Dec 172013
 

Reist u weleens per vliegtuig, luchtballon, Zeppelin, Helikopter, straaljager of op een andere manier door het luchtruim of blijft u liever op de grond vanwege hoogtevrees of dieptevrees van uw duitenzak? Dan zult u als uw oren goed werken, in dit geval helaas, weleens uit de verte een vaag gescheld horen, en zich heel even afvragen wat is dat toch, en dat uw hele leven tot op de dag van het heden, nou dat ben ik. Ik scheld dan weer eens op een voorbij vliegend vliegtuig, ja met mijn gebalde knuist de lucht in gestoken, alsof ik  nog eens een uppercut uit ga delen. Ik kom er dan net weer achter dat het een vliegtuig was en geen UFO ergens uit het Heelal, van Mars of uit een zwart gaatje. U zult nu denken die man is echt getikt, en dat ga ik zeker niet ontkennen, niet eens een klein beetje, maar het stukje hierboven is niet de waarheid, ik ben er pas van overtuigd dat er buitenaards leven is als bij Martijn DWDD aan tafel een buitenaards gedrocht zit mee te praten over de crisis of de seks pil voor dames, die trouwens niet te vreten is, en dan wil ik er naast zitten, om het gedrocht te voelen of het wel echt is, dan geloof ik er in, en dat geld trouwens ook voor u God, maar ik kan dus ook niet beweren dat u of de kabauters niet bestaan. Nou behoorlijk zinloos daar dus al teveel aandacht aan te besteden lijkt mij. Ik weet niet eens of ik zelf wel echt besta, en dat is maar beter ook, dan ga ik maar naast mijn schoenen lopen.

In mijn klas op de lagere school, een LOM school de Henry Dunantschool aan de Schiedamseweg in Rotterdam, mij Title: Ruimtelul | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza altijd al afgevraagd wat een Schiedamseweg in Rotterdam doet, misschien helpt die de mensen op weg naar Schiedam, maar daar wil ik om niet andere wegen in te slaan van afwezen. Laten we wel wezen, ik schrijf niet om u te verwarren, dat kunt u zelf veel beter, daar heeft u mij niet voor nodig, waarvoor heeft u mij dan nodig, nee niet aan twijfelen, verder lezen alstublieft. Nou in de klas van Meester John van Galen die op een woonboot woonde, en misschien nog steeds woont zat ik dus, maar daar heb ik het al te vaak over, maar ook Danny, zijn achternaam is mij ontschoten. Danny was een boom van een kerel, ik schatte hem één meter tachtig. Hij liep met overdreven grote stappen, zelfs voor zijn lengte, hij deed alsof hij ook leraar was en sprak met zijn kin om hoog heel deftig en nadrukkelijk, wat hij ook bralde, ik moest mij dan bedwingen hem niet op zijn kin te slaan, gewoon voor de leut. Maar Danny was helemaal bezeten van ufo’s was lid op Amerikaanse bladen, die hij ook mee naar school nam. Menig leerling vloog de klas door, als die Danny zijn passie en geloof in buitenaards bestaan maar dreigde in twijfel te trekken, nee discussies waren aan Danny de ruimtelul zoals ik hem noemde, niet tegen hem trouwens. Ik was bijna een jaar bezig met het zoeken naar hoe sterk Danny was. Hij was een ramp in Gymnastiek, als hij poogde hart te lopen zag het er niet uit, zijn knieën trok hij veel te hoog op, hij bleef maar deftig lopen, met jawel zijn kin omhoog, alsof hij nog meer op je neer wilde kijken. Er moest een dag komen dat ik met Danny op de vuist zou gaan, maar ik was voorzichtig, ondanks zijn slechtte prestaties op gym. Hij heeft nog een paar maanden in een andere klas gezeten, nadat hij weer eens in gevecht was, met een meisje die hij wilde wurgen omdat ze eindelijk had verteld dat ze niks van hem moest hebben. Hij deed namelijk alsof hij met Petra getrouwd was, zonder door te hebben dat Petra steeds zenuwachtig de benen maakte. Toen Meester John tussenbeide kwam, en in een worsteling met Danny kwam, brak hij zijn arm. Dit maakte indruk op mij. Ik heb Petra getroost en we kregen buiten het oog van Danny gelukkig minsten een halve dag verkering. Ze zal vast nog vaak denken, was ik maar met die charmeur getrouwd, terwijl ze haar partner meelijdend door de haren strijkt, de arme man.

Ik had toen al niet zo heel veel met Science fiction, ik vond de wereldjes die ze verzonnen in films wel leuk, en moest Title: Ruimtelul | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza omdat mijn vader naar Startrek keek wel kijken, maar voor mij hoefde het niet. Wel las ik met een bol broekje de strips van de Groenemannetjes  van Pat Mallet in de Panorama die in de leesmap zaten. Ik zie net dat de Fransman september 2012 is overleden, wat vast niet de reden is dat ze jaren geleden al met de grappige strip zijn gestopt van de Panorama. Die kereltjes waren niet gewelddadig of ongelofelijk intelligent, nee ze waren geil en hoogstens een beetje slim. Dit in tegenstelling tot de talloze films die erover ruimtewezens gemaakt zijn. Het draait er vaak toch weer op uit dat die ruimtewezen bezit de aarde willen overnemen van ons mensen of vernietigen, lekker intelligent, dat doen wij mensen ook altijd de hele geschiedenis ellende door op aarde, als ze dan zo slim zijn, geef ons eens een ander voorbeeld. Maar uit alles blijkt dat de ruimtewezens uit de fantasie van mensen komt, want als cowboys, soldaten, ridders of wat voor andere held dan ook andere pakjes in de speelfilms aan zouden hebben waren het gewoon ruimtewezens, slechtte verzinsels van mensen. Even terug naar Danny ruimtelul. Tegen het einde van het school jaar had hij een spreekbeurt, u begrijpt waarover,hij sprak overdreven gebarend over het ruimtewezen, dat die in Amerika gevonden waren, waarom daar altijd. Zijn ogen schitterde, de klas lag aan zijn voeten, ik niet, ik had het zo gehad met die kut ruimtemannetjes ze konden de tering krijgen en Danny ook. Voor ik het wist schoot er uit mijn mond dat ik in sneeuwwitje geloofde, via het bureau van Meester John sprong Danny op mij af, zijn hoofd rood van opwinding, stellig van plan mij te gaan wurgen, pure ruimtezinswaanzin. Ik sprong naar de zijkant waardoor Danny met een klap op mijn lessenaar terecht kwam, dit versufte hem, en zo begon ik als een razende op Danny in te trappen, ook best wel gestoord. De Meester hoefde dit maal niet tussen beide te komen, de arme Danny kroop in één, en op de één of andere manier brak ik daardoor, en stopte, rende weg om mij zoals gewoonlijk ergens in het schoolgebouw, meestal op een wc te gaan schamen, en rustig te worden.

Jaren later kwam ik Danny tegen op atletiek baan in Blijdorp, u begrijpt dat ik verbaasd was, en vroeg welke tak van atletiek hij beoefende, en u kunt het al raden, discus werpen…

 December 17, 2013  Posted by at 14:18 Pieters Proza No Responses »
Dec 172013
 

Een paar keer per jaar tussen het kunst maken door gun ik mij een Herman Brood dag, die soms uitlopen tot een Title: Mijn Herman Brood dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza week. Gezellig met mezelf bekijk ik dan oude interviews met Herman Brood die ik herinner als één hele grote creatieve vlek die ons kikkerlandje (vergeef mij lieve kikkers dat ik jullie naam misbruik want Paddenlandje zou veel beter zijn voor een land zo plat als een dubbeltje, een klein muntje uit de vorige eeuw) die pure rock and roll gaf, die overal maling aan leek te hebben, ik zeg leek want alleen Brood’s zijn speed gebruik was duidelijk, de rest was waarschijnlijk een prachtig spel waar ik met volle teugen van genoot, en wat ik op televisie zo mis. Hij kon muziek maken, dichten, schilderen en geweldig tekenen, ik zou niet kunnen zeggen waar ik hem het beste in vond, dan zou ik overal minstens zo goed in moeten zijn, nou bij lange na niet. Misschien zou het makkelijker zijn als ik zou zeggen wat mij het meeste aanspreekt in zijn diversiteit, maar ook dan zou ik het niet weten. Die man was zuivere emotie, en soms denk ik dat hij in nog veel meer dingen goed was, uitstekend uit de weg kon, Azijn pissers zullen hem misschien bekritiseren op zijn vaderschap, maar ik denk dat er weinig vaders in zo’n druk leven als dat van Herman zoveel liefde aan zijn dochters mee kon geven. Als men hem vroeg hoe hij tegenover zijn roem en het eeuwige gegroet op staat stond, moest hij lachen en antwoordde dan,”ik moest toch zo nodig”, prachtig. Momenteel word Herman Brood vooral herinnert als een geweldig muzikant, en dat zal denk nog wel heel lang zo blijven, want zijn muziek was niet alleen goeie rock and roll, het had ook een eigen geluid. Zijn kunst wordt ik wel eens misselijk van, nee begrijp mij niet verkeerd, ofwel dat moet jezelf dan maar weten, maar ik bedoel eigenlijk over hoe er over de man zijn werk wordt gesproken, dat is om te kotsen, heeft totaal niks met de visie van de mix tussen Elvis en Vincent van Gogh, zoals mister Rock and Roll Andy Tielman Herman noemde. Bij Brood ging het in mijn simpele ogen nooit om het geld, het ging erom dat hij zijn ding kon doen, of dat nou op een groot doek was, een mooie vrouw, veertig mooie vrouwen, een muur of op een stukje papier in de trein naar Kutteveen. Maar men spreekt altijd over de waarde, dat die bijvoorbeeld na zijn sprong in het duister niet is toegenomen, of dat de mensen die werken van hem hebben, een miskoop hebben gedaan omdat de werken niks waard zijn, nou mensen die een werk kopen met die gedachte doen er wat mij betreft niet toe, mensen en dat denk ik, en heb ik ook van mensen gehoord die een werk van Herman hebben gekocht dan wel gekregen, zijn reuze blij met het werk van Herman, het zal ze een worst wezen of het werk in geld waarde heeft, het gaat ze om hun eigen waarde, en die is alleen in liefde en genieten uit te drukken, niet in dat eeuwige pleuris geld. Wat ik buiten dat ik hem een bijzonder goeie tekenaar vond, vond en vind ik het geweldig hoe Brood zijn pen vasthield als hij tekende , bijna zoals de Aziaten hun tekens zetten, de pen niet schuin maar recht op. Nou ik ga nog even verder voor de zoveelste keer in Broodje springlevend van Bart Chabot dichter van de rock aan roll. Op naar de volgende Herman Brood dag. En voor ik het vergeet, ik heb Brood een keer ontmoet, jawel, hij stapte de tram in en ik uit aan het Rokin te Amsterdam, hij knikte, en ik zei met een veelte hoog stemmetje Herman Brood, en alle concerten tellen niet mee bij mijn ontmoetingen met de helaas niet meer levende legende.

 December 17, 2013  Posted by at 00:05 Pieters Proza No Responses »
Dec 152013
 

De Krimpos, mijn legendarische Big Band van twee personen, namelijk ondergetekende enTitle: PIJPPOP | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza mijn Webmaster voelen zich een beetje schuldig naar onze fans, of fan zo u wilt, wij zijn niet op de hoogte van het aantal fans wij bezitten. Maar zoals mijn zalige oma zaliger altijd zei,”wie het kleine niet deert, wil blijkbaar iets groters hebben”, ja mijn oma haar gezegdes hadden nooit iets te maken met het besproken onderwerp, daarom alleen al was mijn oma zalig, en dat wist het oude beukennootje, ze likte namelijk altijd haar vingers als ze iets lekker zonder bestek had gegeten, mijn zusje en ik keken dan snel onder onze schoenen, niet of er poep onder zat, maar omdat wij oma niet aan haar vingers wilde zien likken, onze maagjes waren in die tijd nog niet zo sterk. Nou oma bedankt, ben even de draad kwijt, altijd fijn, terug naar de Hemel lieverd, doe de groetjes aan opa en de rest die ik vergeten ben, ciao.

We willen kortweg iets doen voor onze fans, maar wij hebben al onze inspiratie vergooit tussen 1997 en 2003 toen kwam er om de tien minuten een teepje of cd uit van de Krimpos, ja en zelfs voor ons houdt het dan op, er zit blijkbaar een limiet aan gezamenlijke inspiratie. Als vrienden trokken wij ons los van elkaar. Maar wat wil het geval, kwam ik mijn Webmaster tegen in Café de Brouwerij hier in het immer roerige op springen staande Trampool (een Metropool rijd namelijk altijd zwart zegt Geert Wilders). Hij zat daar met zijn grote bruine Bambi ogen voor zich uit te staren naar een poster van een bandje uit de omgeving, namelijk de Nederlands talige Spaanse kragen (staan op internet als Spaansekraag) met een oude jenever voor zijn snufferd. Ik kwam bijna doorlopend klaar van blijdschap, mijn zaad stond tot aan onze knikkende knieën. We omhelsde elkaar alsof we elkaar vroeger veel hebben bevredigd, maar niks is minder waar, we haten bevredigen, en zeker elkaar, als het nou een ander was. Al snel kwamen wij op onze inspiratieloze geesten. Hoe nu verder.

We moeten nog altijd onze laatste cd the Best intentions eens uitbrengen, maar geen label heeft interesse in onze muziek, die veel te futuristisch is.

Na wat meer borrels en koude gele rakkers, die ik stiekem in een Hongaarse hangplant leeg gooide, was nog een klus op niet op te vallen boven op de bar, waar de plant boven hing, pleuris Hongaarse hangplanten, verbranden allemaal. We hadden het dus ver de pop festivals die ons land rijk is, misschien lag daar een idee voor ons. Mijn webmaster sprong opeens enthousiast als een kind dat vernam dat Robert M verhangen is aan de sneltrein naar Tjernolabiel, op, “We noemen het “PIJPPOP”, de overige bezoekers van de Brouwerij keken op uit een oer vervelend leven, en begonnen op ons in te steken, gelukkig zonder wapen, maar de beweging alleen al zag er verdomd gevaarlijk uit, we namen de benen, gooide die buiten neer en rende weg, lachend om ons idee voor een pop festival voor onbekende muziek, Let op want volgend jaar heeft ons land PIJPPOP, see you there!

 December 15, 2013  Posted by at 18:54 Pieters Proza 2 Responses »
Dec 142013
 

Naar het schijnt was Pablo Picasso tot een uur of twaalf in de morgen niet aanspreekbaar, niet dat hij dan sliep, maar Title: Hard op denken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza hij had zelf het hoogste woord, tegen de vrouw waar hij op dat moment getrouwd was lag hij dan steen en been te klagen dat niemand van zijn werk hield, en hij maar een matige kunstenaar was, en dat iedere dag. De Picasso voor wie zijn naam haast het zelfde is als het woord kunst, die heel erg aan zichzelf twijfelde en zich zelf in de put sprak, en de vrouw die hem aanhoorde. Ook had hij het niet op de kunstwereld en de handelaars, hij was er een ster in alles en iedereen tegen elkaar op te zetten. Maar goed als het in je hoofd niet lekker zit zal je dat altijd hebben, en dus iedere dag klagen en piekeren, en misschien en waarschijnlijk had Don Pablo dit nodig als brandstof voor zijn kunst.

Zelf ben ik natuurlijk geen Pablo Picasso, en al helemaal sta ik niet in de zelfde positie, maar wel heb ik soms mijn Title: Hard op denken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza dipjes, die beangstigend kil kunnen zijn, Mijn geest gaat dan alles wat ik gedaan heb in mijn leven, bij voorkeur op het gebied van mijn kunstenaarschap na, en vind het echt niks. Alles moet anders, ik denk dan over stoppen, maar dan word ik vaak bang en zie een heel groot zwart gat opdoemen. Ik heb het gelukkig nog maar weinig. Hoe rot ik mij ook voel als ik de eerste streepjes op doek of papier heb gezet, zak ik weer weg in mijn oh zo vertrouwde wereldje. Dan denk ik niet meer aan de buiten wereld, dat ik zelden of nooit buiten kom of contact heb, dat heb ik dan in de helft van de kamer waar ik leef en werk tegelijk. Mijn muziek op, en ik ben weer rustig, dat probeer ik tegenwoordig goed te onthouden, dan hoef ik daar niet al teveel over te piekeren. In tegenstelling tot Picasso vind ik het wel fijn (meestal) als oprechte bewonderaars langs komen om naar mijn werk te kijken, ik bedoel ik maak het immers in de tweede plaats voor andere.

Xandra mijn vrouw houdt zich steeds meer bezig met de contacten, wat ik wel en niet wil doen, dat is prettig, ook Title: Hard op denken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza omdat ik de neiging heb niemand te vertrouwen, wat verder alleen met mij te maken heeft, dat is de aard van het beestje. Vertellen over mijn werk vind ik niet erg, al heeft zo vind ik niet elk van mijn werken een verhaal nodig, nou ja, ik bedoel sommige daar zitten mijn gedachtes zo in, die kan ik niet meer uitleggen, die zijn verwerkt in het werk, die mag de kijker er zelf uit halen, maar men mag er tevens van genieten zonder puzzelen. Bij nader herzien, hebben de meeste van mijn werken het gevoel in zich, alleen van sommige kan ik hier en daar wat terug halen, gedachte spinsels, de momenten of periodes dat ik met een werk bezig was, zo zit dat eigenlijk.

Soms zeggen mensen bij bijvoorbeeld een expositie van mijn werk, “goh Pieter je werken zijn nu veel vrolijker”, maar dat zijn dan de werken die Xandra met mij voor de desbetreffende expositie heeft geselecteerd, ik maak namelijk altijd werken, bijna iedere dag ben ik wel bezig, dus zou ik wel een beetje zielig zijn als ik altijd vol geluk van plezier mijn werken zit te maken, of anders altijd boos of droevig, dat varieert bij mij heel erg. Daar zit meteen de sleutel naar mijn trouw aan mijn kunst in, waardoor ik altijd en eeuwig zin heb om weer te beginnen aan een nieuwe reis, een wit vlak, en ik ben benieuwd wat ik nu allemaal weer ga zien, verwerken en maken, ik ben bijna een vakantieman die al maar reist, wat tegelijk ook een obsessie is, die het mij soms heel moeilijk maakt mij op andere zaken te concentreren of die überhaupt te begrijpen, en met begrijpen heb ik het moeilijk, vooral in mijn werk, als ik een werk snap en begrijp is de magie weg, ik wil alleen voelen en ervaren, begrijpen is voor mij het zelfde als einde, ik blijf onderzoeken, iedere keer het rondje bijna rond maken, maar voor ik het begrijp begin ik weer met een nieuw rondje, en ze zijn tot dus verre steeds weer anders. Nou tot zover mijn hard op denken, bedankt voor uw aandacht, ik hoop dat het uit te houden was.

 December 14, 2013  Posted by at 22:50 Pieters Proza No Responses »
Dec 132013
 

Het is toch onmenselijk eerst 27 stellen dus 54 blije mensen eerst te laten trouwen, en dan Title: Mensen moeten kunnen trouwen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza na een week weer alle huwelijken ongeldig te laten verklaren, zoals onlangs in Australië gebeurde. Ik haat mensen die andere het huwelijk mis gunnen vanwege gelijke bagage in de slip. Ga een ander zieken, jezelf of zo. Laat die mensen trouwen net als ieder ander, ze doen er niemand pijn mee, nou misschien wel wat mensen, maar het gaat er toch om dat twee mensen de keuze kunnen maken met elkaar het huwelijk te treden. Ik ben ook getrouwd, met een vrouw, en ik moet zeggen dat ik heel raar had opgekeken als dit huwelijk na een week weer werd ingetrokken, wie weet ben ik wel een psychopaat, je weet het maar nooit, maar ik ben hetero en daar gaat het om, dan mag je trouwen, zo vaak en zoveel als ik zou willen, net als iedere andere hetero, er zijn zelfs serie moordenaars ten tijden van hun gevangenisstraf in het huwelijk getreden. En dat mag ook, als je maar niet eerlijk toegeeft dat je homoseksueel bent. Een beetje respect mag toch wel, eigenlijk moet in ieder geval ik om mee te beginnen niet meer  reizen naar landen waar mensen niet  in het huwelijk mogen treden, niet moeilijk voor mij, door mijn chronisch geldgebrek, maar het gaat om het principe. Mensen moeten kunnen trouwen, RESPECT. Het idee dat het verboden is, is toch afschuwelijk ouderwets, net zo ouderwets als het idee van in het huwelijk treden. Er word ons opgedragen gelovige te respecteren, en daar ben ik het mee eens, maar respecteer dan ook MENSEN die willen trouwen, maak het mogelijk, en ga verder met je leven, doe er vooral iets leuks mee.

 December 13, 2013  Posted by at 17:50 Pieters Proza No Responses »
Dec 112013
 

Begrijpen

 

Ik snap het niet

Ik begrijp het niet

Wat stelt het voor

Van kunst en gedichten heb ik geen verstand

 

Geen verstand, misschien begrip

Maar lief mens u mag voelen en ervaren

Geniet

Luister niet naar uw geweten

Die is door miljoenen verplichtingen en opdringerig heden door uw omgeving al versleten

Laat uw gevoel spreken

Geef uw ogen de kost

Hou voor even uw mond

De lippen op elkander

Voelt u het of voelt u niks

Het mag fijn zijn

Vervelend of eng

Lelijk dan wel simpel

Als u maar wat voelt

Dan laat ik u met rust

 December 11, 2013  Posted by at 22:37 Pieters Proza No Responses »
Dec 112013
 

De Boer

 

De timmerman timmert

De schilder verft

De monteur monteert

De actievoerder demonstreert

De kraker kraakt

De zanger zingt

De dichter dicht

En de boer, die laat wat hij is, een boer

 December 11, 2013  Posted by at 22:35 Pieters Proza No Responses »
Dec 112013
 

Lachen

 

Laatst moest ik lachen

Van een glimlach tot een dwaas bulderen

De tranen sprongen mij in de ogen, zonder duikplank niet te geloven

Ik moest lachen, al weet ik niet waarom

Was het juist daarom

Een korte tilt in mijn hoofd

Hersenen die voor even maar wat deden

Namelijk mij laten lachen, gelijk een idioot

Lachen is gezond

Al heb ik dit mijn dokter lief, nooit horen zeggen,misschien dat dokter lief mij dit lachen uit kan leggen

 December 11, 2013  Posted by at 22:31 Pieters Proza No Responses »