Sep 162014
 

Al ongeveer twee jaar kan ik stellen dat ik heel gelukkig ben, en dat zolang achter elkaar, ik acht mijn vrouw Xandra hier verantwoordelijk voor en mijn twee en een half jaar durende therapie en mijn medicijnen, mijn hondje Elvis, de melkfabriek waar ik woon en een beetje van mezelf.Title: Potje licht blauwe ecoline verf | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dagelijks doe ik oefeningen op een therapeutische bal, lees ik mij heerlijk in slaap, rook soms een heerlijke sigaar, drink al jaren Shandy, heb bijzondere vrienden, een lieve familie. Nou geef toe dat is toch helemaal niet interessant voor u.

Naar ik mag hopen leest u mijn stukjes zo braaf gepubliceerd op mijn website hier dan ook niet voor, waarschijnlijk verveeld u zich heel erg, of bent u een fan.

Ik moest er vandaag op uit voor een potje licht blauwe ecoline verf , normaal rijd ik hiervoor naar Busch en van der Worp kunst materialenwinkel in Zwolle, maar vandaag wilde ik meer, en deze week was ik al een paar maal in Zwolle, dus dan maar Meppel. Ik reed over Staphorst, dat doe ik graag, de oude boerinnetjes in klederdracht, de prachtig beschilderde boerderijen, en jawel een tweede hands boek winkel van mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk. Hoe heet hij eigenlijk, is een klein manneke die mank loopt, en minuscuul onhandige vingertjes aan zijn handen heeft zitten, ik heb het mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk, niet gevraagd, maar ik denk hij een softenon kindje van mijn leeftijd is. Hij zit in een oud Staphorster keukentje, waar hij allerlei vreemdsoortige aanstekers liggen, ongelofelijke onzin, ik koop er steevast een paar natuurlijk, want onzin is wat deze op geld en macht beluste Wereld nodig heeft, en altijd nodig heeft gehad,”Leve de onzin”. Dit maal kocht ik een hondje en een zeepaardje. Hoe heet hij eigenlijk, heeft er verder tweedehands Staphorster klederdracht te koop en natuurlijk boeken, een schuur vol ongesorteerde pleuriszooi, waar ik altijd graag in mag neuzen. Vandaag kocht ik maar één boek, “ De minnaressen”, met huiselijke schandalen aan negentiende eeuwse vorstenhoven van Betty Kelen. Dat wordt weer smullen natuurlijk, met het lezen van de Story of Privé kom ik lang niet zo goed weg in mijn vriendenkring, als met dit boek. Aan de andere kant maalt mijn moeder er niet om, of ik bij haar nu wel of niet de Privé even door neem, wat dat betreft is mijn wel overwogen aankoop in het geheel overbodig. Maar dan had ik mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk, ook niet ontmoet. Hij maakt altijd leuke grapjes die ik meestal tijdens het vriendelijk lachen al weer vergeet. Ik reken als ik dit voorhanden heb altijd met niet gepast geld af, om te kijken hoe handig mijn vriend met zijn kleine kromme vingertjes weet te wisselen, prachtig, het leven is één groot feest. Buiten wacht mijn andere vriend alweer op me, de Taiwanees Kymco, hij is alweer zes jaar oud, wat best oud is voor een scooter, maar ik wil nog niet aan een ander denken, hij tuft mij overal heen, zonder te morren, I-pod op de shuffle en gaan, op naar de volgende halte Meppel.

Wat ging ik daar ook alweer doen, oh ja een kloterig potje licht blauwe ecoline verf kopen, en misschien even langs bij mijn vriend Rene Maagdenberg , die heeft altijd wel iets te klagen bij een goede bak leut.

Ik besloot eerst langs de tweedehands boekwinkel te gaan. Ik ben verslaafd aan boeken en strips, maar zeker aan de winkeltjes, die steeds schaarser worden, men zou deze boekwinkels net als ze dat met platenwinkels en stripzaken zouden moeten doen, subsidie moeten geven. Men komt hier ook voor zijn praatje, en het geven van tips, of goed advies van de winkelier. Het is cultuur die elk stadje zou moeten hebben. Dit maakt gelijk het winkelen een heel stuk leuker. Met de winkelier sprak ik over mijn favoriete schrijver Chaim Potok, ik kocht wat boeken van hem, en vertelde dat ik ooit een boek van hem kocht dat heel slecht was vertaald, dit kan een boek verzieken, ik zeg niet dat de vertaler dit bewust doet. Hoewel ik één vertaalster ken die het vertalen van Bouquet reeks deed, ze verzon er zelf dingen bij, naar mijn idee zullen ze er niet slechter op geworden zijn, maar dit was in mijn vrouw haar studenten tijd, tegenwoordig probeert ze de onzin die ik uitkraam te ontcijferen naar normaal Nederlands. Met de Boekenlier haden we het over ons intens lezen, en langzaam. Het zou voor ons dus niks zijn recensies te schrijven over nieuw uitgekomen boeken, die staan dan alweer in tweedhands winkels tegen de tijd wij een boek uit hebben. Al is het natuurlijk zo, dat een oud boek voor heel veel mensen weer nieuw is, zoals met zoveel dingen natuurlijk. En mijn recensies zijn vast niet beter als het programma Boeken op TV, waar ik een fan van ben. In dat programma wordt elk boek heel interessant, ze weten het in ieder geval sterk te brengen. 

Op de Hoogstraat in Schiedam zat of zit nog steeds misschien een stripwinkel met tweedehands winkel. Er zit voorin de winkel, waarschijnlijk niet meer een oude dame, die heel nieuwsgierig was, en je tijdens het zoeken naar iets leuks, je de kleren van het lijf vroeg, ik gaf altijd antwoord, was steeds weer iemand anders. Als je te ver naar achter in de zaak liep, riep de oude feeks, dat als je het sekshoekje in ging, je een boekje moest kopen. Wie wilde er in Jezus naam en Gods naam er ook nog bij, een seksboekje met geharde kaft hebben, op de grond kijkende waren er mensen die dit wel wilde, want geloof het of niet, er lag daar verdomme gewoon zaad op de grond. Dit zaakje was overigens niet mijn favoriet. In de top tien van Nederland stond zeker wel, Hans tweedehands achter het centraal station in Rotterdam. Er lagen stapels platen en cds, en die liggen er trouwens nog altijd, vraag iets over de band aan Hans, en hij weet er alles van, wat voor muziek dan ook, echt heel bijzonder die kerel. Maar goed ik moest nog naar de Hobbywinkel van Meppel, voor mijn verdomde potje licht blauwe kut ecoline, ik kocht er maar gelijk twee met wat verfstiften van Uni Posca, die er zo zag ik later op de bon, twee Euro duurder zijn als bij Busch en van der Worp in Zwolle. Slechtte zet van mij, de kerel in de zaak is ook lijstenmaker, en had net een stuk glas in zijn hand gekregen, hij blode als een rund, en zweette peultjes, voor hij in kon storten, rekende ik af, misschien had ik daar beter even mee kunnen wachten, maar ik ben een eerlijk mens, zeker in mijn stukjes. Op de terugweg naar het immer bruisende Nieuwleusen merkte ik op dat een ander vriend van mij, een prachtige Belgische knol van weiland was verwisseld, het moet niet gekker worden in Punthorst dacht ik nog.

Het was een hele mooie dag, helaas schoot een bezoekje aan Rene erbij in.

En oh ja, voor ik mijn tocht ondernam voor dit avontuur, maaide ik het tuintje om mijn geslachtsdeel, niet om met de mode mee te lopen, maar om mijn psoriasis lucht te geven, aangezien de bos krullen dit niet deed. Dus het onwijs zin in krabben tegen de jeuk heeft u in dit verhaaltje moeten missen, maar was er dus wel degelijk. Als je geschiedenis schrijft, mag je niks weglaten is mijn motto.

 September 16, 2014  Posted by at 18:09 Pieters Proza No Responses »
Sep 082014
 

Niet zolang geleden waren er nog geen I-phones, maar daar wil ik het niet over hebben, dat onderwerp is al wat uitgeknepen. Maar nog veel minder lang geleden zei iemand, die ik dus totaal vergeten ben, maar wat die gene zei gelukkig niet, die zei namelijk na diens ontdekking dat er onder,”Pieters Proza op mijn website schrijfsels staan, “Je kan leuk schrijven Pieter”. Nou dat vergeet ik natuurlijk niet, iemand die mij nooit of te nimmer heeft zien schrijven, maar slechts wat ik schrijf, die dan maar even stelt dat ik leuk kan schrijven. Zelf heb ik werkelijk nog nooit iemand leuk zien schrijven, men zit meestal op een stoel voorover gebogen over vroeger een typemachine of een vel papier, lettertjes in willekeurige volgorde te typen of schrijven, echt daar is geen reet aan, men zou indien dit werd uitgezonden massaal de televisie op een ander net zetten waar misschien niet iemand zit te schrijven, die kans is niet gering trouwens. Ik schrijf niet zittende op een stoel, maar op een therapeutische zilver grijze bal, maar of dat het nou zo leuk maakt dat ik volle zalen trek, dus moraal van het verhaal, ik schrijf niet leuk. Leuk is trouwens alles behalve leuk, leuk is iets zeggen uit beleefdheid, dus eigenlijk niets zeggen. Maar ik vind schrijven wel leuk om te doen, dat wel, soms moet het even, maar de drang als de behoefte om te tekenen is bij mij vele malen groter, maar goed niet alles hoeft in evenwicht te zijn, mijn ballen hebben er ook niks mee (dit houden wij wel ven onder ons). Nu ik toch over mijn tekenen begin, kan ik hier best even mee doorgaan. Ik teken dus ik besta is dagelijks mijn motto, al sinds eind 1972, toen alles nog leuk was.Title: Kunst voor boven de bank | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Bij exposities hoor ik geregeld mensen zeggen” wat een leuk schilderij”, ik knik dan beleefd, wie weet vind men het wel zo leuk, dat men het koopt, dat men leuk als iets heel belangrijks in het leven ziet, en leuk is dan ook veel leuker als niet leuk. Ik betrap mij er zelf ook vaak op, het word leuk te gebruiken, om verder ergens van af te wezen bijvoorbeeld, nu voelde ik mij al niet meer als ieder ander, minder al even min, maar door leuk te misbruiken weet ik zeker dat ik niet meer ben als ieder ander.

Als men zegt, “dat werk past niet boven onze bank helaas” “maar we vinden het wel leuk hoor”, waarbij men mij geruststellend synchrone als echtpaar toeknikt, moet ik altijd even slikken, happen naar adem, ga hyperventileren, en vervolgens naar het toilet ren om die flink vol te kakken (en tik van mij als ik mij opgelaten voel), een bevriende kunstenaar heeft dit ook, maar kakt niet, hij bevredigd zichzelf, ik noem geen namen, maar pas op als u een kunstenaar een hand geeft in het vervolg, hij heeft er niet bijverteld of hij zijn handen na de oeroude handeling wast.

Nee mij kunt u met een gerust hart de hand schudden, ik was mijn handen altijd na een toilet bezoek. Om even bij het echtpaar terug te komen, het bankstel van die lieve mensen, die toch maar de moeite nemen mijn expositie te bezoeken, naar ik hoop niet omdat er even helemaal niks beters te doen is, maar uit pure interesse, moet hun bankstel wel erg hoog in schatten, ik bedoel boven een bankstel hangen is bijzonder hoor, men waagt het toch maar mijn werk deel uit te laten maken van hun leven, alsof ze mijn kindje adopteren, dat is super tof, niks mis mee, helemaal gers. Maar in een museum hangen is ook best leuk, daar staan de bankjes meestal in het midden van een zaal, daar heeft een werk dan geen last van, en de bezoeker kan een werk op zich in laten werken. Haal ik er tussendoor nog even iets bij, ik zou musea de tip willen mee geven, of misschien gelijk de mensen die voor ons op het Binnenhof werken, dat als men een kaartje voor een expositie koopt, men recht heeft om ten alle tijden zo lang de expositie loopt, die te mogen bezoeken waarvoor men het kaartje kocht, dat moet toch te regelen zijn. Ik denk dat de kwaliteit van een bezoek er dan op vooruit gaat, men loopt dan niet gehaast langs de werken om ze allemaal vijftien seconden te bekijken, denk er eens over na mensen die voor ons werken op het Binnenhof, alle eer is voor jullie.

Als men een werk wil kopen dat boven de bank past, is dit niet al te slim, koop eerst een kunstwerk en dan de bank, misschien zit u dan de komende jaren op camping stoeltjes die in ieder geval nergens bij passen, behalve bij een camping, omdat u maar geen bank kunt vinden bij het door u aan gekochte schilderij. Dan gaat u bijvoorbeeld met Pasen naar een druk bezochte woon boulevard, en gaat eens lekker een meubel verkoper vervelen, met, “leuke bank, maar hij past niet bij ons schilderij van Pieter Zandvliet”, dan kan de meubel verkoper een soort gelijk stukje schrijven als ik er net heb opzitten.

 September 8, 2014  Posted by at 21:07 Pieters Proza No Responses »
Jul 132014
 

 

Gedicht door Pieter Zandvliet over het begrijpen van kunst voor zijn werk, “Lola Espanola”

Camera Xandra Severien

 July 13, 2014  Posted by at 14:28 Pieters Proza No Responses »
Jul 022014
 

 

Tweezaam

 

In de trein op weg naar ergens

Schuin tegenover mij zitten een oude dame en een jonge heer

Op zich een leuke sfeer

De dame kletst en gebaard druk

De jonge heer knikt op en neer

Hij krijgt een geschiedenis van tachtig jaar in een notendop

Waarom schud hij toch zo met zijn kop

Beleefd oké, maar dit is wat overdreven

De trein stopt, de oude dame stapt uit en zwaait vrolijk naar de jonge heer

Hij knikt alleen maar op en neer

De dame is haar verhaal kwijt

Aan niemand

Want de jonge heer luistert middels oordopjes naar muziek

 

 July 2, 2014  Posted by at 23:00 Pieters Proza No Responses »
Jun 302014
 

Piet Heyn

Wie is toch die kerel op die immense sokkel
Met stokje wijst hij naar Rotterdam
Sinds de jaren tachtig naar de zee
Dat is Zeeheld Piet Heyn vertelde een oude grijsaard
Kon hij goed zwemmen vroeg ik mij af
Piet zo heette mijn vader ook
Was dit dan mijn opa
Genoemd naar het plein waar hij nu begraven lag
Althans dat dacht mijn kinderkoppie
Dat Piet daar lag te rusten onder zijn beeld op zijn plein
De duiven blondeerden zijn ronde hoofd
Hij moet heel rijk zijn geweest die Piet
Want zelfs mijn school was van hem
Droeg zijn naam
Zeeheld mijn reet
Mijn Piet, ook rustend maar dan op de bank kon pas hard zwemmen

Title: Piet Heyn | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 June 30, 2014  Posted by at 13:18 Pieters Proza No Responses »
Jun 182014
 

 

Uitzicht

 

Vroeg in de morgen

Zie ik hem staan

Trots als altijd

Een dikke stam slank aflopend hoog in de lucht

Hij is mijn uitzicht, iedere dag weer

Aan het topje een rond knopje

Nog geen vijftienhonderd meter van mijn slaapkamertje staat de trots van Rotterdam

De Euromast hopelijk nog voor eeuwen als het kan

 

 June 18, 2014  Posted by at 10:05 Pieters Proza No Responses »
Jun 172014
 

 

Gekke Japie

 

Penetrante urine dampen doen mijn reuk orgaan,

de gok aan mijn kop verkrampen

Prikkende ogen die mij van goed zicht beroven

Kokhalzen staat mij nader dan het lachen

Waar komt die rot geur vandaan

Het is geen urinoir, het is Japie

Gekke Japie die zit op zijn stekkie

tegen de gevel van de slijterij aan de Willem Buytenwechstraat

Dan is het goed

Want Japie mag stinken als het riool, brabbelen uit zijn nimmer stil staande broodmolen

Een mager bekkie hebben gelijk een muis

Zenuwtrekken die met twee honderd kilometer langs alle spiertjes in zijn gezicht gaan

Als ik hem zie wordt ik blij

Simpel en alleen dat ik blij ben dat het maffe zuipschuitje nog leeft

Zijn lever zal dansen door zijn lichaam

en zoals ik al zei, hij is niet te verstaan, maar een ieder die hem passeert knikt gekke Japie toe

Want Japie worden wij in Delfshaven nooit moe

 

 June 17, 2014  Posted by at 15:05 Pieters Proza No Responses »