Feb 162014
 

Kunstenaars zijn rare mensen, en ik schrijf uit ervaring, ik ben er zelf één, althans doe hard mijn best er één te zijn, al had ik er liever Title: Café het Springende levertje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza meerdere geweest, scheelt weer werk en een grotere kans op verkoop. Maar een bevriende rare jongen woonachtig te Oud Leusen, mijn Deense vriend Brian Laukezen (spreek uit als laat u kezen), hij vroeg of ik naar zijn kook eiland wilde komen kijken, u begrijpt dat ik niet begreep dat dit om een aanrecht met fornuis en oven in het midden van een keuken is, ik dacht meer aan Ibiza een prachtig mooi coke eiland met de gehele dag muziek, tieten en rode wijn. Maar toen ik Brian vertelde dat ik mijn koffer in ging pakken, begreep hij dat ik hem niet begreep. Hij vertelde wat een kook eiland was, beledigd drukte ik mijn goede vriend de verre vergetelheid in, wat een oetlul, wie denkt er nou dat ik geïnteresseerd ben in een kook eiland, mooi niet.

In mijn stamkroeg hier in het dorp, “het springende levertje” vertelde ik het aan mijn Italiaanse vriend Gianluca Pakmezakkie het verhaal over het kook eiland. Hij kon zich voorstellen dat ik totaal ongeïnteresseerd was in het kook eiland van Brian. Hij vertelde dat hij niks had met trendy dingen als een kook keuken, maar meer in een neuk keuken. Na deze sterke grap lagen wij dubbel aan de bar. Na tien minuten bulderen van het lachen, natte broeken van het overschot uit onze kleine blaasjes, vroeg de zwaarlijvige Griekse eigenaar Nikos Papalamelullos van Café het Springende levertje of we wilde ophouden met lachen. En u weet dat Italianen niet graag hebben dat ze bevelen krijgen, en al helemaal niet van een Griek die in plaats van het gebruikelijke Griekse restaurant een Café heeft, en vlekkeloos Nederlands spreekt, wel van een goede Sirtaki houdt, maar niet van Trio Hellenique. Dus sprong de ketting rokende juwelier Gianluca over de eikenhouten bar, vervaardigd door Mannes Westervrouw een timmerman uit het goede hout gesneden, en die erom bekend stond maar één teelbal had, de andere was hij verloren toen een schaap waar hij met zijn stomdronken kop mee wilde paren hem er af heeft gebeten, maar met de andere teelbal heeft hij zijn vrouwke Aaltje wel negen en een half keer zwanger mee gemaakt, helaas werd het laatste kind zonder boven lichaam geboren. Maar Gianluca sprong dus over de bar  op de vette nek van Nikos af. De twee begonnen behoorlijk heftig op elkaar in te beuken. Ze hielden pas op toen ik gilde dat Badr Harem binnen kwam Estelle die de achternamen van beroemde Nederlandse sporters spaart. Toen ik merkte dat het niet meer gezellig zou worden verliet ik het Springende levertje zonder eerst uitbundig en wel gemeend vriendelijk iedereen handen schuddend te groeten.

Thuis zat mijn vrouw te huilen in een witte panty met poezen voetjes, ik vroeg of de panty haar de adem benam net als bij mij. Niks was Title: Café het Springende levertje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza echter minder waar, ze hadden haar in de plaatselijke degelijke boetiek “van Kruisloos”, verwittigd dat de panty van het merk DRK BLND was. In plaats mijn vrouw die nou in mijn webwinkel besteld, nee interessant doen bij van Kruisloos. Weg medelijden, rechtstreeks ging ik op de slaapkamer af, om daar de dag van mij af te lezen in een boek van de helaas nog kern gezonde schrijver, dichter, schilder en huisvader Rene Maagdenberg te gaan lezen, met een zucht klapte ik het boek dicht, het leven kon altijd erger, en weldra ziels gelukkig viel ik in slaap

 

Gelieve deze muziek tijdens het lezen aan te doen

 February 16, 2014  Posted by at 23:20 Pieters Proza No Responses »
Feb 112014
 

Ondanks de terechte ophef over Rusland en de homohaat, mensenrechten en zwarte weduwes keek ik uit naar de Winterspelen, al waren Title: Mooie sportmomenten te over | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza ze in de Ijsselhallen van Zwolle geweest, de plek maakt mij niet uit. Nou ja niks ten nadele van het schitterend mooie Zwolle waar meer als de helft van de medaille winnaars op de 500 meter sprint op de klapschaats vandaan kwamen en de andere uit Raalte niet ver van Zwolle, wat zo verneem ik net nog een fervent Feyenoord fan is ook, dat maakt het nog zuurder dat Jan Smeekens eerst dacht dat hij de gouden medaille had, maar dat werd nog even veranderd. Gelukkig voor de Nederlandse kijker bleef het in het oranje, maar voor Jan is het toch een smet op deze schitterende race. De tweeling Michel Mulder GOUD en Ronald Mulder Brons uit Zwolle kan er nu ook niks meer aan veranderen, dan hadden ze iets minder hard moeten schaatsen, maar dat had niemand ze willen zien doen. Maar goed ik schreef dat de plek mij niet uit maakte, maar Sochi ziet er wel gaaf uit, een soort kermis doet het mij aandenken, en de bergen erom heen zijn echt prachtig, dus wat dat betreft is het een mooi plaatje.

En dan ook nog even 3 ere plaatsen op de vijf kilometer, met Sven the man op nummer 1, de Eddy Merckx van het ijs, een machine met Title: Mooie sportmomenten te over | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza menselijke trekjes, en dan bedoel ik als hij schaatst. Ik vond het zo mooi toen hij de dag na zijn overwinning een rondje wilde gaan fietsen, en na dat hij twee van zijn collega’s al voorbij zag komen, verontschuldigde hij zich, hij deed even niks liever als de twee te gaan inhalen, dan ben je niet alleen de beste schaatser, maar tevens iemand die heel veel van sporten houdt, ik denk dat hij in iedere duursport mee had gekund met zijn talent en liefde voor de sport. En dat geld eigenlijk ook voor Irene Wüst goud op de drie kilometer bij de dames, wat een kanjer, en wat een trainingsbeest. Dat er een schaatser als Sven en een schaatsster als Irene in dezelfde periode actief zijn is zo denk ik heel bijzonder.

Wat niet minder bijzonder was, was het brons op de vijf honderd meter sprint van Margot Boer, eindelijk geen vierde plaats voor Margot, maar brons met een goud randje, achter twee kanjers uit Rusland en Zuid Korea. Buiten een mooie race, heel erg spannend werden de emoties van Margot Boer door de Russische televisie geweldig in beeld gebracht, zowel na het toernooi als tijdens het rijden van haar concurrenten, de ontlading, daarvoor kijk ik naar sport. Dit benaderde mijn favoriete sport moment van Turner Epke Zonderland die fenomenaal goud won tijdens de zomerspelen van Londen. Als ik zo nadenk over mijn favoriete sportmomenten zijn die soms best vreemd. De overwinning van Joop Zoetemelk op achtendertig jarige leeftijd, en wat voor één de eeuwige tweede werd Wereldkampioen  bij het weg wielrennen. Als ik het moment nu terug zie, vind ik wel dat Joop wat makkelijk wegreed van het groepje koplopers, maar dat mag de pret niet drukken. Heel mooi vond ik ook de finale van het Wereldkampioenschap in 1978 te Argentinië, jawel Argentinie-Nederland, toen echte mannen nog tochtlatten hadden die een oorontsteking onmogelijk maakte. Maar goed even serieus, Rene van der Kerkhof liep in de eerste wedstrijd tegen Iran een gebroken hand op, in de finale protesteerde de Argentijnen, ze wilde dat Rene niet meedeed, wat eigenlijk best een eer voor Rene is, ze waren bang. Het hele Nederlands elftal stond als één man achter Rene, die natuurlijk gewoon mee kon doen, in de dramatisch verlopen wedstrijd. Verder sterft het natuurlijk van de mooie sportmomenten in mijn hoofd, en wil ik er alleen maar meer bij die schitterende collectie, want wat is sport toch mooi. Televisie, de radio, boeken, kranten en en sportbladen met prachtige verhalen, ik krijg er nooit genoeg van. “Leve de sport”.

 February 11, 2014  Posted by at 22:50 Pieters Proza No Responses »
Feb 062014
 

Van mijn vierde levensjaar tot mijn dertiende wilde ik prof voetballer worden, maar het talent ontbrak. Toen wilde ik Title: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza wielrenner worden, maar in het peloton rijden vond ik een Hel, met flink wat valpartijen tot gevolg. Tijdens het wielrennen deed ik veel aan hardlopen, waar ik beter in was, in de stukjes Euromast rondje  op deze website kunt u daar meer overlezen, en over het wielrennen trouwens ook. Delfshaven de wijk waar ik woonde, organiseerde ik met vriendjes een hardloop wedstrijd over 6 kilometer, het leukste wat ik in mijn jeugd heb gedaan. Maar goed, Na wielrenner wilde ik Triatleet worden alle sportdromen waren met de wens hierbij tevens striptekenaar te worden, allemaal niet gelukt, maar wel een prima ondergrond voor mijn latere leven als beeldend kunstenaar. Ik las over alle sporten die ik deed, en gedaan had, en ook over andere sporten, en natuurlijk las ik veel strips en tekende in de clubbladen, tot aan het fanclubblad van Feyenoord toe. Mijn voorkeur ging en gaat nog steeds uit naar sporthelden uit het verleden, wat niet wil zeggen dat de helden uit het heden mij niet interesseren. Maar bij de Namen Eddy Merckx, Bobby Fischer, Gino Bartalli, Pelé, Emil Zatopek en ga zo maar een weekje door, wordt ik blij. Al het leed, de onmogelijke overwinningen en records schitterend.

De laatste tijd teken ik op mijn manier portretten van sporters die ik waardeer, er staan er een aantal van bij athletesTitle: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in mijn gezellige store op deze website. Maar wat grotere werken zijn niet talrijk, toch wil ik er een aantal in dit stukje bespreken. En laat ik maar direct beginnen met Tour de France, een verering voor wat mij betreft de ronde der rondes, wat een geschiedenis, en wat een schitterende verhalen, met meer dope gebruik dan in de plaatselijk koffieshop al vanaf het begin van de Tour, maar dat hoort erbij. Op het werk staan twee renners, om precies te zijn mijn stiefzoon Itam van Teeseling en ik schreef de gek. Helaas reden wij nooit de tour de France, en het zit er niet in dat we nog mee gaan doen, zelfs doping helpt ons niet aan een gele trui, dus daar hebben wij niks te zoeken. Maar een kunstenaar kan zijn dromen een beetje waar maken door die uit te werken, zoals ik op het blad van deze oude tekentafel deed. Tour de France is 92 bij 150 centimeter groot en geschilderd op de laatste dag dat ik een atelier had, nu is dat onze huiskamer. Het werk is uit Title: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza armoede op de het blad van de oude tekentafel geschilderd, wat het er wat mij betreft niet minder sterk op maakt. Het werk is nooit geëxposeerd, waarom weet ik eigenlijk niet. Voor Tour de France maakte ik een soort uitgwerkte zeldzame voorstudie, Tour de dance genaamd.

Just on time is een werk op papier van een hardloper die een wekker in zijn hand heeft, hij heeft maar één arm, maar dat loopt beter dan één been. De wekker tekende ik, omdat ik vind dat het bij de Marathon en andere lange afstanden teveel om de tijd gaat, althans men hoopt altijd op een Wereld record, maar tijd kun je niet zien, een mooie spannende wedstrijd wel, ik zie liever een mooie wedstrijd, net als in iedere andere sport eigenlijk, net als dat het mij niet boeit wat een schilderij kost, gelukkig hangt men de prijs niet onder de werken in een museum, maar wat niet is kan nog komen, ook het museumTitle: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza moet overleven in de barre tijden. Het is alsof de hardloper in zijn eigen trip loopt, maar volgens mij is het Rotterdam, maar helemaal zeker weet ik het niet, kenmerkende gebouwen staan er niet op, sterker nog, er is geen gebouw te zien, de hardloper kijkt afwezig uit zijn ogen, dat slaat op mijn vader die de Marathon van Rotterdam in 1990 liep, hij was al volop in training voor het wielerseizoen toen er een startbewijs twee weken voor dat de Marathon van start ging in de brievenbus viel. Hij had er niet meer ongerekend, zo ging hij ongetraind van start met Shin Splints een hardlopers blessure aan beide scheenbenen. Hij liep de Marathon in 3 uur en 48 minuten, op de Coolsingel kwam hij in mijn beeld, ik gilde mijn longen uit mijn lijf, Papaaaaaaaaaaa maar hij keek afwezig voor zich uit naar de Finish hij had het gehaald.

A grande per questo Mundo, te groot voor deze Wereld een werk dat ik ter verering aan mijn held Marco Pantani heb gemaakt, op de dag dat ik vernam dat hij dood gevonden werd met een overdosis drugs. Hij leed aan zware depressies viel er te lezen, want persoonlijk kende ik Marco helaas niet. Wat genoot ik van het duel tussen de kleine eigenwijze Italiaan en Lance Armstrong, toen wisten wij alleen nog maar dat de Italiaan al eens betrapt was op doping, en de Title: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Amerikaan een held was van Kanker hersteld. De klimmers zijn sowieso mijn favoriete wielrenners, uiteindelijk is het altijd man tegen man op een berg. Ik schilderde Pantani op een roze wolk, omdat hij de Ronde van Italië won, de Giro, waar de leider in het klassement het roze draagt, de roze wolk staat voor de liefde die Pantani voor de Giro had en de Hemel waar hij naar toe fietste. Het werk is trouwens één van mijn lieve lievelingetjes, dat kan zijn doordat ik het werk goed gelukt vind, maar het kan ook zijn omdat ik het een monument voor Marco Pantani vind. Laten we het houden op de combinatie.

 February 6, 2014  Posted by at 20:32 Pieters Proza No Responses »
Feb 052014
 

Zaterdag 15 maart aanstaande geef ik twee rondleidingen langs mijn werken die te Zwolle bij Dimence hangen, het is Title: Rondleidingen langs mijn kunst te Zwolle | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza een grote expositie van ongeveer vijftig werken uit de periode 2002 t/m heden. Deze expositie TheraPieter genaamd is voor mij erg speciaal, doordat ik twee en half jaar therapie in hetzelfde gebouw heb genoten. En ik heb er geen spijt van. Om elf uur in de ochtend is de eerste rondleiding langs mijn werk. Ik doe dat normaliter op zijn Pieter’s, loop met de bezoekers langs mijn werk en vertel wat over het desbetreffende werk, ik kijk dan naar het werk, en probeer de reis te maken die ik maakte toen ik het werk maakte, en ik kan u vertellen dat zo’n werk vaak heel wat verhaaltjes bevat, meestal vragen de mensen mij ook dingen, en gaan er soms met elkaar over in discussie, dan heb ik bereikt wat ik graag wil, zo krijgt een werk voor de mensen een meer waarde, en creëren we samen tijdens mijn rondleiding een aantal leuke momenten. Meestal bereid ik mij niet voor, dat stokt mijn plezier, en ik hou niet van maniertjes of herkauwen. Binnenkort komt er meer informatie over deze dag bij News op deze website te staan, misschien moet ik de rondleiding eens laten filmen, voor mensen die ver weg wonen.

Zo nu en dan pak ik ook een werk in mijn atelier, en ga daar nog maar eens goed naar kijken, momenten komen dan Title: Rondleidingen langs mijn kunst te Zwolle | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza terug, alsof er een foto album wordt doorgebladerd in mijn hoofd, dat is soms fijn, soms ook niet. Bij het werk Sick boy dat ik in 2006 maakte, denk ik terug aan mijn neefje Georon, hij lag in die tijd en nog vaak nadien in het ziekenhuis met veel pijn aan zijn niertjes en urine weg. Aan zijn gezicht kon je zien dat hij pijn leed, en zoals u weet is dat bij een kind extra verschrikkelijk om te zien. Zo ontstond het werk Sick boy in gemengde technieken op papier. De achtergrond spoot ik, en zette hierover de kaderlijnen van het jongetje met zijn blauwe beer, een enorme traan rolt uit zijn oog met een apenstaartje als pupil. In zijn paarse kleding heb ik met een kroontjes pen en Oost Indische inkt een geheel andere reis gemaakt, James Brown is er te zien, de Paus, waarschijnlijk zijn die in die tijd overleden, en vele andere figuren en landschapjes. Het werk is vaak geëxposeerd, mensen vonden het prachtig en bleven er vaak lang naar staren. Ik ben bijzonder tevreden met dit werk, het heeft de het serene waar ik van hou, maar het is ook niet echt naar de keel grijpend droevig, want dat past niet bij mijn idee over mijn neefje.

Voetballerina het werk in dezelfde technieken als Sick boy dat ik ook maakte in 2006 bedacht ik op mijn scooter, Title: Rondleidingen langs mijn kunst te Zwolle | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza toen ik over de Maasboulevard naar mijn zus reed. Mijn twee nichtjes Georginia en Sharon deden toen fanatiek aan korfbal en voetbal, ik moet een moment gedacht hebben waarom geen ballet, en dan is de link daar voor mijn vrolijke Voetballerina. Ze kijkt de beschouwer vrolijk en zeker van haar zaak aan. Het idee heb ik goed kunnen uitwerken. Het probleem van een idee hebben is dat ik er als een kip op haar ei meteen op ga broeden, en dat is als ik op visite ga niet leuk, voor waar ik bezoek ga, in dit geval bij mijn zus Angelique. Ik heb dan moeite mijn gedachten bij het gesprek te houden, wil het liefst mijn idee gaan uitwerken. Maar het kan ook zijn dat ik een idee uiteindelijk in mijn hoofd opsla, en het pas jaren later uitwerk, of nooit dat kan natuurlijk ook, gelukkig werkte ik Voetballerina wel uit, en zijn er buiten het origineel, ook Giclee prints van te koop.

 

Tot zover, en nu maar naar bed, gegroet

 February 5, 2014  Posted by at 00:15 Pieters Proza No Responses »
Feb 012014
 

Of een werk van mij mooi, lelijk, onfatsoenlijk of welke emoties dan ook bevatten kan mij persoonlijk niet schelen, op een bepaald moment komt een tekening of schilderij tot leven, en maak ik dat netjes af. Ooit vroeg graffiti kunstenaar Po zich hard op af, wie er meer lullen zou hebben getekend Beeldend kunstenaar Melle Johannes Oldeboerrigter (1908-1976 of ik Pieter Zandvliet. Een behoorlijk onbelangrijk gegeven, Melle schilderde pracht exemplaren, fantasie vol, schitterend. En het gaat om de kwaliteit niet on de kwantiteit. Toen was ik drie en twintig jaar jong, nu vier en veertig en al vele lullen verder in het leven, maar of ik er meer als Melle heb gemaakt doet er niet toe. Ik wil met de lullen die teken of schilder vaak iets vertellen, ze moeten bijna menselijke persoonlijkheden zijn, die lullen van mij. Zo verkocht ik in de vorige eeuw het werkje “Pauze“een slappe lul aan een waslijn, mijn helaas overleden buurvrouw kocht hem, en zag er van alles in, zoveel vertelde ze mij, dat ik de werkelijke reden van het werkje ben vergeten. Niet lang hierna verkocht ik een schilderij van twee knuffelende piemels, een jongens en een meisjes piemel. Later maakte ik nog een tekening van het zelfde onderwerp, maar dan twee mannetjes piemels. Een aantal jaren geleden verkocht ik aan een dame uit Nijmegen een grote getekende vibrator, met de naam `het lof de zotheid`, naar het boek van Desiderius Erasmus, die ik tekende als clitoris simulator aan de vibrator, Erasmus stond rustig een boek te lezen. Het werk reist tussen Duitsland en Nijmegen, om de zoveel tijd hangt Het lof der zotheid bij de vrouw haar vriend in Duitsland. Die werken maken wat mee van mij. En vannacht verkocht ik via mijn webshop de recente tekening;`De penis van Salvador Dali` een hangend exemplaar waarop miertjes zoals die Dali liet voorkomen op tal van zijn meesterwerken. Als ik naar de tekening kijk krijg ik jeuk, dus is hij goed gelukt voor mij. Hoe kom ik erop, vraagt men vaak aan mij, waarop ik antwoord dat ik alleen weet hoe ik eraf kom.

Zo zijn er tal van werken in mijn atelier of bij mensen of bedrijven die wat vreemd aandoen, maar eigenlijk oer normaal zijn. Ik probeer mijn werken altijd iets persoonlijks mee te geven, dat is eigenlijk het belangrijkste voor een Zandvliet, het mag nooit gedachteloos aandoen, het moet een beetje met de beschouwer kunnen communiceren. In mijn serie zelf portretten die ik maak sinds 2005, zie mijn webshop op deze website, ziet u hoe ik mij in mijn atelier gedraag, of wil gedragen. Het kunnen ook wensen van mij zijn, die ik in mijn werk probeer te vangen, de ene keer lijk ik er daad werkelijk op, de andere keer kon mijn zelf portret iedereen zijn die een bril draagt.

Ik tekende een keer in een dolle bui een mannelijk geslacht zo herinner ik mij nu even, op een grote witte envelop, die ik naar een bevriend kunstenaar opstuurde, op de zak van de penis plakte ik wat van mijn schaamhaar, gewassen hoor. Een soort van mail art. Ik had het zo naar mijn zin, bij het idee hoe de postbodes hier naar keken, waarschijnlijk hadden die het niet eens door, want de envelop kwam gewoon aan bij mijn wat verbaasde vriend.

Ik heb hier ook een groot doek staan genaamd “Happy vibrator“, op de achterkant van zit nog een aansluiting voor Title: De Penis van Dali en andere kunstwerken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza een contactje voor een sensor, het idee was dat als er iemand voorbij het werk liep, het werk gelijk een mechanische piemel zou gaan trillen. Dat is er nooit van gekomen, nu is het een mooi werk.

Best leuk eigenlijk over mijn werken schrijven op deze manier, ik hoop dat u het ook leuk vindt erover te lezen, dan ga ik dat vaker doen,

http://www.melle-schilder.nl/

 February 1, 2014  Posted by at 19:25 Pieters Proza No Responses »
Jan 282014
 

Gisteren pakte ik het fotoboekje “Wegkijken”, samengesteld door Tijs Goldschmidt weer eens uit de boekenkast. Title: De verschrikkelijke foto | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Terwijl ik naar de zwart/wit cover keek, waarop een boeren stelletje staat, waarvan de boer het rokje omhoog probeert te trekken, en de Boerin hetzelfde doet maar dan in tegengestelde richting. Een betere cover had meneer Goldschmidt niet kunnen plaatsen bij de titel van het boekje, want een wel denkend persoon zal wegkijken, en denken hou dat maar voor je zelf, in dit geval maakte de wegkijker eerst even een kiekje, en gelukkig maar. Terwijl ik dus naar dit wulpse stelletje keek, wist ik dat er in dit boekje een aantal afgrijselijk indrukwekkend foto’s staan. Waarvan er één wat mij de betreft echt heel erg is. Steeds als ik deze foto bekijk wordt ik eerst boos al snel gevolgd door machteloosheid. Een kerel met een kapje voor, zoals dokters die in de operatiekamers, hij houdt een vrouw omhoog, want ze lijkt van pijn nauwelijks te kunnen blijven staan. Het vrouwtje slaat haar oogleden naar beneden, heeft de lieve bolle wangetjes van een kind, ze ziet er heel moe en droevig uit. En niet zo merkwaardig als je ziet dat in haar onderarm een pin is geslagen waar men een stalen ketting aan kan doen zodat dit arme mensje niet weg kan lopen. Ik kan het gezicht van de lul naast haar niet zien, maar ik denk dat hij de pin heeft aangebracht, en net na de operatie zonder verdoving het resultaat aan de fotograaf laat zien.

Bij deze foto staat geschreven dat de fotograaf onbekend is, ja hij was ook niet gek.

Dat slavernij verschrikkelijk was wisten wij al, maar ik vindt dat voor elk leed aandacht moeten hebben, zoals dat er iedere dag een last post te Ieper wordt geblazen voor één ieder die omkwam in de Eerste Wereld oorlog, dode herdenkingsdag te nagedachtenis aan de Tweede Wereld oorlog, herdenking aan de watersnood ramp, en ga zo maar even door. Maar de slavernij verdient ook zo’n dag, dit mag nooit vergeten worden, dat mensen zo iets hebben kunnen doen, is onvoorstelbaar, en erger onherstelbaar. Op die dag, of beter in de week van die dag, kan men op allerlei gebied aandacht aan besteden, dat moet toch kunnen. Nu hoeft van mij niet iedereen de foto van het arme vrouwtje en haar beul te zien, al kan het zeker geen kwaad het boekje te kopen, het is echt prachtig mooi. En als u van fotografie en veel zeggende foto’s houdt een must. Maar voor mij staat de verschrikkelijke foto symbool voor het leed van de slavernij.

Ik heb net besloten wat vaker in mij schrijfsels aandacht te besteden aan foto’s, want ze zijn voor mijn kunst een hele grote inspiratie die ik graag met u deel.

Boekje

Tijs Goldschmidt-Wegkijken 2004

Uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep

ISBN 90 253 1750 2

 January 28, 2014  Posted by at 17:44 Pieters Proza 3 Responses »
Jan 262014
 

Aan alles komt een einde, zo besloot ik vanmorgen een einde te maken aan mijn virtuele leven.

In de vorm van Facebook, waar ik tegen de 5000 vrienden had, bij het woord vrienden ga ik over mijn nek, ik bedoel Title: Ciao Facebook | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza stel dat ik 5000 echtte vrienden had, dan had ik niet alleen een einde aan mijn virtuele leven gemaakt, maar tevens aan het niet virtuele bestaan. En eigenlijk heb ik mijn echte leven ook een beetje in de steek gelaten, door heel veel te Facebooken, Te liken als een op hol geslagen stier. Al maar te bedanken in meerdere talen, voor het liken. En dat toch veel jaren achter elkaar. En ik heb er van genoten, het heeft mij liefhebbers voor mijn kunsten bezorgd. Leuke collega’s uit heel de Wereld, betweterige klootzakken, nee ik had het zeker wel tot aan het einde van mijn leven vol gehouden. Makkelijk, te makkelijk, en dat is niet goed, het ging mijn leven beheersen en dat van mijn omgeving. En helaas als ik iets doe, doe ik het in veelvoud, en weet nergens in te perken, tijd voor iets anders. Mijn echte vrienden ook de virtuele van Facebook, kunnen altijd naar mijn website om eventueel op de hoogte te blijven, en mij eventueel te emailen.

Ik voel het nu al als een opluchting. Ik heb geen afscheid genomen op Facebook, dat is mij te dramatisch, en om dit verhaal nu iedere keer te gaan uitleggen, nee dat doe ik maar even niet.

Ik ga nu wat meer zoeken naar interesse voor mijn werk, in plaats van als een idioot te posten, en te hopen dat er iets nuttigs uitkomt. Mijn website ben ik samen met Xandra een beetje overzichtelijker aan het maken, van alles wat, en niet teveel, dat maakt het voor de geïnteresseerde misschien leuker om eens naar de rest te komen kijken, we zien het wel.

 

Ik ga lekker tekenen….

 January 26, 2014  Posted by at 23:44 Pieters Proza 10 Responses »
Jan 232014
 

In december begon ik al driftig met het tekenen van zwart/wit tekeningen. Soms bekende mensen maar meestal mijn Title: Een Wereld van mijn tekeningen    | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza schepsels. Het is fijn om lekker basis bezig te zijn, ik put mezelf helemaal uit, want juist als ik moe wordt ga ik dingen aan het papier toevertrouwen, waarvan ik ze zelf vooraf niet voor mogelijk had gehouden. Het hoort allemaal bij het Pieter Zandvliet zijn, en zoals de Rijdende rechter altijd afsluit na weer een interessante zaak (NOT)”en daar moet u het maar meedoen”. En ik vind het alleen maar leuk die teken verslaafde Pieter Zandvliet te beheren.

Ik vergeet werkelijk alles als ik lekker teken. Mijn hondje Elvis, Mijn vrouw Xandra, mijn familie, mijn vrienden, seksuele driften, alle materie behalve inkt en papier, de Wereld, mijn chronisch geld gebrek (zolang ik papier en inkt heb dan) werkelijk alles vergeet ik, zelfs eten en drinken.

Momenteel plaats ik mijn tekeningen in mijn webwinkel, ik creëer er een dorp en waarschijnlijk uit eindelijk een stad Title: Een Wereld van mijn tekeningen    | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza of land maar misschien wel Wereld van mijn figuren, Pieters art World, maar art is eigenlijk overbodig, de kunst, nou ja mijn kunst is mijn wereld, de wereld waar ik dagelijks ben.

Sinds 2011 heb ik geen atelier meer, wat grote werken schilderen onmogelijk maakt. Ik werk nu achter een tafel in de huiskamer tussen mijn doeken en boeken. Het atelier was niet duur, maar nog altijd te duur voor mij. Maakt niet uit zoals altijd maak ik mij de situatie meester, door het te doen met de dingen in en voor handen. Men vraagt weleens wanneer ik ga doorbreken, Als men zou vragen wanneer ik zou gaan inbreken, kan ik daar makkelijker op antwoorden, vanavond als het niet te koud is, of zoals waarschijnlijker nooit. Dat laatste nooit zou ik ook kunnen antwoorden op de vraag wanneer ik ga doorbreken. “De grote doorbraak”, wat is dat eigenlijk, hoe doe je dat, wie bepaald dat??? Is het erkenning? Die heb ik al van veel mensen, moeten dat er duizenden zijn, ben ik dan doorgebroken, zo van nog tien en ik ben door gebroken, Joepie de poepie in mijn strakke zwembroekie, net zulke onzin als”ik ben al binnen” en echt dat heb ik meerdere mannen horen zeggen, buiten dat ik hier ook niet buiten zit te typen, heb ik daar toch geen boodschap aan, doe lekker beleefd bescheiden, en zoek een partner die jou binnen zijn wel interesseert.

In diverse kranten en bladen (zie Pieter in de media op deze geweldige website) valt te lezen, dat ik een schilder ben. Title: Een Wereld van mijn tekeningen    | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Maar ik vind mezelf een tekenaar, en als ik een kwast ter handen neem, ben ik dat nog steeds, een schilder schildert met een kwast en ik teken ermee. In 2013 heb ik maar één groter werk gemaakt,” Pick up the pieces”. Verder natuurlijk veel werken op papier. Ik heb gemerkt dat ik de weg volg, die materialen heet, en eigenlijk geld. Als ik een werk verkoop, koop ik weer materialen, verkoop ik bijvoorbeeld een groot werk, dan koop ik weer doeken. Best spannend eigenlijk. Het liefst praat of denk ik niet te zakelijk over mijn kunst, dat stagneert de boel, en maakt wat ik fijn vind onplezierig.

Nee, ik hou mij als het mogelijk is bezig met het aldoor vergaren van inspiratie, benzine van mijn hersenen om weer verder te gaan met het bouwen aan mijn wereld, die zich gelukkig niet alleen in onze huiskamer bevind (zie Pieters art around the globe, op deze geweldige website)

Soms vraag ik mij weleens af, waarom ik een stukje schrijf, maar nooit te lang, anders schrijf ik niet meer. Maar eerlijkheid halve vraag ik het mij af bij dit stukje…

 January 23, 2014  Posted by at 21:42 Pieters Proza No Responses »
Jan 232014
 

Stukje eerder gepubliceerd Antenne Rotterdam 2007

Ooit las ik in een tijdschrift een artikel over doping in de sport.Title: PELETON VOL JUNKS | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Men beweerde dat als men de te nemen versterkende middelen aangepast op de persoon en zijn inspanning zou nemen dit beter zou zijn als dat de persoon het niet in zijn of haar gespierde billen zou laten spuiten.
Maar zover was het onderzoek nog niet, en tot die tijd wil iedereen winnen kosten wat het kost.
Opgefokt door geld, geld en nog eens geld.
De door mij zogeliefde wielersport is nu in zijn zwarte dagen, als ik nu naar de ronde van Italië kijk, moet ik steeds denken aan de junks die op de Nieuwe Binnenweg gestolen fietsen te koop aanbieden, die junks zitten daar nu in fel gekleurde pakkies.
Het haalt al het mooie uit de wielersport en eerder al uit de krachtsport, walgelijk.

Was het overlijden van Simpson op de Mont Ventoux vol van de troep viel hij dood neer tegen het asfalt, er staat een standbeeld waar de renners menig maal in hun carrière langs komen, maar die schrikt klaarblijkelijk niet genoeg af.
Nu lijkt het alsof ik beweer dan wel veronderstel dat alle renners dope gebruiken, dat weet ik natuurlijk niet, maar het lijkt er wel op, en ik ga er liever vanuit dat het niet zo is.
Misschien zitten we in een fase, zullen we hier later om lachen.
Dan zeggen we,”weet je nog dat we toen aan het klagen waren dat pak hem vast, Bjarne de tour op dope won, maar hij gewoon de beste van de dope gebruikers was, en dat het dus geen reet uitmaakte dat hij gebruikte”.
Maar nu is het een schande, een rode streep door de carrière van een renner.
Hij zal nooit de alles toelatende rock and roll status krijgen.
Hoeveel kilometers zijn dunne bandjes ook hebben gerold, men pikt het niet.
Behalve natuurlijk de sponsors die willen dat hun renners winnen, ten koste van alles, want ze betalen er toch immers voor.
En tja ik ga dan soms ook nadenken, en twijfelen aan het denk vermogen van de renners, die geen nee kunnen zeggen tegen een spuit Epo in hun billen.
Nu is het makkelijk schrijven zonder enige druk behalve die van mijn achterlijke zelf om dit stukje voor wie weet wel niemand te schrijven.
Die renners denken natuurlijk aan hun koophuis en gezinnetje, er moet brood op de plank komen, rijk belegt, een Televisie in elke kamer, wat auto’s en noem het maar op.
Voor de eer die de wielerliefhebbers zo adoreren bij de mannen op de stalen rossen zal het niet te doen zijn.
Ik ben er altijd goed in, wat krom is recht te breien tot een mooi verhaal, maar net als bij Marc Title: PELETON VOL JUNKS | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza dutroux of dingen van dien aard, blijf ik dit toch maar gevaarlijk en helemaal niks vinden.
En ik hoop dat men nu het tij zal keren, dat we zeker gaan weten dat een renner op eigen kracht een wedstrijd wint.
Men zou toch gaan denken dat elke overwinning van helden uit het verleden dubieus zijn.
Kan ik al mijn prachtige wielerboeken weg gooien.
Dat ga ik maar even niet doen natuurlijk, zal ze wel verplaatsen naar de afdeling sprookjes boeken.
Ik ben een gebroken man, en zal weldra mijn wielerliefde aan de wilgen hangen…….
Maar gelukkig een gebroken wielerfan met de wielerballen van een klimmer als Luis Herrera de dansende berggeit uit de jaren tachtig die iedereen aan gort reed, zijn ballen, daar moet zijn gewicht in gezeten hebben, want hij was spier over been, met of zonder doping dat even daar gelaten, deze Colombiaanse tuinman is zelfs nog een keer ontvoerd, ik zeg zelfs, maar zo zelfs is ontvoeren niet in het land van de neussneeuw natuurlijk.
Nee ik zet door, wil de Wielersport helpen, de sensatie terug brengen onder het mom drugs moet kunnen.
We hebben de bergtrui met de vrolijke rode bolletjes voor het bergklassement, de groene trui voor de beste sprinter, de witte trui voor de beste jongeren, en de gele trui voor de winnaar van het algemeen klassement.
Nou daar kan best nog een truitje bij vind ik, een zwarte trui met op de borstkast een grote spuit, een op de achterkant een logo van ontploffing gevaar voor de renner met de meeste drugs in zijn donder.
Natuurlijk hij maakt geen kans op de gele trui, maar met deze trui kunnen de drugsrakkers wel Title: PELETON VOL JUNKS | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza mee rijden en voor de nodige spektakel zorgen.
Industrie gebieden als bijvoorbeeld onze Botlek gaan die trui sponsoren, en mocht het hart het niet begeven, dan kan de renner na zijn overwinning het rustig aan gaan doen.
Ze mogen echt alles uitproberen, daar krijgen ze nog extra geld voor van de wetenschap die monsters voor, tijdens en na de rit van de renners afnemen, zo is het allemaal nog nuttig ook.
Wielrennen zal er dan nog een ander publiek bij betrekken die van WILD sports houden.
Sterker nog, er zullen een hoop mensen gaan wielrennen, wie wil er nou geen drugs gebruiken in een prachtige omgeving.
Misschien kunnen we dit de Marco Pantani prijs dopen, deze renner ging er toch maar mooi onder door de arme maar geniale klimmer uit Italië.
We moeten gewoon niet zoveel gaan hechten aan mensen, en we doorbreken alle grenzen met een beetje creativiteit en kilo’s drugs.
Op naar de,”Trip de France”, geweldig.
Ik ben ervoor…………………….
Leven het wielrennen, weg met het valse schuldgevoel………
 January 23, 2014  Posted by at 00:58 Pieters Proza No Responses »
Jan 212014
 

Beste Minister,

Allereerst hoe gaat het met u? Niet dat het mij echt iets kan schelen hoor, maar uit beleefdheid dien ik u dit te Title: Open brief aan Minister Henk Kamp | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza vragen. Net als u de gaskranen uit beleefdheid wat dichter draait in Groningen. Waar slaat dat nou op man, die Groningers kunnen er toch ook niks aan doen dat er daar gas in de grond zit, en zoals u zei de rest van Nederland hier door zijn voeten bij de verwarming kan warmen, ik wed dat de meeste Nederlanders dachten dat dit gas uit Rusland kwam, en ik weet zeker dat de Nederlanders de Groningers echt geen aardbeving gunnen. Men zegt dat Groningers stug zijn, ik denk meer dat Groningers niet zeiken maar doen, geen gat in de lucht lullen zoals u en uw vriendjes in Dan Haag, oké dat is natuurlijk uw beroep lullen.

 Ik heb wel wat ideeën voor u:

1: we openen het Gironummer voor rampen, misschien kunnen wij hier door geld binnen halen voor de Groningers, zodat ze de huizen kunnen repareren. Ja ja normaal moet de ramp al gebeurd zijn, maar in verband met een zeer waarschijnlijke aardbeving, kunnen wij de ramp voor zijn, en de Groningers helpen, in levende lijven helpen.

2: Wij laten het gas met rust, blijven eraf, laten wij voor een keer aan de mensen denken, en niet aan geld. Dat is onlogisch in onze economie ik weet het, maar zonder mensen heb je echt niks aan geld. Niet eens een beetje.

3: U bied de mensen in Groningen uw excuses aan. Zeg diep uit uw hart, dat het u spijt, dat u meer van mensen houdt dan van gas. En treed af.

Nou dat moet mogelijk zijn lijkt mij. En nut de bedreiging, nee geen kogel in een envelop, antrax poeder of welk eng ding dan ook. Als u de ideeën niet uitvoert, start ik een onderzoek naar u, en schrijf er een verrot naar boek over, en dat noem ik, “Hij Kamp”, u zijd gewaarschuwd.

Vriendelijke groet

Pieter Zandvliet

 January 21, 2014  Posted by at 00:09 Pieters Proza No Responses »