Jun 012019
 

Echt ik heb geen plein vrees, het plein kan mij niet groot genoeg, wel heb ik de vrees dat een plein geen echt plein is. Vaak is een plein tegenwoordig meer een parkeerplaats. Noem het dan Parkeerplaatsplein, dat schept duidelijkheid voor liefhebbers van pleinen en de romantiek die het uitstraalt. Een fontein of beeld van één of andere slavendrijver van lang geleden op een paard, overal gezellige terrasjes, een muziek tent met zo nu en dan gratis muziek van het plaatselijk orkest, ruimte om met de kinderen of kleinkinderen heen en weer te flaneren, of waar de jongeren voor het eerst lekker staan te lebberen, geen gemotoriseerd verkeer, geen sport daar zijn andere plekken voor, hoogstens acrobatiek en dans. Een plek waar je het niet zo erg vind als een onverlaat je geld steelt. Dat hoort bij de romantiek van een echt plein. Een plein waar men graag komt en aan je visite laat zien. Edoch Nederland kent eigenlijk geen plein traditie, misschien in het Zuiden van Nederland, maar verder is het triest gesteld met de pleinen. Een stad zou er in iedere wijk één moeten hebben, en een dorp zou er minstens één moeten hebben, de plek waar men wandelt een praatje maakt en geniet.Title: Het Plevierplein waar mensen gelukkig worden | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Zelf woonde ik ooit op het Rubensplein in het mooie Schiedam, in plaats van een gigantisch beeld van de Vlaamse meester schilder is het plein een rotonde met daarom heen huizen en één terras van cafe Terminus. Dat had toch wat gezelliger gekund. Op wat verkeersongelukken na gebeurde er niet zoveel. Nu jaren later woon ik op het Plevierplein in het immer bruisende Nieuwleusen, diamant van het Vechtdal. Een plein dat je maar van één kant op kan rijden, als bezoekers er te hard op komen rijden, is de kinderen die op het plein wonen geleerd een steen of tak tegen de desbetreffende auto aan te gooien, als de bestuurder boos uit stapt brengt die het er meestal niet zonder wat messteken vanaf. Er is een speeltuin die bezoekers uit het hele land aantrekt, een parkeerplaats waar men met oud en nieuw een willekeurige auto in de brand steekt. Een verrijdbaar muziek podium. Een terras in de vorm van een druk bezochte picknick tafel, die dienst doet als gezellig terras. Een onvindbare bar en zelfs het Pieter Zandvliet museum. Er is ook een standbeeld van een Plevier vogeltje, met op diens rug Rolf Dunnink entertainer van ons plein. Het Plevierplein is waar een mensen gelukkig worden Voor u dus Maarten pijpt, moet u echt even het Plevierplein bezocht hebben.

Tot ziens

 June 1, 2019  Posted by at 00:03 Pieters Proza No Responses »
May 302019
 

Beste lezer ga voor u verder dreigt te lezen, eerst even iets eten want dit word zware kost. Nee geen geweld of seks met dieren of kinderen, maar dit stukje zou uw maag wel geweld aan kunnen doen, en zeg niet dat ik u niet van tevoren heb gewaarschuwd. En voor degene die nog geen achttien jaar oud zijn, maak je vooral niet druk, je kunt als je gesnapt word altijd zeggen dat je dacht dat ze achttien maanden bedoelde.

Een kloppende wat gezwollen jongen heer komt bibberend van intense genot uit een zwart gat, wat ooit een poepgaatje was met de Latijnse naam Anus lijkt nu op de ingang van de Maastunnel als de lichten zijn uitgevallen. Deze beelden met allemaal overdreven gehijg en kreun kreetjes, iedereen weet toch dat een anus hele andere geluiden maakt dan gehijg of kreetjes. Maar dat maakt de beschouwer vaak helemaal niet uit als die naar een pornofilm kijken. De geluiden waar die vandaan komen zijn bijzaak. Toch moet u dit niet onderschatten. Zoals in iedere branche heb ik ook in de porno industrie mijn vrienden en vriendinnen. Zo ken ik ook uiterst serieuze cineasten van pornofilms. Via Hokey Bellamore die ooit de zalen plat speelde op zijn mondharp in de legendarische blues band Bacon Fat Louis, verder ging met het maken van pornofilms, waar hij ooit voor de blues mee gestopt was. Zo leerde hij ook de twee andere bandleden Bo Hudson en Sandy Slim Sticks kennen. Sandy deed de inrichting van een kamer, kantoor, caravan of zelfs een Synagoge te Nieuwe Schans. Ja daar wordt over nagedacht en is erg belangrijk volgens Bellamore de inrichting, de atmosfeer, want anders kunnen ze net zo goed in een kartonnen doos met een lampje aan van bil gaan. Ook deed Sandy de vormgeving van de film posters en andere vormgeving klusjes. Bo Hudson was een stand-in voor de gevaarlijke scenes, veelal keek hij werkeloos toe, want de acteurs konden het allemaal zelf wel. Zo begonnen de jongens hun band, Bo is de enige die nog in Bacon Fat Louis de ster uit zijn broek zingt, avond aan avond op ongure plekken het maakt niet uit waar, als het er maar naar blues geurt. Van Sandy is nooit meer iets vernomen, het laatste wat men van hem zag was een foto bij de politie berichten en Opsporing verzocht. Je kunt natuurlijk verzoeken wat je wilt, maar als men jou niet belangrijk genoeg vind gaan ze echt niet zoeken, arme Sandy het was zo’n goeie drummer. Als kind speelde hij al in fanfare van Finsterwolde een communistisch dorpje, de Redband. Maar goed alhoewel de muziek in pornofilms een niet ondergeschikte rol speelt, wilde ik het hebben over waar de geluiden in de porno films vandaan komen. Bellamore huurt daar astma patiënten uit een sanatorium waar een vriend van hem als broeder werkt voor in. Die mensen nemen plaats op stoeltjes uit beeld van de gespeelde scene, daarnaast gaat een sigarenroker in een fauteuil meestal een Chesterfield, want van een sigaar dient met met volle teugen te genieten zei mijn zalige grootvader altijd voor de goede man aan longkanker overleed, niet aan de longkanker overigens, hij kwam onder een trein die door rood reed. De astma boys (waarom dit altijd penis houdende zijn is mij een groot mysterie) gaan vervolgens bijna dood en hijgen als renpaarden, het hoesten word er uitgeknipt en zo ontstaat het kenmerkende geluid in de betere pornofilms. Het komt wel eens voor dat een cineast iets over het hoofd ziet, het is immers ook maar een mens, dan ziet u bijvoorbeeld even zo’n bijna stervende astmalijder achter of voor de druk werkende acteurs bijna de moord pruimen. U moet maar eens naar een pornosite gaan om wat dagen achtereen naar films te kijken, dan komt u ze zeker tegen.Title: Waar het echt om draait in de serieuze pornofilm | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Hoewel Bellamore over geld niet te klagen heeft, waarom zou je klagen over iets wat je niet hebt, zinloos, draait geld ook niet als doel van waar hij en andere serieuze collega’s pornofilms voor maken. (wist u trouwens dat Pinkeltje auteur Dick Laan 1894-1973 voor hij ging schrijven ook in pornofilms speelde, vast niet want hij speelde meestal een boekenkast op de achtergrond, vandaar dat hij ging schrijven denk ik) Er is maar één doel vertelde Hokey Bellamore mij met zijn wijze wijsvingertje priemend in het heilige niets. Het draait om waar wij serieuze porno cineasten het allemaal voor doen, niet voor het geile genot voor de kijkers, het gaat om de eikel van de man, of het nou hetero, homoseksueel of gewoon onsengelijkzieke geesten is, het draait om de eikel, nee niet wat er uit komt, maar wat de eikel uitstraalt, naar dat moment die geen pornofilm tot op heden bereikte. Namelijk lieve mensen, de scene dat de eikel zo glimt gelijk de spiegel van de boze stiefmoeder van Sneeuwwitje, waarin men spiegelend de gene ziet vlak voor die aan de orale bevrediging begint. Zelfs in Hentai (Japanse porno tekenfilms) nooit gelukt, maar dit kan komen komen doordat er censuur staat op de genitaliën. Of het mijn lieve vriend Bellamore ooit zal lukken of andere serieuze cineasten blijft afwachten, laten wij het alstublieft hopen…..

 May 30, 2019  Posted by at 18:31 Pieters Proza No Responses »
May 282019
 

Met in mijn hand een zak appels wacht ik bij de groenteboer op mijn beurt.

Ik heb er zin in mijn beurt, kan haast niet wachten met het afrekenen van mijn zak appels bij onze immer vriendelijke groenteboer. Het liefst zou ik bij het dametje voor mij het lucht eruit knijpen, maar dan kom ik waarschijnlijk pas aan de beurt onder de douche in het huis waar men gevangenen bewaard. Het lijkt eeuwen te duren, maar dan vraagt de tomaat rode groenteboer waarmee hij mij zou kunnen helpen, nou die zak vol zaad daar beneden zou ik die even kunnen lossen in de vriendelijke mond van de groenteboer. Snel lach ik deze ondeugende gedachte uit mijn kop, en antwoord dat ik graag de zak appels zou willen kopen, ze zijn immers niet voor niks geplukt.

Dat is dan drie Euro zegt de groenteboer. Als ik de muntjes bij de groenteboer in zijn hand druk vraag ik of hij daar nou van kan leven, groente en fruit verkopen? Volgende klant zegt de groenteboer mijn vraag negerend. Woest neem ik uit elke appel een hap, en zet de appels op de toonbank vlak voor het angstige gelaat van de nu lijk bleke groenteboer neer, de andere klanten verlaten snel de winkel. Als de rille kilte mij en de groenteboer bijna nekken, vraag ik nogmaals voor hij daar nou van kan leven, groente en fruit verkopen, Ja ik kan daar van leven meneer, zegt hij zuchtend. “was dat nou zo moeilijk” schreeuw ik als Patricia Paay, die zich eindelijk realiseert dat urine drinken niet normaal is, maar verder haar zaak is.

Tevreden loop ik met een lege plastic zak zonder appels weer naar het zonnige buiten. De plastic zak gooi ik netjes in de Ijssel en hoop dat hij op zee nieuwe vriendjes zal tegenkomen. In het water lijkt de doorzichtige plastic zak verdomd veel op een kwal, leuk hoor hoe een plastic zak zich aanpast aan de natuur. Ik vraag mij af of degene die die plastic zakken heeft gemaakt daar nou van kan leven. Wie weet is die allang in armoede gestorven en zou die dat nog niet zijn dan zal die dat toch snel gaan doen, want doordat er straks geen plastic zakjes gemaakt mogen worden zal de oude vertrouwde plastic zak uitsterven, en zo de plastic zakken makers. Ik bedoel die mensen hebben ook kinderen.

Afgelopen zaterdag was ik op een achtjarig jubileum van het Rotterdamse schoenen merk Mascolori. Ik heb aan iedereen die daar aan het feesten was even in het feest vieren Title: Kunt u er van leven ? | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza onderbroken door te vragen wat hun beroep was, en dan gevraagd of ze daar nou van konden leven. Veel mensen negeerde mij en gingen verder met feesten of schoenen passen, beetje ongepast als iemand je vraagt of je van je beroep kan leven. Het is niet uit nieuwsgierigheid of gezonde interesse mijn vraag, maar puur uit bezorgdheid, ik wil nou eenmaal niet dat mensen niet van hun beroep kunnen leven. Ik zou bijvoorbeeld een ander beroep te kiezen, word bijvoorbeeld kunstenaar gelijk aan de vragensteller, ikke. Buiten de vraag die mij nog net iets vaker word gesteld als men mijn werk in zich opneemt, het snel van zich af laat glijden, en dan vraagt of ik met een blinddoek om werk en de vraag of ik ik zin heb in een potje oud Hollands ringsteken is de vraag,”kun je hiervan leven” de meest gestelde.

Na zesentwintig jaar exposeren zie ik er toch nog best levend uit voor een dooie kunstenaar die niet van zijn kunst kan leven. Uiteraard verdien ik geld bij met het werken op plekken waar onze heilige jonge heer liever zijn felle licht laat schijnen. Ook steeds weer uniek is de grap,”haha je werken zullen pas wat opbrengen na je dood”, door deze grap heb ik trouwens namaak lachen en dubbel liggen geleerd. De meeste kunstenaars zouden willen dat hun werken na hun dood geld opbrengen, en niet zo de vuilverbranding ingaan. Nou mensen ik ga nog even van mijn kunst leven, tabee ermee.

 May 28, 2019  Posted by at 21:39 Pieters Proza No Responses »
May 222019
 

De stemming zit er bij mij een dag voor de Europese verkiezingen goed in.. Het is alsof ik een instrument ben die tot in de nopjes is gestemd voor wat komen gaat.

Ik ga er voor, al weet ik niet waarvoor. Want ik hou eigenlijk niet van politiek, of die nou Links, rechts, gelovig, dierlijk, democratisch, bejaard, verjaard, rood als bloed, groen als de Hulk, zwart als de nacht, wit gelijk mijn bilpartij is, ik snap er toch geen reet van. Ik voel mij eigenlijk helemaal niet geroepen mijn mening middels de stem waar ik recht op heb uit te dragen en nee van verzekeringen heb ik ook geen verstand. Eigenlijk vind ik stemmen heel erg griezelig, nee niet de handeling, men heeft nog nooit mijn paspoort ingenomen of erger mijn vege lijf bruut genomen in een stemhokje, maar ik ben altijd bang dat als ik een vakje mooi rood heb gemaakt, dat ik toch op een partij heb gestemd die een dag na de stemmingen iets heel verkeerds beslist. Bijvoorbeeld de Verenigde staten aanvalt, onze goedlachse Koning en erger zijn vrouw onthoofd, voetbal afschaft, zelfmoord verbied, onderzoek naar kanker afschaft, een verkapte pedopartij blijkt te zijn, kunstenaars en schrijvers uitmoord, vrouwen terug naar hun enige recht het aanrecht verwijst, bij mensen die porno kijken de ogen uit branden, bij mensen die aan zelf verwennerij deden tijdens het kijken naar een portie walgelijk geile hijgers de geslachtsdelen verwijderen en die schenken aan het brandwonden centrum voor her gebruik, Nederland tot een geasfalteerde parkeerplaats van België en Duitsland willen maken. Ja dat vind ik griezelig. Beetje laf, wie niet waagt die niet wint natuurlijk.Title: Europese stemmen in mijn hoofd | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ja meneertje Zandvliet heeft het altijd weer moeilijk ten tijden van verkiezingen. Misschien moet ik mij aansluiten bij een partij waar ik het bijvoorbeeld helemaal niet mee eens ben, en die van binnenuit probeer te veranderen, want door niet op ze te stemmen zal ik ze zeker niet veranderen, dit geld trouwens ook voor als ik wel op ze zou stemmen. Ik vertrouw het allemaal niet zo, dit komt mede door mijn chronisch gebrek aan zelf vertrouwen, ik bedoel ik leen mij zelf nooit iets, ik weet dat ik nooit iets terug geef. Ik weet niet of ik fout zou zijn in de oorlog of een verzetsheld, ik denk dat ik zou kiezen voor degene die niet door zijn kop word geschoten. Ik dacht aan de Partij voor de dieren (kan die beesten wat schelen dat ik voor ze ben), maar als ik honger heb vreet ik ze allemaal achter elkaar op, biologisch of onlogisch, daar zijn kruiden en sausjes voor die de smaak van het vlees wegnemen. Als ik dan eerder dood zou gaan, niet van de honger in ieder geval. En het milieu maak ik mij geen illusie over, mensen gaan toch ook dood, waarom de aarde dan niet wat sneller? Ik ben bijvoorbeeld niet tegen racisme, ik ben racistisch tegen één ieder die ik een klootzak vind, ongeacht als welk ras ze ter Wereld zijn gekomen, ik moet ze natuurlijk wel persoonlijk ontmoet hebben, want ik ga niet af op uiterlijk. Het zal wel een partij worden die vind dat Europa verenigd moet blijven, en zeg nou zelf dat is toch best gezellig.

 May 22, 2019  Posted by at 15:17 Pieters Proza No Responses »
Apr 262019
 

Zoals ieder jaar de dag voor Konings dag krijgen mensen die iets betekende voor onze samenleving een lintje in de orde van oranje Nassau. Leuk en gezellig ook nog, het is altijd beter dan een lintworm diep in je darmen.
Ieder jaar ga ik vrijwillig na of de uitgereikte lintjes en afwijzingen terecht waren, en op wat uitzonderingen daar gelaten was ik dik tevreden met de mensen en soms ware helden die een lintje ontvingen.
Maar één afwijzing was ik het niet mee eens, namelijk die van mijn buurman Rolf Dunnink die ten alle tijden voor één ieder klaarkomt, herstel klaar staat, gewoon recht op overigens, klaar om zijn medemens te helpen waar dien mee nodig. Op het Plevierplein waar ik samen met mijn vrouw woon, nu een jaar kunnen wij niet meer buiten Rolf en zijn immer vrolijke glimlach. Wij wensen iedereen een buurman als onze Rolf, die op het plein en in de wijde omtrek van Nieuwleusen bekend staat als de grote lieverd. Zonder zijn rechterhand (viespeuk) in de vorm van zijn eveneens altijd goed gehumeurde vrouw Annelies klaart Rolf elk klusje, of lost moeilijkheden tussen buren op, zonder de rijdende rechter daarvoor nodig te hebben. Niks is hem teveel, ondanks zijn zware baan als bouwvakker.Title: Een lintje voor de grote lieverd | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dorst of na dorst hoeven wij hier op het plein nooit te hebben, we kunnen ons altijd vol laten lopen in zijn illegale bar. Hij verzorgd evenementen voor groot, klein, dun en dik. Met de grote lieverd zullen wij ons nooit vervelen. Heb je als kerel eens geen zin je vrouw te dekken, dan komt Rolf voor je klaar. Wil je van je partner af, dan begraaft hij die met alle liefde voor je in je tuin. Door Rolf heeft het Plevierplein een goede naam, want dat schijnt ooit wel anders te zijn geweest. Zelfs de postbode liet er de gleuven met rust. De politie probeerde problemen op het plein telefonisch op te lossen, ze durfde simpelweg niet op het plein te komen. Het was Sodom en Gomorra op dit nu pittoreske pleintje zonder prachtig middeleeuws fontein pal in het midden van het plein. Vanmorgen belde ik nog naar onze Koning, met de vraag waarom Rolf niet in aanmerking was gekomen voor zo’n kut lintje. Eerst wist de Koning niet waar ik het over had. Ik zei Rolf Dunnink zegt u dat dan helemaal niks, ik kreeg een brok in mijn keel. Ik hoorde de Koning bijna peinzen, toen zei ik de grote lieverd. Toen gingen alle lampjes blijkbaar aan bij Lex, want hij wist nu over wie ik het had, hij was zelfs al een keer in de bar van Rolf geweest, hij had namelijk een keer geen zin de Koningin te dekken, en belande zo bij onze Rolf, dekhengst pur sang . Lex zou er voor zorgen dat Rolf volgend jaar zijn lintje krijgt, al moet hij persoonlijk voor zorgen dat de gehele tweede kamer, een koninklijke nekschot krijgt. Ik en de andere bewoners van het Plevierplein wachten in spanning af.

 April 26, 2019  Posted by at 21:22 Pieters Proza No Responses »
Apr 242019
 

Lieve medelanders ik wil u waarschuwen, en ik ben helaas niet de enige die dit wil doen. De laatste tijd worden wij continu via het nieuws gewaarschuwd voor het grote gele gevaar, en dan heeft men het niet over te lang in de zon zitten, maar over Chinezen, daar moet je voor oppassen, die zijn gevaarlijk, sluw, gemeen, eten je hond op en maken alles na. Donder pleurt straalt toch een eind op met je nieuws der suggesties. Het is net of China ons dagelijks de oorlog verklaard. Het is gewoon één groot corrupt zooitje, en heus niet alleen China. Het draait om geld, niet meer en niet minder, er zijn rijken en heel veel armen. We kunnen ons er druk om maken, alsof we er echt toe doen, of gewoon maar doen waar je het liefst mee bezig bent, tot het moment dat dit niet meer kan, of dit nou door een gebrek aan adem is, een Chinees of een swingende koffie molen. Geniet zo lang het kan.

Maar goed ik wil u tegen wil en dank toch waarschuwen voor jawel de Chinezen, ja ik ook al, wat een kut ben ik toch, maar goed. Ik heb de Chinezen bestudeerd, in het geheim natuurlijk, een beetje op zijn Chinees eigenlijk. In elke stad zitten er wel een flink aantal Chinese restaurants, en een dorp waar meer dan drie huizen staan, staat ook een Chinees restaurant die meestal de Lange muur heet, genoemd naar de muur tussen Oost en west Berlijn die er gelukkig niet meer is, weten die Chinezen veel, zoals een oud Chinees spreekwoord luid,”als het beestje maar een naampje heeft”.Title: Help de Chinezen komen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

In zo’n restaurant die steeds vaker in ongezellige wok restaurants transformeren, verkopen ze voedsel dat niet is wat Chinezen eten, maar is gemaakt naar ons Hollandse bekkie, en in bijvoorbeeld Spanje naar de Spaanse bekkies, heel slim van ze. Ze vragen altijd, Sambal bij, weiger dit resoluut, in de sambal zitten vaak pitjes, waarvan men zou denken dat die van pepers zijn, mooi niet dat zijn zendertjes die alles registreren wat u in de rest van uw leven doet. Hele fabrieken waar men denkt dat er kleding voor de westerse markt door kinderen word vervaardigd, zitten die kinderen in werkelijkheid alles te noteren wat zij via de zendertjes registreren. Zo kwamen ze er bijvoorbeeld via de zendertjes achter hoe de Friet van Piet werd gemaakt, en namen ze een hele reeks patatzaken over. Waarschijnlijk is mijn waarschuwing al te laat, en heeft iedereen al Sambal gegeten. Er is eigenlijk geen redden meer aan, ga maar alvast op Chinese les. Nou ik ga onder mijn bed liggen, welterusten….

 April 24, 2019  Posted by at 23:34 Pieters Proza No Responses »
Apr 172019
 

Kent u het verhaal van John Henry, een Afro Amerikaanse spoorwegarbeider die het opnam tegen een stoomboor machine die net als hij werd ingezet bij het boren van de Big Bendtunnel, hij won de wedstrijd maar de arme John stierf een dag later aan uitputting? Dan weet u dat nu in ieder geval, en anders twee keer, kunt u dit pareltje delen met derde. Het liedje is door vele bezongen in verschillende muziek soorten. Ik moet altijd denken aan een geweldig stripboek die het verliest van cartoon network op televisie die de kinderen al vele jaren kunnen kijken wanneer ze maar willen, deze oude zak moest het doen met op woensdag middag samen met mijn zusje het kinderuurtje tekenfilms, en in de avond Sesamstraat. En dan kwam een luid pratende tante Sien langs, waardoor we het noodgedwongen moesten met tekenfilms die door Tante Sien een soort stomme films werden. Ik Title: Als je begrijpt wat ik bedoel (Olie B. Bommel) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza dook dus in de wereld van strips, en begon in 1994 Galerie Slaphanger waar wij strips te koop aanboden uit vooral de underground stripwereld. Vaak zelf uitgegeven door striptekenaars van over heel de wereld die ik opspoorde via fanzines (onafhankelijke tijdschriften). De strips verkochten natuurlijk niet zo goed als de bekende strips, maar door over elke strip die binnen kwam een stukje in onze wekelijkse foldertjes te schrijven wekte wij interesse voor onze strips. Er werd meer gelezen dan gekocht, maar er was interesse, en dat is voor een medium het belangrijkst. Langzaam en eigenlijk best snel nam het strip lezen vooral bij de meeste kinderen af. Stripwinkels verdwenen meer en meer uit het straatbeeld. Iets waar je vroeger helemaal gek werd, en je moeder niet zonder haar rok van het lijf naar binnen te trekken de stripwinkel in, is nu vrijwel verbannen naar stripbeurzen waar men volwassen kerels met linnen tasjes ziet vechten om het eerst bij een stripbak te komen, ook niet helemaal gezond natuurlijk. Nee met een stipboek kun je geen kind meer lokken, En ik vergeet bijna de game wereld waar kinderen helemaal in kunnen verdrinken, en de volwassene natuurlijk. En ik heb er zelf ook verschillende tijden aan mee gedaan, maar het begon mij na zoveel speel uren altijd tegen te staan, ik had toch altijd het idee dat ik weer niks had mee gemaakt. Mijmeren naar het verleden hoeft echter helemaal niet gelukkig, wie zoekt zal vinden. De Zone 5300 een stripblad met vooral underground en auto biografische strips bestaat nog steeds, en de Eppo en Donald Duck voor kinderen zijn er ook nog wel. Eigenlijk worden er nog onvervalst veel goede strips gemaakt waar u zich in zou kunnen verdiepen. Tekenaars als Barbara Stok en Typex hebben levens van kunstenaars als Rembrand, van Gogh en bijvoorbeeld via het strip medium in beeld gebracht, icoontjes echt waar. Dick Matena vertekende al meerdere Nederlandse literatuur van onder andere Gerard Reve. Maar wie de klote of andere waar uit de broek wil lachen kan ook nog steeds boekjes aanschaffen van Gummbah, succes en een leuke avond verzekerd. Het leukst is het natuurlijk zelf te gaan zien waar uw smaak ligt, er zijn op internet nog wel adressen van ontzettend toffe strip winkels te vinden, waar ze u graag op weg helpen in de stripwereld. Ik hoop u aangespoord te hebben om het strip lezen op te pakken waar het ooit ophield, er is zoveel goeds te ontdekken zonder andere vermaak mediums te niet te doen

 April 17, 2019  Posted by at 17:36 Pieters Proza No Responses »
Apr 102019
 
Mijn vrouw is gek op het luisteren naar muziek, dat ben ik ook, dus daar ligt ons probleem niet.
Ze heeft zo haar helden, ik ook, edoch hier ligt vooral mijn probleem.
Ik ben fan van bijvoorbeeld Demis Rousos, Mercedes Sosa, Edith Piaff en Bonnie St.Claire. Het zal Sandra een Hema worst wezen dat ik bijna schreeuwend klaarkom (bijna dus Title: Marylin Manson en zwarte scholen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza nog altijd helemaal niet) als één deze Wereld sterren een keer zachtjes zucht om de volgende geniale zin onze smachtende oren in te blazen. Ze ziet blijkbaar geen concurrentie in mijn helden. Ik zie dat wel in die van haar helaas, David Bowie, Prince en Marylin Manson. De eerste twee kan ik nog wel hebben, mede doordat ze dood zijn, en een eventuele relatie tussen Sandra en hen op de korte termijn er niet in zal zitten, en voor zover ik het heb kunnen pijlen heb ik niet het idee dat Sandra enige vorm van necrofilie ambieert. Ze houdt zeg maar van het leven, en dat is vaak het gezelligst.
Maar Marylin Manson leeft nog, al doet hij mij persoonlijk in bepaalde situaties zijn best om op een dode demon dan wel zombie denken. Misschien dat Sandra dan toch iets met lijken heeft, laat ik dan maar hopen op levende lijken, dat scheelt maden in bed,
 
Natuurlijk ga ik niet rustig op mijn houten klapstoel (bijzondere stoel die kan klappen voor iets dat het waard is een applaus te krijgen). Ik ben zoals intimi wel weten een ondernemend type, indien het mij uitkomt. Ik heb mijn vrouw nu een jaar en wil haar niet kwijt. Dus ik besloot mij onlangs gelijk aan Manson eens flink op te maken. Sandra heeft het gelukkig nooit gezien, ik leek godverdomme wel een ouwe vette volgevreten nicht, die net op gruwelijke wijze alle andere dansende kerels op de dansvoer had verscheurt en opgevreten. Na een kwartier kotsen boven het wit porselein, ging ik mij snel douchen. Ik ben natuurlijk een veel betere zanger, danser en performer als Manson, maar daar heeft Sandra het nooit over, laat staan dat ze er naar zou luisteren. Ik voel mij zo ellendig, ongeveer als Bonnie St.Claire na weer een vat Sherry. En alsof mijn falen nog niet genoeg is hoor ik net onze televisie weer praten over zwarte scholen, laat mijn televisie lekker zijn muil een keer houden, hij is trouwens nog wit ook, waarschijnlijk uit de roemruchte dagen dat Jan de Bouvrie ons kikkerlandje nog in zijn macht had met zijn gestolen minimalistische inrichtingen, de littekens zijn nog overal te zien. Nog heel vaak kom ik ergens binnen, en denk als ik rond kijk, leuke lege doos, waar houden deze mensen van in het leven? Maar goed zwarte scholen afschaffen dat woord, ik wordt er serieus kotsmisselijk van, noem het van mijn part bonte scholen, maar zwarte scholen waar eigenlijk in verhouding maar weinig zwarte kindertjes op zitten is een bedenkelijke benaming. En wees niet bang, ik ga u er verder niet mee lastig vallen mijn probleem met de benaming zwarte scholen, er komt geen facebook pagina over. Mengelmoes zou ook een mooie naam zijn voor deze scholen. Nou ik ga Marylin omleggen, weg ermee al die ongein.
 April 10, 2019  Posted by at 21:29 Pieters Proza No Responses »
Apr 072019
 

Gisteren ging ik samen met mijn vriend Martijn Oosterga een bankje ophalen in Schiedam, de jeneverstad waar ik zestien jaar heb gewoond. Het bankje was niet zomaar een bankje, daarvoor hadden wij niet al de files onderweg hoeven beleven, gadverdamme wat is de rijksweg lelijk, en al helemaal met drie meter per minuut in een file. Bedrijven terreinen, verschrikkelijke reclame borden (op de Toekan na van van der Valk restaurants, misschien had een Valk toepasselijker geweest), echt niets verrassends te zien langs de snelweg, misschien wat kunst objecten die voor iedereen door de beugel kunnen, en soms wat beter graffiti, maar de meeste is minder, wat ik mij kan voorstellen als je met wat spuitbussen je leven de kans geeft om plaats te maken voor de dood, op de vlucht heuvel, dan moet je sterk in je sneakers staan om een knallende pièce te zetten hoor.

Maar goed het is dus een heel bijzonder kunst bankje gemaakt door mijn oude maatjes kunstenaars duo Sage Art uit Schiedam. Het bankje heeft sinds het begin van deze eeuw bijna constant rond gereisd, door stad en land. Het mooie bankje krijgt nu zijn rust in de kunsttuin van Martijn, en moest dus voor voorlopig zijn laatste reis naar Zuidwolde in het mooie Drenthe gaan maken (is ons gelukt) Het heeft mij en gelukkig nog andere altijd verbaasd dat het werk van Sage Art niet Wereld beroemd is, dit duo maakt al sterk en originele werken die eigenlijk nergens mee te vergelijken zijn, u moet echt even naar Sage Art fariceren in de Schiedamse Gorzen.

Met een vette joint maakt het allemaal wat dragelijker, en wat lekkere techno van DJ Tinus naast mij, mocht u hem willen boeken, neem gerust contact met mij op, ik besluit net zijn manager te zijn.

Tergend langzaam reden wij langs Kleinpolderplein, waar mijn vader bijna om het leven kwam door een idioot die met een gangetje van 120 kilometer tegen met wielrennende arme vader aanreed in 1994. En dan zeggen ze dat sport gezond is, hou op, schei uit. Auto’s voortrekken is zwaar maar ze tegenhouden is nog veel zwaarder, het is mijn pa toch gelukt, hij leeft nog, al is dat niet zonder zwaar hersenletsel en allerlei andere ellende. Nu moet ik mijn moeder er wel even bij halen, want zonder haar dagelijkse engelen geduld had mijn vader het niet gered.

Langzaam maar gestaag naderde wij Schiedam. Zo’n beetje alle winkels en restaurants die ik voor het laatst elf jaar geleden heb gezien, hebben plaats gemaakt voor andere winkels of erger leegstand.

Nu ben ik nog wel een aantal keer in Schiedam terug geweest uiteraard, maar dan op andere plekken als waar wij nu reden. Het deed heel vreemd aan, een beetje alsof we een aflevering van Twin peaks waren ingereden. Het decor was er nog, maar het gevoel dat ik er vroeger bij had was weg. Eerder had ik dit in Delfshaven waar ik opgroeide aan de Havenstraat, altijd was er energie in de straat, die er nu niet meer is. De cafeetjes zijn verdwenen, de winkels, en natuurlijk een groot gedeelte van de mensen die er woonde, zo gaan die dingen.

Het was fijn om Sage, Saskia van Herwijnen en Gerrit van Schuppen na minstens drie jaar weer te zien. Ze hadden er zichtbaar moeite mee dat het bankje weldra Schiedam ging verlaten. Ook Jolie Hakkert en Gijs van Rij twee andere bekende Schiedammers en lieve vrienden van mij waren er.

Het was echt vervelend dat wij niet net als vroeger tot laat in de avond konden bomen over kunst en muziek, samen hadden wij met wat andere kunstenaars onze eigen stroming het NAR=Me, en ik schrijf was, maar de stroming is nooit opgeheven, zit altijd in ons hard, en kan er zo weer uitkomen.

Als ik iets mis van Schiedam, is het de kunstenaars die niet onder doen voor die van grote broer Rotterdam. Het was altijd genieten, om bij groep exposities weer te zien in Pand Paulus de voormalige kerk aan de Lange Haven (waar dichter Piet Paaltjes ooit Dominee was, alvorens hij zelfmoord pleegde in Schiedam) hoe de kunstenaars zich ontwikkelde, vaak prachtige exposities en op de één of andere manier hoe gevarieerd de gepresenteerde kunst ook van van de Kunstenaars aangesloten bij Stichting Kunstwerk, het was nooit onsamenhangend. Ik ben heel trots om in Schiedam mij te hebben ontwikkeld in de kunst wereld, waar ik ook exposeerde, nooit dacht ik, dit kan niet beter, want ik had tussen de werken van Schiedamse kunstenaars mogen exposeren.Title: Schiedamse kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Tot slot nog wat namen van kunstenaars waar u naar kunt zoeken, mocht u ze nog niet kennen, heel veel kijk plezier.

Theo Gootjes, Tineke Weber, Esther Zitman, Sjef van Duin, Mia Van der Burg, Pim van Halem, Sjef Henderickx, Sacha Quartel-Zuidam, Jacques Tange, Diet Wiegman, Daan van Golden, Damy van der Waal, Monique Veldhoven en dan ben ik er vast nog vergeten. http://narisme.blogspot.com/

 April 7, 2019  Posted by at 01:18 Pieters Proza No Responses »
Apr 032019
 

Alweer een paar maanden geef ik wekelijks les, eigenlijk meer opdrachten aan de meiden van het Plevierplein waar ik woon. De leeftijd loopt tussen de drie en tien jaar. De drie jarige Fayen heeft mijn opdrachten niet nodig, druk onverstaanbaar kwebbelt ze blad na blad vol. Wel geeft ze mij soms de opdracht al haar potloden te slijpen. Haar grote zus Ashley, had er genoeg van dat de tekenles iedere week bij haar thuis was, dus voerde deze acht jarige tante (bijna negen) het systeem in, van iedere week tekenles bij iemand Title: Teken team | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza anders. Gelukkig wonen de dames allemaal op het Plevierplein. Het is vrijwel nooit rustig tekenen met ze, want ze kletsen er lekker op los, met af en toe een wijze les van Tess, die niet alles pikt waar over gesproken word. De groep word steeds groter en des te gezelliger. Gisteren zette Milou en Lotus een trimschoen met een knuffel erin op tafel, gewoon om dat het kan, dit gaf het geheel wel een artistiekerige sfeer. Erg leuk is het als Britt een vraag stelt en die zelf beantwoord, ze heeft ze altijd gelijk. De kans dat ons machtig mooie en vooral eigenzinnige Plevierplein de Oranjefeesten voor mooiste straat gaat winnen met dit frisse teken team, ik denk niet dat de jury zit te wachten op een kille actie tegen hen van Pieter en zijn engeltjes, want ze veranderen zo in Duiveltjes. Dit jaar wonnen wij al nog zonder het teken team de prijs voor het mooiste Plein, mede doordat er geen andere pleinen mee deden en wij de prijs zelf in het leven hebben geroepen. Gisteren nam ik keramiek bordjes gemaakt door een pottenbakken uit Hardenberg mee, die de meisjes mochten beteken. Er werd door sommige meisjes afgevraagd waarom ze op bordjes moesten tekenen. Nou het zal niet lang duren of ze tekenen heel Nieuwleusen onder. Volgende week gaan we stickers betekenen, en natuurlijk mogen ze zelf weten wat ze daar mee gaan doen, wat ze buiten de les doen is niet mijn verantwoordelijkheid. En laten we eerlijk zijn, alles is alle zo netjes op het truttige af. Ik heb er nu al zin in :)

 April 3, 2019  Posted by at 21:38 Pieters Proza No Responses »