat aan, en vroegen mij hun zusje met rust te laten, en dat deed ik met pijn in mijn hart en blauw purperen ballen van verdriet, denk ik.

Vandaag hoorde ik dat de Chinezen de andere kant van de maan Title: Chinees restaurant op de maan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza willen gaan onderzoeken, de verkeerde kant zeg maar. Ik weet nu al dat het er nog kouder zal zijn. Nederland werkt dankzij wat gooi en smijt werk van Willy de Koning bij een staats bezoek aan China ook mee aan het onderzoek, de sambal bij de maaltijd. We leveren een antenne voor op de Chinese satelliet, het mag natuurlijk vooral weer niet te duur zijn voor ons krenterig volkje. Ik begrijp Chinezen als ze praten al niet goed, maar nu ben ik het spoor geheel bijster. Wat moet je op de Maan, en dan ook nog de verkeerde kant. Ik bedoel een Nederlander zou het zich toe eigenen, het volk half uitmoorden en rijk worden van de gewassen. Maar hoogst waarschijnlijk is alleen zelfmoord een optie, en er zal ook niet veel groeien. Maar we hebben de verkeerde kant dus nog nooit gezien, wie weet is het wel een milieubewust Metropool daar op de verkeerde kant van de felle rakker.

Goed de Nederlanders met hun antenne zullen vast niet mee gaan op Title: Chinees restaurant op de maan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza reis, je kunt op de Maan namelijk geen televisie kijken of internetten is mij eens verteld. Maar de Chinezen, ja die weten van wanten, de slimmeriken en harde werkers, moeten iets in hun schild voeren, die doen niks voor niks, misschien hooguit voor weinig, en in het slechtste geval voor te weinig, maar nooit voor niks, geloof mij nou. Nee ze hebben een nieuwe markt op het oog, elk Werelddeel, elk land, elke stad, elk dorp, elke straat , elke berg of noem het maar op, er zit een Chinees restaurant, en zit die er niet, dan zit er wel een wok Chinees, snackbar of afhaal Chinees. Het is niet voor niets dat je vanaf de Maan (als je goede ogen of een redelijke bril hebt alleen de Chinese restaurants kunt zien. Niet van de verkeerde kant van de maan trouwens. Dus daar moet verandering in komen moeten de Chinezen gedacht hebben, we beginnen er een Chinees Restaurant en zullen spoedig de Melkweg vol proppen met Chinese restaurants. Haha ik zie nu ET al zitten op het toilet, heftig aan de race. Ik wil mijn Chinese vrienden veel succes wensen met hun onderneming, en mijn landgenoten met hun antenne natuurlijk.

 June 28, 2016  Posted by at 23:24 Pieters Proza No Responses »
Jun 192016
 

Jaren geleden bezocht ik een expositie in het prachtige Lakenhal museum in het gezelschap van oude meesterwerken hingen in een zaal de knallende werken van Schreurs. Hoe hij in de figuurtjes beweging krijgt, zonder deze met computer te animeren is in n woord fenomenaal. Schreurs is de Jeroen Bosch, de George Grosz van deze tijd. In Schreurs strip, “Adrianus” herken ik elementen en rare figuurtjes uit werk van Jeroen Bosch. En gisteren bezocht ik de expositie,” Schwarzer champagner und blutiger ernst” in Museum de Fundatie te Zwolle van George Grosz. Er hingen tekeningen van verlepte hoeren, oorlogs- invalide en vol gevreten rijkaards en onderdrukkers aan de wanden, waar ik van genoot. Wat een lef en kunde. Grosz, Bosch en Schreurs halen het slijk naar boven van de mensheid, en tijdens de expositie “Strange Flesh” van schreurs was dit heel goed te zien, dat is de tijd waar wij in leven. Een tijd Title: Schreurs, Grosz en Jeroen Bosch | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza waarin natuurlijke schoonheid word verjaagd door allerlei middelen om de het uiterlijk ouder worden tegen te gaan. Een tijd waarin men gewezen word op het gevaar van borstkanker, zie je overal op televisie vrouwen met enorme nep borsten. Genante contrasten naast elkaar, perfect in beeld gebracht op de werken van Schreurs. Koppen vol en onder de gezwellen loeren je wezenloos aan, waar de eveneens gedrochten van Grosz meer in hun eigen Wereld zitten. Het boekje Strange flesh uitgegeven door uitgeverij Recht door zee is zeker een aanrader. Let wel, let niet op mij want ik mag mij wel een fan van Schreurs zijn werk noemen.

Al veel vaker liep ik in mijn kinderlijk enthousiasme tegen de lamp als ik vol lof over het werk van Schreurs sprak. “Nou Pieter (nog net geen Pietertje want daar staat de doodstraf op), ik vind het maar viezigheid”. Ieder zijn fucking hinderlijke meug natuurlijk. Maar deze man laat wel de viezigheid zien zonder huid, bam zo puur in het skelet. Geen doekjes om winden, of iets wat wansmakelijk is op een nette verantwoorde manier brengen, nee eerlijk en oprecht, zo is het eigenlijk en niet anders. Of je dat wilt zien op een ongelofelijk goed getekende manier is dan natuurlijk weer aan u. Dat maakt het alleen maar mooier en spannender.

Ik weet niet of het echt belangrijk is, maar ik Title: Schreurs, Grosz en Jeroen Bosch | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza vind Schreurs een kunstenaar, terwijl hij met Joop klepzeiker natuurlijk terecht bekend staat als een striptekenaar. Maar hoe verder de Wereld van Klepzeiker vorderde, hoe meer je zag dat Schreurs een enorme drang had naar experimenteren, nooit achterover leunen in een stoel vol veiligheden. En in Kleppie de jeugd van Klepzeiker werden de grappen soms verdrongen door het geëxperimenteer van de lijntjes. Sla een Kleppie open, en uw ogen zijn even de weg kwijt, prachtig. Misschien dat het de Nieuwe Revu daarom teveel werd, en de strip niet meer geplaatst werd, dat weet ik niet, dat is gissen, en dat lijd al snel tot vergissen. Ik ben al blij dat de wekelijkse foto collage van Gumbah die tevens erg experimenteel geheten mag worden, en Dirk en Desiree van Hein de Kort er nog wel in staan. Maar het blijft jammer dat er nauwelijks nog nieuw werk van Schreurs uitkomt, ik moet het nu doen met her uitgaves. Omdat ik al vanaf mijn pubertijd het werk van Schreurs lees, mag ik wel stellen dat dit ook mijn werk als kunstenaar heeft beïnvloed. Ook ik hou van oprechtste schoonheid en gruwelijke lelijkheid in , voor mij is daar geen verschil in, in het cirkeltje geven aan het einde de extreme elkaar de hand, waar alle tussen stations al voorbij zijn gereden. Ik heb Schreurs nooit ontmoet, heb hem wel vaker in levende lijve gezien tijdens de stripdagen van Haarlem ,(klinkt wel een beetje eng) gezien, maar hem aanspreken kwam niet in mij op, het zou met mijn enthousiasme toch kunnen overkomen als een goedkope versier truc mijner persoon. En dit zou ook een erg onnatuurlijke ontmoeting zijn, helemaal niet prettig. Maar goed ik hoop op een hele toffe expositie van Schreurs in een groot museum, daar is het wel tijd voor.

En een tip voor wie van goede tekeningen houdt, zoek eens op de naam Eric Schreurs op Catawiki!!!

 June 19, 2016  Posted by at 23:31 Pieters Proza No Responses »
Jun 122016
 

Rondom exposities van mij, google ik vaak op mijn naam, of er iets over de expositie is geschreven. Wat schertst mijn verbazing, een werk uit 2006 staat te koop op Marktplaats, Proost, een werk dat ooit is achtergehouden in Restaurant Proefwerk te Schiedam, toen Ivana een goede vriendin er mijn werk na een expositie aldaar ging Title: Kunstwerk duikt weer op | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza ophalen. Ik geef toe dat het dom is om niet een lijstje van de werken te maken die ik daar exposeerde, en ik het werk vergeten was. Het was dan ook een kakelvers werk, waar ik trots op was, en nog steeds ben. Het is ook nog eens een heel persoonlijk werk, nou ja, het is maar één moment, en meestal maak ik er honderden in één werk. Het is het moment dat Xandra proost op haar net overleden moeder met mij schuilend voor de regen in het mooie café Verhip aan de Sint Jobsweg, op de terug reis naar Schiedam vanuit het bejaarden tehuis waar we mijn schoonmoeder das overleden achterlieten. Misschien nog dommer om dan juist dit werk te vergeten, maar het was voor ons een erg rommelige tijd toen. Het werk is nu dus in handen van Jop5269 uit  Emmer-Compascum. Ik weet echt niet of Jop voor dit werk heeft betaald, en ik denk ook niet dat ik er een groot probleem van maken, ik zie het als iets dat er met het kunstwerk gebeurt, en grappig dat ik dat nog levend mee maak ook, wat een Rembrandt en zeker Van Gogh niet allemaal hebben moeten missen, schei uit. Het werk is trouwens 120 groot en niet 101 Jop. Ik hoop dat iemand het koopt die er echt van zal houden, en heel veel plezier aan zal hebben. Let vooral op haar lippen…

 

Bekijk hier de link, en doe uw bod: http://www.marktplaats.nl/a/antiek-en-kunst/kunst-schilderijen-abstract/m1054682624-peter-zandvliet-2006.html?c=3c1f5dcc18d02a99040ca8de656940d2&previousPage=lr&pos=26

En Peter zandvliet ben ik ook :)

 June 12, 2016  Posted by at 15:01 Pieters Proza No Responses »
Jun 102016
 

Laatst kwam ter spraken met een dame, dat ik een lichtte vorm van Title: Autistisch kunstwerk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Asperger heb, althans ik weet dat nu al drie jaar, maar vertelde het de vrouw. Die meteen uitriep,”ik wist dat er iets mis was met jou”. Mis was, het is nooit anders geweest en ik zal altijd autistisch zijn, was mijn reet. Toen vroeg ik waar ze dat aan merkte. Nou zei ze vrolijk, omdat je zo lief bent en van die autistische kunst maakt. Laat ik wel even duidelijk maken dat dit gesprek online was, zonder geur en geluid zeg maar. Ik ben niet altijd lief, laat staan dat alle autisten lief zijn, ook een autist is een mens met een individueel karakter, soms zijn we net beesten. En autistische kunst, zou die dan ergens aan moeten voldoen? Het is immers geen stroming,”autistische kunst”, zo van, kom op we gaan nu lekker een treffend autistisch schilderij maken. Bezoek maar eens een expositie van mensen met autisme, en dat zijn dan ook weer allerlei verschillende vormen van autisme en andere stoornissen die de kunstenaars hebben, dan zult u ervaren dat autistische kunst niet bestaat. Gelul in de ruimte dus van de vrolijke vrouw. Maakt ook helemaal niks uit, zo kan ik het een beetje duidelijk maken in dit stukje, voor mensen die net als de dame denken.

Wat ik het meest autistische van mezelf vind, en het voorop niet Title: Autistisch kunstwerk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza anders zou willen of kunnen, is dat voor en in mijn eigen kunst leef, en mijn grootste doel in dit korte leven, is die wereld te verrijken, er van te genieten, en hopelijk vele met mij, maar het belangrijkste is dat ik dat zelf doe, elk nieuw werk moet aan één ding voldoen, ik moet in het werk kunnen springen, en er uiteindelijk vermoeid maar voldaan weer uit kom, met een voor mij verrassend resultaat. En hoe ouder ik wordt, hoe meer ik besef hoe ik werk, waarom ik werk, en de dingen doe en laat zoals ik ze doe. Maar helemaal begrijpen zal ik mezelf nooit, dat is ook niet van belang voor mij.

Ik woon nu ongeveer anderhalve maand geheel op mezelf, dat wilTitle: Autistisch kunstwerk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza zeggen zonder mijn vrouw Xandra. Dan ben ik dus nog vaker alleen, maar door te tekenen ben ik mij daarvan niet bewust, dan is er Pieter en zijn ondergrond. Ik probeer tussendoor dingen te doen, maar met veel moeite, toch gaat het, en niet al te moeilijk. Een beetje leeg voelt het natuurlijk wel. Vrienden van mij appen of chatten vaak of ik van het weekend nog iets leuks ga doen. Ik kan dan meestal zeggen dat ik ga tekenen, dat is ook vaak zo, daar heb ik het weekend niet voor nodig, want de rest van de week doe ik dat ook, aangevuld met lezen, kijken naar documentaires en onderzoekjes doen voor mogelijke werken die er ooit komen gaan. Nou dat is een dag taak hoor, en vaak nog een nacht taak ook.

Soms komen er mensen langs, en vier keer per week werk ik bij Title: Autistisch kunstwerk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Xandra, en dat is fijn. Nou ja niet alle mensen, als ze teveel naar het alledaagse vragen gaan ze mij al snel de keel uithangen, het mag best ergens overgaan, en van twee kanten graag, ook leuk. Ik heb hier weinig prikkels, en als ik die wil kan ik ze opzoeken. En het is niet altijd zo dat de mensen mij die teveel aan prikkels bezorgen, dat doe ik zelf. Men stelt een vraag, merkt iets op of verteld iets, er schieten dan een spervuur aan vragen en mogelijkheden door mijn hoofd, voor ik het voor mezelf duidelijk heb waar het over zou kunnen gaan, wat men bedoeld, wil. Zodat ik kan reageren. Ik kan namelijk geen gezichts- uitdrukkingen lezen, mocht men die hebben. Bij Zuid Europeanen is dat wat makkelijker, die gebaren er lekker op los.

Om nog even terug te komen op het zogenaamde autistische Title: Autistisch kunstwerk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza kunstwerk. Ik lees best veel biografieën en auto biografieën van onder andere kunstenaars, en vele van hen zijn al overleden, en zelfs voor dat Dokter Asperger, zijn ontdekking zijn naam gaf, de groente heeft hij trouwens niet ontdekt (flauw). Dus toen kon men de kunstenaar geen stempel geven (voelt ook niet zo hoor). Maar bijvoorbeeld Pablo Picasso, Rembrandt van Rijn en Salvador Dali hadden ook zo hun eigenaardigheden, die sterk rieken naar autisme, zou hun kunst dan ook autistische kunst zijn, fuck wat maakt het ook uit, dit verhaaltje is uit.

 June 10, 2016  Posted by at 21:29 Pieters Proza No Responses »
Jun 092016
 

2016 is een gulzig jaar, wat hij is nog geen jaar oud, en het lijkt wel of er hele vliegtuigen vol beroemdheden uit de lucht storten, om dan op moeder Aarde verder te sterven. David Bowie, volgens mij is er geen Title: Wie is er niet dood gegaan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza artiest die zo mooi een naderend einde in beeld en geluid bracht, als Bowie met zijn album Blackstar. Prince werd dood gevonden in een lift, een armoedige dood voor iemand als hij. Er gaan geruchten dat hij van woede is gestorven, doordat hij niet bij het knopje van de lift kon. Mohammed Ali zag Magere Hein niet aankomen, of misschien wel, maar hij kon hem niet ontwijken, maakt niet uit Ali is en blijft The greatest. Een andere grote was natuurlijk onze eigen Johan Cruyff, voetballen deed hij al lang niet meer, maar zijn uitspraken zijn legendarisch, en zullen wij nu moeten missen. Het lullige van deze sterren is natuurlijk dat er nooit en te nimmer opvolgers voor komen, in dat opzicht hebben ze plaats gemaakt voor een lege plek. En dan vergeet ik vast nog wel wat sterren die de moeite waard waren en in dit rare jaar overleden.

Ik zelf niet onbelangrijk voor mezelf, is dan wel niet dood, maar het Title: Wie is er niet dood gegaan | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza jaar is nog lang natuurlijk, maar ik ben wel gescheiden van mijn lieve mooie bijzondere unieke vrouw, dat voelt ook best wel een beetje als sterven, nee dat is onzin, want alleen mensen die gestorven zijn weten hoe dat voelt, en daar zijn dan ook weer allerlei vermoeiende gradaties in, wat dat betreft heb je geen keuze (tenzij je het zelf doet) hoe je sterft, maar is er wel veel keuze, best jammer. Laat ik het zo schrijven, scheiden voelt voor mij als de pijn die je voelt als er iemand waar je van houdt is gestorven. Gelukkig hebben Xandra en ik het scheiden overleefd. Wonen we niet meer bij elkaar, er zitten nu tien minuten op de scooter tussen ons in. Ik heb het zelf verziekt, en ben nu al weer een tijdje bezig met bewijzen dat ik niet zo’n lul ben als ik eruit zie. We doen samen de kunst, en leuke dingen. Dat maakt het dragelijk. En natuurlijk heb ik mijn kunst, waar ik altijd allerlei gevoelens in kwijt kan. Vaak zie ik pas jaren later op een werk in welke periode ik zat, en van sommige werken weet ik dat nu nog niet, dat zal dan wel zo moeten, na de laatste lik verf is het werk vrij van de kunstenaar, als denkt hij dat het werk pas vrij is als hij verkocht is. Mooi niet, een werk wordt door één ieder die het ziet weer anders bekeken, ieder krijgt er een ander gevoel bij, of meerdere gevoelen tegelijk of achter elkaar. Soms hebben die raak vlakken met de kunstenaar, maar veel vaker helemaal niet. Daar doe ik gelukkig niks aan, en als ik het zou kunnen, zou ik het niet doen.

Mensen vragen mij of er veel dingen voor mij veranderd zijn, daar heb ik diep over nagedacht, en ik moet zeggen heel veel, maar uiteindelijk zit ik net als toen met Xandra in , Pieters Artworld, en die was met Xandra nul minuten tussen ons toch een stuk leuker. Maar het zou gek zijn als dat niet zo was.

 June 9, 2016  Posted by at 23:59 Pieters Proza No Responses »
Feb 152016
 

Zaterdag 16 april 1988 zat ik aan de Bar van Café Axum, een Café gerund door een Ethiopische familie in Delfshaven. Buiten veel Ethiopiërs, kwamen er ook veel jongeren uit Delfshaven, vaak om zich in te drinken voor het uitgaan. Met mijn steenkolen Engels raakte ik in gesprek met een vriendelijke Ethiopiërs. Hij vertelde zijn naam, maar die vergat ik nog voor hij hem verteld had. Hij dronk water en ik cola, want ik bleef een sportman, en de Ethiopiër bleek ook van sport te houden, ik vertelde dat ik veel hard liep, en onlangs de ronde van Klaaswaal met grote voorsprong gewonnen had. Ongevraagd had ik het over mijn records, en dat ik weleens de snelste man van Delfshaven kon wezen. Hij glimlachte, misschien om Klaaswaal dacht ik nog, hoe kon die man nou weten waar dat moest liggen. Fats Domino zong gezellig via de boxen het Café in, en volgens mij hadden ze alleen die CD in Café Axum, gelukkig hield ik wel van,”The fatman”, en de Ethiopiër ook, want hij knikte zijn hoofd langzaam heen en weer op de muziek. Hij ging best laat weg, en we schudden elkander de hand, alsof we elkaar al jaren kende. Met mijn vriend Ricardo Suares gingen we nog even lekker dansen in Nighttown, op een onvervalst portie acid house.

Title: Belayneh Densamo | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De volgende morgen ging ik met dezelfde vriend naar het centrum, waar weldra de Marathon van Rotterdam zou starten. We stonden onder aan de Willemsbrug, waar de lopers toen nog overheen gingen. De speaker hield ons op de hoogte over de razend spannende wedstrijd, Ethiopier Densimo ging aan de leiding, en zou er weldra gaan aankomen richting de Coolsingel. De speaker schreeuwde enthousiast dat Densimo op het schema van het Wereldrecord liep. Ricardo en ik waren Densimo al aan het aanmoedigen, voordat de goede man in zicht kwam. En toen hij ons passeerde viel ik geheel stil. Na een minuutje vertelde ik Ricardo, dat ik met die kerel, die het Wereld record ging verbeteren Belayneh Densimo, de avond voor deze marathon met mij aan de bar had zitten praten van Café Axum. Natuurlijk wuifde Ricardo al mij emotie met een hand gebaar het hiernamaals in, “hij zal er wel op geleken hebben”, zei hij lachend. Maar mensen het was op zeker de man die een tijd van 2:06 en 50 seconden liep, een Wereldrecord, en nog steeds een razendsnelle tijd waarmee je veel Marathon nu nog zou winnen.

En dan ik met mijn stoere verhalen over mijn records, ik hoop echt dat hij mij vergeten is, en dat zal ook vast wel……

 February 15, 2016  Posted by at 21:43 Pieters Proza No Responses »