Jun 112019
 

Er zijn weinig dingen zo vervelend (voor mij) dan wachten, als ik een boek vergeten ben mee te nemen. Of bijvoorbeeld een schetsboekje, maar die vergeet ik vaak bewust omdat dit aandacht trek, die ik niet altijd trek. Vandaag moest mijn vrouw naar de tandarts en de mondhygiënist. Gelukkig is de tandarts lid van de leesmap, en staat er een beste koffie machine. Veel beter kan wachten dan niet worden. Ik begon in de Quest, een blad waar in al de vragen beantwoord die je nooit zou stellen. Vandaar denk dat ik de antwoorden op de vragen direct na het lezen meestal weer vergeet. Wat niets wil zeggen over de Quest, meer over mijn hersenen die alleen opslaan wat ze uitkomt. Een aantal dingen het ik onthouden, bijvoorbeeld dat een vlieg drie honderd keer per etmaal poept, dit zijn de stipjes op bijvoorbeeld uw computerscherm, en daar zijn die dan nog zichtbaar, en gelukkig te klein om te ruiken. Dat zo’n beestje dan ongeveer om de vijf minuten moet bouten vind ik heel erg zielig, maar goed dat ik ze altijd dood sla, scheelt weer een vlieg die zelfmoord pleegt door op de vooruit van een auto te belanden. De rest van de vragen waren erg leuk om te lezen, en daar leest men een tijdschrift immers voor, ter lering en vermaak. Steeds als ik over het tijdschrift de wachtkamer in keek, keek ik naar een moeder en zoontje die mij aanstaarde, best eng. Na een tijdje was ik bang dat ze enorme honger hadden en mij weldra wilde gaan opeten. Kon ik maar even een vlieg zijn, dan zou ik die twee helemaal onder schijten. Maar die vlieger ging helaas niet op. Gelukkig hielden ze op met aankijken toen ze binnen werden geroepen voor de tandarts.Title: In de wachtkamer | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik kreeg het idee dat mijn vrouw inmiddels geen tand of kies meer over had. Ik besloot nog maar een ander tijdschrift te pakken, de Esquire met jawel een interview met Jules Deelder. Is Jules Deelder eigenlijk weleens uitgeroepen tot best gekleden man van Nederland ? Zo niet dan wil ik hem hiervoor ter plekke nomineren, veel stijlvoller en gewaagder kleden kan toch bijna niet. Al vrees ik dat Deelder niet echt op een prijs zit te wachten, misschien samen met mij op de landstitel van Sparta, dat zou niet onaangenaam zijn. Is er geen Olie sjeik, Russische olieboer of een andere Dagobert Duck die onze Kasteelclub wil kopen en de glorie van het grote Sparta terugbrengt. Ja ik weet het, ik begin een beetje zielig te worden, maar laat mij lekker dromen van Lionel Messi in de spits bij Sparta, ik denk dat het kleine voetbal wonder maar wat graag eens een kasteelheer zou willen zijn, wie wil dat nou niet.

Zo ziet u dat het mij is gelukt mijn wachttijd nuttig door te brengen, nou ja nuttig, laat ik het houden op het wachten doden met tijdschriften, koffie en mijn fantasie.

 June 11, 2019  Posted by at 21:49 Pieters Proza No Responses »
Jun 052019
 

Volgende week wandelde ik heerlijk door de bossen die de gemeente Dalfsen rijk is. Het regende pijpenstelen en onweerde vreselijk aan de lopende band. Gelukkig fantaseerde ik dat ik in een laag zonnetje wandelde. Na een tijdje stopte ik even om een slokje uit mijn veldfles uit de Tweede Wereld oorlog te nemen, tevergeefs wist ik vooraf, want er zat een kogelgat in de bodem, een erfenis van mijn zalige opa. Toch neem ik de fles overal mee naartoe, ik vind het zo stoer om er een teug lucht uit te nemen. Toen ik met mijn hand mijn mond niet droog maakte, zag ik in de verte iets wat op een linnenkast leek in een weiland aan de Vecht staan. Natuurlijk kon ik de kast daar niet alleen laten staan, en deed mijn sandalen uit, om die te verwisselen voor mijn stoute schoenen en liep kordaat op de eenzame linnenkast af. De mouwen van mijn overhemd waren al op gestroopt, die heb ik op advies van zalige cabaretier Wim Kan in Rotterdam aangeschaft, daar verkopen ze overhemden met opgestroopte mouwen. Wat het allemaal iets minder stoer maakte, ondanks de peuk hangend op mijn lip, was dat ik tot mijn middel in een verse koeienvlaai wegzakte. Natuurlijk deed ik of er niks aan de hand was, zodat het groepje dikbil koeien even verderop mij niet kon uitlachen. Ik floot een deuntje, maar dacht bij mezelf dat die domme hoerige koeien inderdaad alleen gemaakt zijn om op te vreten, ja die kut koeien zijn om op te vreten.Title: Uit de kast op een mooie dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Op een afstand leek de linnenkast mij antiek, stevig en van mooi hout. Er voorstaande zag ik meteen dat dit een kast van luciferhout was. Ik maakte mijn rits open, haalde mijn beste vriend te voorschijn, ik zag het gaatje in mijn eikel even samenknijpen, hij moest even wennen aan het felle zonlicht. Toen hij gewend was zeek ik de kast helemaal onder. Vanuit de kast hoorde ik een voor mij bekende stem mopperen. Verbaasd deed ik mijn penis weer terug naar waar hij vandaan kwam.

De kastdeuren zwaaide open, een drijfnat heerschap kwam uit de kast. Nee niet mijn broertje Bas, ga terug in de kast Bas. Hij weigerde met zijn armen over elkander gelijk een eigenwijs pest pokken ventje. Begrijp mij goed, het kan mij niet schelen met wie of wat mijn kleine broertje de liefde bedrijft zolang het geen dieren of kinderen zijn mag hij van mij neuken of geneukt worden tot hij er dood bij neervalt. Maar als hij uit de kast komt, dan wel één van kwaliteit graag. Maar hoe ik hem ook smeekte terug in die kast te gaan, de kale schaamluis bleef koppig weigeren. Als hij niet helemaal onder gezeken was, had ik hem er persoonlijk weer ingetrapt die aandacht trekker. Boos zei hij dat ik naar de stront stonk en ik tegen hem dat hij naar de zeik stonk. Toen moesten we lachen, omhelsde elkaar en doken met kleding en al de Vecht in. Wat een mooie dag!

 June 5, 2019  Posted by at 18:36 Pieters Proza No Responses »
Jun 042019
 

Bij een medium als Tinder heb ik als getrouwde man niks te zoeken, maar ook toen ik even niet getrouwd was bezocht ik deze gezelligheid niet. Stel dat ik het zou doen en proberen heel eerlijk te zijn, zou het zo iets worden.

Hallo ik ben een onsportieve man (ik kijk wel graag sport) Drink wel maar geen alcohol, rook af en toe een lekkere sigaar. Ik ga heel graag op vakantie maar heb daar geen geld Title: Achter de schermen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza voor. Ik heb een scooter rijbewijs. Ben een halve eeuw oudbakken. Mijn beroep is kunstenaar die niet van geld houdt, en daardoor denk ik ook niet bij bergen verdien. Ik doe zeer zelden iets in het huishouden. Maak veel stuk door chronische lompheid. Zeur vaak en ben na een tijdje helemaal niet grappig meer. Mijn huis ziet er schoon en gezellig uit dankzij mijn lieve vrouw Sandra, ja ik heb ook nog een vrouw, dit zal vast geen probleem zijn. We verheugen ons er nu al op hoe u veel van de huishoudelijke taken overneemt, en daarbij is ons aanrecht groot genoeg voor twee personen met een beetje passen en meten. Het zou fijn zijn als u geen kinderen heeft, een rijbewijs zouden wij op prijs stellen, kunt u gezellig boodschappen doen, en mijn werken vervoeren. Wat en wie u verder bent interesseert mij verder geen reet. Nou tot ziens

Dat zal dus niet echt druk gaan worden. Als ik mijn oproep ze terug lees, kan ik concluderen dat ik de man ben geworden die ik nooit heb willen worden. Nou ja voor partners dan, ik vind het zelf natuurlijk allemaal wel best, anders had ik wel beter mijn best gedaan niet zo’n vreselijke lamzak te zijn geworden. Ik zal verder even kijken waar ik wat aan kan veranderen, maar het gaat zwaar worden.

 June 4, 2019  Posted by at 18:17 Pieters Proza No Responses »
Jun 012019
 

Echt ik heb geen plein vrees, het plein kan mij niet groot genoeg, wel heb ik de vrees dat een plein geen echt plein is. Vaak is een plein tegenwoordig meer een parkeerplaats. Noem het dan Parkeerplaatsplein, dat schept duidelijkheid voor liefhebbers van pleinen en de romantiek die het uitstraalt. Een fontein of beeld van één of andere slavendrijver van lang geleden op een paard, overal gezellige terrasjes, een muziek tent met zo nu en dan gratis muziek van het plaatselijk orkest, ruimte om met de kinderen of kleinkinderen heen en weer te flaneren, of waar de jongeren voor het eerst lekker staan te lebberen, geen gemotoriseerd verkeer, geen sport daar zijn andere plekken voor, hoogstens acrobatiek en dans. Een plek waar je het niet zo erg vind als een onverlaat je geld steelt. Dat hoort bij de romantiek van een echt plein. Een plein waar men graag komt en aan je visite laat zien. Edoch Nederland kent eigenlijk geen plein traditie, misschien in het Zuiden van Nederland, maar verder is het triest gesteld met de pleinen. Een stad zou er in iedere wijk één moeten hebben, en een dorp zou er minstens één moeten hebben, de plek waar men wandelt een praatje maakt en geniet.Title: Het Plevierplein waar mensen gelukkig worden | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Zelf woonde ik ooit op het Rubensplein in het mooie Schiedam, in plaats van een gigantisch beeld van de Vlaamse meester schilder is het plein een rotonde met daarom heen huizen en één terras van cafe Terminus. Dat had toch wat gezelliger gekund. Op wat verkeersongelukken na gebeurde er niet zoveel. Nu jaren later woon ik op het Plevierplein in het immer bruisende Nieuwleusen, diamant van het Vechtdal. Een plein dat je maar van één kant op kan rijden, als bezoekers er te hard op komen rijden, is de kinderen die op het plein wonen geleerd een steen of tak tegen de desbetreffende auto aan te gooien, als de bestuurder boos uit stapt brengt die het er meestal niet zonder wat messteken vanaf. Er is een speeltuin die bezoekers uit het hele land aantrekt, een parkeerplaats waar men met oud en nieuw een willekeurige auto in de brand steekt. Een verrijdbaar muziek podium. Een terras in de vorm van een druk bezochte picknick tafel, die dienst doet als gezellig terras. Een onvindbare bar en zelfs het Pieter Zandvliet museum. Er is ook een standbeeld van een Plevier vogeltje, met op diens rug Rolf Dunnink entertainer van ons plein. Het Plevierplein is waar een mensen gelukkig worden Voor u dus Maarten pijpt, moet u echt even het Plevierplein bezocht hebben.

Tot ziens

 June 1, 2019  Posted by at 00:03 Pieters Proza No Responses »
May 302019
 

Beste lezer ga voor u verder dreigt te lezen, eerst even iets eten want dit word zware kost. Nee geen geweld of seks met dieren of kinderen, maar dit stukje zou uw maag wel geweld aan kunnen doen, en zeg niet dat ik u niet van tevoren heb gewaarschuwd. En voor degene die nog geen achttien jaar oud zijn, maak je vooral niet druk, je kunt als je gesnapt word altijd zeggen dat je dacht dat ze achttien maanden bedoelde.

Een kloppende wat gezwollen jongen heer komt bibberend van intense genot uit een zwart gat, wat ooit een poepgaatje was met de Latijnse naam Anus lijkt nu op de ingang van de Maastunnel als de lichten zijn uitgevallen. Deze beelden met allemaal overdreven gehijg en kreun kreetjes, iedereen weet toch dat een anus hele andere geluiden maakt dan gehijg of kreetjes. Maar dat maakt de beschouwer vaak helemaal niet uit als die naar een pornofilm kijken. De geluiden waar die vandaan komen zijn bijzaak. Toch moet u dit niet onderschatten. Zoals in iedere branche heb ik ook in de porno industrie mijn vrienden en vriendinnen. Zo ken ik ook uiterst serieuze cineasten van pornofilms. Via Hokey Bellamore die ooit de zalen plat speelde op zijn mondharp in de legendarische blues band Bacon Fat Louis, verder ging met het maken van pornofilms, waar hij ooit voor de blues mee gestopt was. Zo leerde hij ook de twee andere bandleden Bo Hudson en Sandy Slim Sticks kennen. Sandy deed de inrichting van een kamer, kantoor, caravan of zelfs een Synagoge te Nieuwe Schans. Ja daar wordt over nagedacht en is erg belangrijk volgens Bellamore de inrichting, de atmosfeer, want anders kunnen ze net zo goed in een kartonnen doos met een lampje aan van bil gaan. Ook deed Sandy de vormgeving van de film posters en andere vormgeving klusjes. Bo Hudson was een stand-in voor de gevaarlijke scenes, veelal keek hij werkeloos toe, want de acteurs konden het allemaal zelf wel. Zo begonnen de jongens hun band, Bo is de enige die nog in Bacon Fat Louis de ster uit zijn broek zingt, avond aan avond op ongure plekken het maakt niet uit waar, als het er maar naar blues geurt. Van Sandy is nooit meer iets vernomen, het laatste wat men van hem zag was een foto bij de politie berichten en Opsporing verzocht. Je kunt natuurlijk verzoeken wat je wilt, maar als men jou niet belangrijk genoeg vind gaan ze echt niet zoeken, arme Sandy het was zo’n goeie drummer. Als kind speelde hij al in fanfare van Finsterwolde een communistisch dorpje, de Redband. Maar goed alhoewel de muziek in pornofilms een niet ondergeschikte rol speelt, wilde ik het hebben over waar de geluiden in de porno films vandaan komen. Bellamore huurt daar astma patiënten uit een sanatorium waar een vriend van hem als broeder werkt voor in. Die mensen nemen plaats op stoeltjes uit beeld van de gespeelde scene, daarnaast gaat een sigarenroker in een fauteuil meestal een Chesterfield, want van een sigaar dient met met volle teugen te genieten zei mijn zalige grootvader altijd voor de goede man aan longkanker overleed, niet aan de longkanker overigens, hij kwam onder een trein die door rood reed. De astma boys (waarom dit altijd penis houdende zijn is mij een groot mysterie) gaan vervolgens bijna dood en hijgen als renpaarden, het hoesten word er uitgeknipt en zo ontstaat het kenmerkende geluid in de betere pornofilms. Het komt wel eens voor dat een cineast iets over het hoofd ziet, het is immers ook maar een mens, dan ziet u bijvoorbeeld even zo’n bijna stervende astmalijder achter of voor de druk werkende acteurs bijna de moord pruimen. U moet maar eens naar een pornosite gaan om wat dagen achtereen naar films te kijken, dan komt u ze zeker tegen.Title: Waar het echt om draait in de serieuze pornofilm | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Hoewel Bellamore over geld niet te klagen heeft, waarom zou je klagen over iets wat je niet hebt, zinloos, draait geld ook niet als doel van waar hij en andere serieuze collega’s pornofilms voor maken. (wist u trouwens dat Pinkeltje auteur Dick Laan 1894-1973 voor hij ging schrijven ook in pornofilms speelde, vast niet want hij speelde meestal een boekenkast op de achtergrond, vandaar dat hij ging schrijven denk ik) Er is maar één doel vertelde Hokey Bellamore mij met zijn wijze wijsvingertje priemend in het heilige niets. Het draait om waar wij serieuze porno cineasten het allemaal voor doen, niet voor het geile genot voor de kijkers, het gaat om de eikel van de man, of het nou hetero, homoseksueel of gewoon onsengelijkzieke geesten is, het draait om de eikel, nee niet wat er uit komt, maar wat de eikel uitstraalt, naar dat moment die geen pornofilm tot op heden bereikte. Namelijk lieve mensen, de scene dat de eikel zo glimt gelijk de spiegel van de boze stiefmoeder van Sneeuwwitje, waarin men spiegelend de gene ziet vlak voor die aan de orale bevrediging begint. Zelfs in Hentai (Japanse porno tekenfilms) nooit gelukt, maar dit kan komen komen doordat er censuur staat op de genitaliën. Of het mijn lieve vriend Bellamore ooit zal lukken of andere serieuze cineasten blijft afwachten, laten wij het alstublieft hopen…..

 May 30, 2019  Posted by at 18:31 Pieters Proza No Responses »
May 282019
 

Met in mijn hand een zak appels wacht ik bij de groenteboer op mijn beurt.

Ik heb er zin in mijn beurt, kan haast niet wachten met het afrekenen van mijn zak appels bij onze immer vriendelijke groenteboer. Het liefst zou ik bij het dametje voor mij het lucht eruit knijpen, maar dan kom ik waarschijnlijk pas aan de beurt onder de douche in het huis waar men gevangenen bewaard. Het lijkt eeuwen te duren, maar dan vraagt de tomaat rode groenteboer waarmee hij mij zou kunnen helpen, nou die zak vol zaad daar beneden zou ik die even kunnen lossen in de vriendelijke mond van de groenteboer. Snel lach ik deze ondeugende gedachte uit mijn kop, en antwoord dat ik graag de zak appels zou willen kopen, ze zijn immers niet voor niks geplukt.

Dat is dan drie Euro zegt de groenteboer. Als ik de muntjes bij de groenteboer in zijn hand druk vraag ik of hij daar nou van kan leven, groente en fruit verkopen? Volgende klant zegt de groenteboer mijn vraag negerend. Woest neem ik uit elke appel een hap, en zet de appels op de toonbank vlak voor het angstige gelaat van de nu lijk bleke groenteboer neer, de andere klanten verlaten snel de winkel. Als de rille kilte mij en de groenteboer bijna nekken, vraag ik nogmaals voor hij daar nou van kan leven, groente en fruit verkopen, Ja ik kan daar van leven meneer, zegt hij zuchtend. “was dat nou zo moeilijk” schreeuw ik als Patricia Paay, die zich eindelijk realiseert dat urine drinken niet normaal is, maar verder haar zaak is.

Tevreden loop ik met een lege plastic zak zonder appels weer naar het zonnige buiten. De plastic zak gooi ik netjes in de Ijssel en hoop dat hij op zee nieuwe vriendjes zal tegenkomen. In het water lijkt de doorzichtige plastic zak verdomd veel op een kwal, leuk hoor hoe een plastic zak zich aanpast aan de natuur. Ik vraag mij af of degene die die plastic zakken heeft gemaakt daar nou van kan leven. Wie weet is die allang in armoede gestorven en zou die dat nog niet zijn dan zal die dat toch snel gaan doen, want doordat er straks geen plastic zakjes gemaakt mogen worden zal de oude vertrouwde plastic zak uitsterven, en zo de plastic zakken makers. Ik bedoel die mensen hebben ook kinderen.

Afgelopen zaterdag was ik op een achtjarig jubileum van het Rotterdamse schoenen merk Mascolori. Ik heb aan iedereen die daar aan het feesten was even in het feest vieren Title: Kunt u er van leven ? | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza onderbroken door te vragen wat hun beroep was, en dan gevraagd of ze daar nou van konden leven. Veel mensen negeerde mij en gingen verder met feesten of schoenen passen, beetje ongepast als iemand je vraagt of je van je beroep kan leven. Het is niet uit nieuwsgierigheid of gezonde interesse mijn vraag, maar puur uit bezorgdheid, ik wil nou eenmaal niet dat mensen niet van hun beroep kunnen leven. Ik zou bijvoorbeeld een ander beroep te kiezen, word bijvoorbeeld kunstenaar gelijk aan de vragensteller, ikke. Buiten de vraag die mij nog net iets vaker word gesteld als men mijn werk in zich opneemt, het snel van zich af laat glijden, en dan vraagt of ik met een blinddoek om werk en de vraag of ik ik zin heb in een potje oud Hollands ringsteken is de vraag,”kun je hiervan leven” de meest gestelde.

Na zesentwintig jaar exposeren zie ik er toch nog best levend uit voor een dooie kunstenaar die niet van zijn kunst kan leven. Uiteraard verdien ik geld bij met het werken op plekken waar onze heilige jonge heer liever zijn felle licht laat schijnen. Ook steeds weer uniek is de grap,”haha je werken zullen pas wat opbrengen na je dood”, door deze grap heb ik trouwens namaak lachen en dubbel liggen geleerd. De meeste kunstenaars zouden willen dat hun werken na hun dood geld opbrengen, en niet zo de vuilverbranding ingaan. Nou mensen ik ga nog even van mijn kunst leven, tabee ermee.

 May 28, 2019  Posted by at 21:39 Pieters Proza No Responses »
May 222019
 

De stemming zit er bij mij een dag voor de Europese verkiezingen goed in.. Het is alsof ik een instrument ben die tot in de nopjes is gestemd voor wat komen gaat.

Ik ga er voor, al weet ik niet waarvoor. Want ik hou eigenlijk niet van politiek, of die nou Links, rechts, gelovig, dierlijk, democratisch, bejaard, verjaard, rood als bloed, groen als de Hulk, zwart als de nacht, wit gelijk mijn bilpartij is, ik snap er toch geen reet van. Ik voel mij eigenlijk helemaal niet geroepen mijn mening middels de stem waar ik recht op heb uit te dragen en nee van verzekeringen heb ik ook geen verstand. Eigenlijk vind ik stemmen heel erg griezelig, nee niet de handeling, men heeft nog nooit mijn paspoort ingenomen of erger mijn vege lijf bruut genomen in een stemhokje, maar ik ben altijd bang dat als ik een vakje mooi rood heb gemaakt, dat ik toch op een partij heb gestemd die een dag na de stemmingen iets heel verkeerds beslist. Bijvoorbeeld de Verenigde staten aanvalt, onze goedlachse Koning en erger zijn vrouw onthoofd, voetbal afschaft, zelfmoord verbied, onderzoek naar kanker afschaft, een verkapte pedopartij blijkt te zijn, kunstenaars en schrijvers uitmoord, vrouwen terug naar hun enige recht het aanrecht verwijst, bij mensen die porno kijken de ogen uit branden, bij mensen die aan zelf verwennerij deden tijdens het kijken naar een portie walgelijk geile hijgers de geslachtsdelen verwijderen en die schenken aan het brandwonden centrum voor her gebruik, Nederland tot een geasfalteerde parkeerplaats van België en Duitsland willen maken. Ja dat vind ik griezelig. Beetje laf, wie niet waagt die niet wint natuurlijk.Title: Europese stemmen in mijn hoofd | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ja meneertje Zandvliet heeft het altijd weer moeilijk ten tijden van verkiezingen. Misschien moet ik mij aansluiten bij een partij waar ik het bijvoorbeeld helemaal niet mee eens ben, en die van binnenuit probeer te veranderen, want door niet op ze te stemmen zal ik ze zeker niet veranderen, dit geld trouwens ook voor als ik wel op ze zou stemmen. Ik vertrouw het allemaal niet zo, dit komt mede door mijn chronisch gebrek aan zelf vertrouwen, ik bedoel ik leen mij zelf nooit iets, ik weet dat ik nooit iets terug geef. Ik weet niet of ik fout zou zijn in de oorlog of een verzetsheld, ik denk dat ik zou kiezen voor degene die niet door zijn kop word geschoten. Ik dacht aan de Partij voor de dieren (kan die beesten wat schelen dat ik voor ze ben), maar als ik honger heb vreet ik ze allemaal achter elkaar op, biologisch of onlogisch, daar zijn kruiden en sausjes voor die de smaak van het vlees wegnemen. Als ik dan eerder dood zou gaan, niet van de honger in ieder geval. En het milieu maak ik mij geen illusie over, mensen gaan toch ook dood, waarom de aarde dan niet wat sneller? Ik ben bijvoorbeeld niet tegen racisme, ik ben racistisch tegen één ieder die ik een klootzak vind, ongeacht als welk ras ze ter Wereld zijn gekomen, ik moet ze natuurlijk wel persoonlijk ontmoet hebben, want ik ga niet af op uiterlijk. Het zal wel een partij worden die vind dat Europa verenigd moet blijven, en zeg nou zelf dat is toch best gezellig.

 May 22, 2019  Posted by at 15:17 Pieters Proza No Responses »
Apr 262019
 

Zoals ieder jaar de dag voor Konings dag krijgen mensen die iets betekende voor onze samenleving een lintje in de orde van oranje Nassau. Leuk en gezellig ook nog, het is altijd beter dan een lintworm diep in je darmen.
Ieder jaar ga ik vrijwillig na of de uitgereikte lintjes en afwijzingen terecht waren, en op wat uitzonderingen daar gelaten was ik dik tevreden met de mensen en soms ware helden die een lintje ontvingen.
Maar één afwijzing was ik het niet mee eens, namelijk die van mijn buurman Rolf Dunnink die ten alle tijden voor één ieder klaarkomt, herstel klaar staat, gewoon recht op overigens, klaar om zijn medemens te helpen waar dien mee nodig. Op het Plevierplein waar ik samen met mijn vrouw woon, nu een jaar kunnen wij niet meer buiten Rolf en zijn immer vrolijke glimlach. Wij wensen iedereen een buurman als onze Rolf, die op het plein en in de wijde omtrek van Nieuwleusen bekend staat als de grote lieverd. Zonder zijn rechterhand (viespeuk) in de vorm van zijn eveneens altijd goed gehumeurde vrouw Annelies klaart Rolf elk klusje, of lost moeilijkheden tussen buren op, zonder de rijdende rechter daarvoor nodig te hebben. Niks is hem teveel, ondanks zijn zware baan als bouwvakker.Title: Een lintje voor de grote lieverd | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dorst of na dorst hoeven wij hier op het plein nooit te hebben, we kunnen ons altijd vol laten lopen in zijn illegale bar. Hij verzorgd evenementen voor groot, klein, dun en dik. Met de grote lieverd zullen wij ons nooit vervelen. Heb je als kerel eens geen zin je vrouw te dekken, dan komt Rolf voor je klaar. Wil je van je partner af, dan begraaft hij die met alle liefde voor je in je tuin. Door Rolf heeft het Plevierplein een goede naam, want dat schijnt ooit wel anders te zijn geweest. Zelfs de postbode liet er de gleuven met rust. De politie probeerde problemen op het plein telefonisch op te lossen, ze durfde simpelweg niet op het plein te komen. Het was Sodom en Gomorra op dit nu pittoreske pleintje zonder prachtig middeleeuws fontein pal in het midden van het plein. Vanmorgen belde ik nog naar onze Koning, met de vraag waarom Rolf niet in aanmerking was gekomen voor zo’n kut lintje. Eerst wist de Koning niet waar ik het over had. Ik zei Rolf Dunnink zegt u dat dan helemaal niks, ik kreeg een brok in mijn keel. Ik hoorde de Koning bijna peinzen, toen zei ik de grote lieverd. Toen gingen alle lampjes blijkbaar aan bij Lex, want hij wist nu over wie ik het had, hij was zelfs al een keer in de bar van Rolf geweest, hij had namelijk een keer geen zin de Koningin te dekken, en belande zo bij onze Rolf, dekhengst pur sang . Lex zou er voor zorgen dat Rolf volgend jaar zijn lintje krijgt, al moet hij persoonlijk voor zorgen dat de gehele tweede kamer, een koninklijke nekschot krijgt. Ik en de andere bewoners van het Plevierplein wachten in spanning af.

 April 26, 2019  Posted by at 21:22 Pieters Proza No Responses »
Apr 242019
 

Lieve medelanders ik wil u waarschuwen, en ik ben helaas niet de enige die dit wil doen. De laatste tijd worden wij continu via het nieuws gewaarschuwd voor het grote gele gevaar, en dan heeft men het niet over te lang in de zon zitten, maar over Chinezen, daar moet je voor oppassen, die zijn gevaarlijk, sluw, gemeen, eten je hond op en maken alles na. Donder pleurt straalt toch een eind op met je nieuws der suggesties. Het is net of China ons dagelijks de oorlog verklaard. Het is gewoon één groot corrupt zooitje, en heus niet alleen China. Het draait om geld, niet meer en niet minder, er zijn rijken en heel veel armen. We kunnen ons er druk om maken, alsof we er echt toe doen, of gewoon maar doen waar je het liefst mee bezig bent, tot het moment dat dit niet meer kan, of dit nou door een gebrek aan adem is, een Chinees of een swingende koffie molen. Geniet zo lang het kan.

Maar goed ik wil u tegen wil en dank toch waarschuwen voor jawel de Chinezen, ja ik ook al, wat een kut ben ik toch, maar goed. Ik heb de Chinezen bestudeerd, in het geheim natuurlijk, een beetje op zijn Chinees eigenlijk. In elke stad zitten er wel een flink aantal Chinese restaurants, en een dorp waar meer dan drie huizen staan, staat ook een Chinees restaurant die meestal de Lange muur heet, genoemd naar de muur tussen Oost en west Berlijn die er gelukkig niet meer is, weten die Chinezen veel, zoals een oud Chinees spreekwoord luid,”als het beestje maar een naampje heeft”.Title: Help de Chinezen komen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

In zo’n restaurant die steeds vaker in ongezellige wok restaurants transformeren, verkopen ze voedsel dat niet is wat Chinezen eten, maar is gemaakt naar ons Hollandse bekkie, en in bijvoorbeeld Spanje naar de Spaanse bekkies, heel slim van ze. Ze vragen altijd, Sambal bij, weiger dit resoluut, in de sambal zitten vaak pitjes, waarvan men zou denken dat die van pepers zijn, mooi niet dat zijn zendertjes die alles registreren wat u in de rest van uw leven doet. Hele fabrieken waar men denkt dat er kleding voor de westerse markt door kinderen word vervaardigd, zitten die kinderen in werkelijkheid alles te noteren wat zij via de zendertjes registreren. Zo kwamen ze er bijvoorbeeld via de zendertjes achter hoe de Friet van Piet werd gemaakt, en namen ze een hele reeks patatzaken over. Waarschijnlijk is mijn waarschuwing al te laat, en heeft iedereen al Sambal gegeten. Er is eigenlijk geen redden meer aan, ga maar alvast op Chinese les. Nou ik ga onder mijn bed liggen, welterusten….

 April 24, 2019  Posted by at 23:34 Pieters Proza No Responses »
Apr 172019
 

Kent u het verhaal van John Henry, een Afro Amerikaanse spoorwegarbeider die het opnam tegen een stoomboor machine die net als hij werd ingezet bij het boren van de Big Bendtunnel, hij won de wedstrijd maar de arme John stierf een dag later aan uitputting? Dan weet u dat nu in ieder geval, en anders twee keer, kunt u dit pareltje delen met derde. Het liedje is door vele bezongen in verschillende muziek soorten. Ik moet altijd denken aan een geweldig stripboek die het verliest van cartoon network op televisie die de kinderen al vele jaren kunnen kijken wanneer ze maar willen, deze oude zak moest het doen met op woensdag middag samen met mijn zusje het kinderuurtje tekenfilms, en in de avond Sesamstraat. En dan kwam een luid pratende tante Sien langs, waardoor we het noodgedwongen moesten met tekenfilms die door Tante Sien een soort stomme films werden. Ik Title: Als je begrijpt wat ik bedoel (Olie B. Bommel) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza dook dus in de wereld van strips, en begon in 1994 Galerie Slaphanger waar wij strips te koop aanboden uit vooral de underground stripwereld. Vaak zelf uitgegeven door striptekenaars van over heel de wereld die ik opspoorde via fanzines (onafhankelijke tijdschriften). De strips verkochten natuurlijk niet zo goed als de bekende strips, maar door over elke strip die binnen kwam een stukje in onze wekelijkse foldertjes te schrijven wekte wij interesse voor onze strips. Er werd meer gelezen dan gekocht, maar er was interesse, en dat is voor een medium het belangrijkst. Langzaam en eigenlijk best snel nam het strip lezen vooral bij de meeste kinderen af. Stripwinkels verdwenen meer en meer uit het straatbeeld. Iets waar je vroeger helemaal gek werd, en je moeder niet zonder haar rok van het lijf naar binnen te trekken de stripwinkel in, is nu vrijwel verbannen naar stripbeurzen waar men volwassen kerels met linnen tasjes ziet vechten om het eerst bij een stripbak te komen, ook niet helemaal gezond natuurlijk. Nee met een stipboek kun je geen kind meer lokken, En ik vergeet bijna de game wereld waar kinderen helemaal in kunnen verdrinken, en de volwassene natuurlijk. En ik heb er zelf ook verschillende tijden aan mee gedaan, maar het begon mij na zoveel speel uren altijd tegen te staan, ik had toch altijd het idee dat ik weer niks had mee gemaakt. Mijmeren naar het verleden hoeft echter helemaal niet gelukkig, wie zoekt zal vinden. De Zone 5300 een stripblad met vooral underground en auto biografische strips bestaat nog steeds, en de Eppo en Donald Duck voor kinderen zijn er ook nog wel. Eigenlijk worden er nog onvervalst veel goede strips gemaakt waar u zich in zou kunnen verdiepen. Tekenaars als Barbara Stok en Typex hebben levens van kunstenaars als Rembrand, van Gogh en bijvoorbeeld via het strip medium in beeld gebracht, icoontjes echt waar. Dick Matena vertekende al meerdere Nederlandse literatuur van onder andere Gerard Reve. Maar wie de klote of andere waar uit de broek wil lachen kan ook nog steeds boekjes aanschaffen van Gummbah, succes en een leuke avond verzekerd. Het leukst is het natuurlijk zelf te gaan zien waar uw smaak ligt, er zijn op internet nog wel adressen van ontzettend toffe strip winkels te vinden, waar ze u graag op weg helpen in de stripwereld. Ik hoop u aangespoord te hebben om het strip lezen op te pakken waar het ooit ophield, er is zoveel goeds te ontdekken zonder andere vermaak mediums te niet te doen

 April 17, 2019  Posted by at 17:36 Pieters Proza No Responses »