Mar 052014
 

De Russen staan klaar om de Krimp in te nemen, of eigenlijk hebben de Russen de Krimp al ingenomen. We hoeven niet te bezuinigen volgens onze Nederlandse regering, maar veel mensen hebben geen andere keus. En meer vervelende berichten die het leven er niet Title: Leuk nieuws | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza minder makkelijk opmaken. Maar dan op eens straalt er een sterretje van geluk en blijdschap met ongelofelijk leuk nieuws, u begrijpt al waar ik het over heb, maar ik zal het nog maar eens herhalen, want zoals geen spreekwoord luid,”goed nieuws moet je koesteren, dat is zeldzaam”. En zo is het maar net panty. Jaren stond hij op de tweede plaats, maar eindelijk  staat hij weer eerste op de lijst van rijkste mensen op Aarde, namelijk Bill Gates. Hierbij wil ik de goede man natuurlijk hartelijk feliciteren, dat verdiend een gouden medaille met Amelandse gele reuze robijntjes en doorsnede diamanten. Wat ontzettend leuk, iedereen blij voor de sympathieke immer bescheiden humorvolle slimme Billy. Dat scheelt vast een hoop zelfmoorden, vecht scheidingen, derde werelden, werkelozen, dalende huizen verkoop, honger en noem het maar op wat voor stompzinnige onnodige ellende. Hier kunnen wij wat mee, hier kunnen wij mee verder, naar wie weet wel onsterfelijkheid, wat is er mooier dan onsterfelijk lang arm zijn, vol zorgen in bittere droefheid in een lichaam dat beter had gekund, kinderen die je niet kunt verwennen, ouders die zeuren en geld van je willen lenen. En dan kunnen wij onsterfelijk sterven als de Aarde het begeeft, uitdooft gelijk een onwel riekende natte scheet.

Bij verkoop van een schilderij zou ik de helft willen storten op de rekening van Bill Gates, er op die manier alles aan doen dat hij de rijkste man ter wereld blijft. Nooit meer de saaie tweede plaats, dat waren voor ons aller niet echt de leukste tijden, maar die zijn nu voorbij, laten wij er met volle teugen van genieten, Proost op Bill Gates!

 March 5, 2014  Posted by at 10:05 Pieters Proza No Responses »
Mar 032014
 

Door allerlei redenen ben ik ongeveer drie jaar niet in de stad geweest waar ik opgroeide, maar zondagmorgen reisde ik met Xandra en onze voorbeeldige Spaanse vuilnisbak Elvis af naar Blijdorp, de wijk waar mijn stiefzoon Itam met zijn vrouw die jarig was woont.

Itam had heerlijke Chinese gerechten klaar gemaakt, het kon mij niet buitenlands genoeg. In de avond uren maakte ik met Xandra een rondje met Elvis. Een raam met groen licht viel mij op, er hing een opblaaspop, zie foto’ voor het raam. Beetje niet te plaatsen, maar dat is het leuke avontuurlijke van Rotterdam, ze doen altijd wat ze willen.

Opeens viel mijn oog op de meer dan prachtige bewerkte wandtegels aan de Statensingel die boven portieken waren geplaatst  en naar ik thuis opzocht, gemaakt zijn door Adriaan Marie van der Plas (1899-1974) en opgeleverd circa 1936 . Ik ben gek op werk als dit uit de jaren dertig t/m de jaren vijftig. Voor mij bestaat er geen Rotterdamse  kunst als dit soort werk.  De  afbeeldingen hebben als onderwerp bijvoorbeeld   de haven, de bouw, de verschillende kunsten, theater, scheepvaarte en de zee echt prachtig. Het is zeer de moeite van een wandeling waard. Blijdorp is sowieso een prachtige wijk, er hangt een rust die bijna on stads is. Ik had nog wel uren willen door wandelen, maar moest de volgende dag vroeg terug naar huis, heb nog wel snel wat foto’s gemaakt.

Het gaat geen drie jaar duren voor ik Rotterdam weer een bezoekje breng.

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Title: Prachtige kunst aan de Statensingel te Rotterdam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 March 3, 2014  Posted by at 16:09 Pieters Proza No Responses »
Feb 272014
 

Gisteren was het een feestdag in des huizes Zandvliet. Niet bijzonder hoor, ik heb er gemiddeld één per week. Ik vier mijn mega feesten Title: Dolle momenten uit het leven van Jan. L | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza van een half uur in duur altijd alleen. Je zou mij gerust een feestbeest, gangmaker en partypooper in één kunnen noemen, ik luister toch niet. De reden van mijn feestjes zijn iedere keer weer anders, het draait namelijk altijd om een nieuw werk dat ik heb afgemaakt op papier of op kleiner formaat linnen. Gisteren kwam mijn werk ,´´Adam and Steve“ af, nee niet klaar, dat geeft maar rommel, pap en vette vingers. Mijn Google onderzoek deed ik helaas achteraf, er blijkt al een film te bestaan met dezelfde naam. Natuurlijk een lach film, zo zou men mijn werk dus een lach gemengde technieken op papier kunnen noemen, maar buiten dat u weet dat ik daar niet naar luister door gebrek aan een supersterk gehoor, is mijn versie van Adam and Steve dus helemaal niet als lach werk bedoeld. Het is namelijk diep triest dat men nog altijd homoseksuele op de huid zit, ze in elkaar slaat, gegeneraliseerd alsof we allemaal Gordon heten, die hier in erg goed is, en soms zelfs leuk, ze berecht en tegelijk niet erkend. Een kromme Wereld, we leven op een sinaasappel, niet op een banaan. Natuurlijk gaat mijn schilderij hier helaas niks aan veranderen, maar ooit hoop ik dat er hopelijk zo snel mogelijk een Wereld zonder geweld is, racisme en homohaat, dat er een persoon het werk ziet en zal denken. Arme onnozelaar die Pieter Zandvliet, iedereen weet toch dat wij uit Adam en Steve zijn ontstaan….

Zoals wel vaker ben ik bijna blij als er iets in mijn leven gebeurd wat ik niet in de hand maar wel in het hoofd heb ,nee niet het rottende geslacht van mijn buurman’, maar het nieuws, wat mij zoals ik denk wel meer mensen bezig hield van het ganster stel, een soort “Natural born killers”. Ze waren zelfs een moment hier in de buurt te Meppel, maar goed dat ze niet weten dat wij hier heerlijke koffie hebben, maar toen ik het vernam was ik even bang dat ze bij mijn vriend Rene Maagdenberg één van de weinige kunstenaars die ons land arm is, die behoorlijk goed in de slappe was zit, simpel en alleen door zijn voorkomen en zijn diverse en zeer treffende werk. Ik belde hem in paniek op. Hij stelde mij gerust, hij had namelijk een enorm waterpistool van zijn zoontje Midas voorhanden. Ik blij, hij blij. Gelukkig heeft de Duitse Gestapo het gangster stel ingerekend. Ik heb al een email naar de regering gestuurd, dat ik een gangster bankstel wel zie zitten…

En dan vandaag, dit gaat een beetje op een open dagboek lijken, och ik heb niks te verbergen, zo groot is hij nou ook weer niet. We gingen Title: Dolle momenten uit het leven van Jan. L | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza mijn lieve mooie scooter wegbrengen bij mijn favoriete scooterman in Staphorst . Het begon er een beetje op te lijken dat wij op een zware Harrie Davids zoon reden, door een gebroken uitlaat had mijn scooter hetzelfde geluid. Dus er moest een andere uitlaat onder. Onderwijl gingen Xandra die er weer eens prachtig mooi uitzag, niks nieuws maar ik ervaar dat graag, het dorp in. We wogen een bezoek aan de Zeeman, Blokker of het Kruidvat af, en kozen voor een boekenwinkel. Bij een chronisch gebrek aan kunstboeken, begon ik met enorm veel passie en plezier met het neuzen in spotboeken. Zo kwam ik uit bij het boek,”’Pellé spreekt”, een boek waarin mensen vragen konden stellen aan de goed gesoigneerde Feyenoord spits Graziano Pellé. Ik herinnerde mij dat ik ook een vraag had gemaild naar de spits, dus ging ik in vliegende vaart naar mijn naam opzoek, net toen ik massaal zelfmoord wilde plegen van verwend verdriet, zag ik mijn naam, vraag en antwoord van Pellé, daar wordt ik blij van. Ik huppelde vrolijk naar Xandra, en kon zo het boek aanschaffen. Het boek is samengesteld door Martijn Krabbendam. Erg leuk en origineel dat bewonderaars en geïnteresseerde rechtstreeks hun vragen aan Graziano Pellé kunnen stellen, en dat de voetballer hier vaak erg leuk op antwoord, het is niet alleen een must voor voetbal liefhebbers, Pellé liefhebbers, maar ook over Italië kom je veel te weten .Ik ga niet mijn vraag verklappen, u kunt het boek kopen of huren bij de bibliotheek. Wel leuk is dat de naam van Pellé mij altijd aan Werelds beste voetballer ooit Pelé doet denken en wijlen weerman Jan Pelleboer waarvan ik als kind dacht dat hij geestelijk niet in orde was, maar dat hoort een beetje bij weermannen, ben ik later achter gekomen als ik Piet Paulusma op tv zijn ding zag doen. Pellé is net als Pele een aanvallende voetballer waar verdere vergelijkingen ophouden, maar dat ligt aan de Braziliaan die zo flauw goed voetbalde dat hij met geen andere voetballer te vergelijken is. En net als Jan Pelleboer heeft Pellé het terecht regelmatig over het weer, hij wordt depressief van het grijze weer. Toch leuk dat mijn vraag in het boek staat, zat ik dit weekend nog met Mister Telstar Ruud Timmer te praten over zijn anderhalf jaar durende loopbaan als prof bij Telstar en een mogelijke bestseller over zijn loopbaan, blijk ik ook al een vraag gesteld te hebben aan Graziano. Wat was hij trouwens boos dit weekend, en wie zou niet boos zijn als die zo genaaid zou zijn door de arbitrage. Ik ben voor een blinden geleide hond voor de scheidsrechters en in plaats van een vlag een blindenstok voor de grensrechters. En misschien is het handig als de voetballers gewoon boos mogen zijn zonder camera op hun rug.

Nou het laatste uit mijn dolle momenten, gebeurde na mijn rit uit Staphorst. Ik zat aan mijn tekentafel driftig te tekenen aan een portret Title: Dolle momenten uit het leven van Jan. L | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza van Marc Almond, de vroegere frontman van Soft cell, bekend van de enorme hit Tainted love. Het was geen droom en zeker geen natte, maar wat later maakte Xandra mij wakker, ik was in slaap gevallen over Marc Almond heen, ik moest alleen zijn borsthaartjes nog tekenen, is dat niet dol dan?

 February 27, 2014  Posted by at 20:15 Pieters Proza No Responses »
Feb 192014
 

Vandaag mijn werk, “niks menselijks is hen vreemd”, opgehaald bij het WNF in Assen, op mijn trouwe scooter, geen straf, 10 graden en Title: On the scooter to Assen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza heel soms liet de grote gele knikker een stukje van zich zelf zien, net niet genoeg om mijn zonnebril op te zetten. Vanaf Meppel is het ongeveer 32 kilometer rechtuit langs een kanaal. Na een blik op de witte watertoren van Meppel, die erg elegant oogt kom ik langs een lief Joods kerkhof, nou ja ik neem maar aan dat het een lief kerkhof is, één van de vele schat ik zo even in, er heeft nooit een Kerkhof achter mij aan gezeten, wat ik als zeer niet lief zou ervaren, nee een kerkhof wacht geduldig, tot ik er aan kom tussen zes houten plankjes, nog even wachten maar, en dan wordt het naar alle waarschijnlijkheid geen Joods kerkhof, jammer want die vind ik het liefst. Natuurlijk staan er langs het kanaal zoals in heel Nederland, en waarschijnlijk op zijn minst in heel Europa veel huizen leeg, op de rotonde bij Havelte zelfs twee restaurants naast elkaar. Prachtige panden, Mek Donaltz zou er wel raad mee weten vrees ik. Over restaurants geschreven, een eindje verderop op staat een groot Chinees wok restaurant, de gordijnen zijn er verschoten, in plaats van rood zijn ze nu vaal ros, dus zo dacht ik, die staat ook leeg, uit gewokt. Maar op de terug weg brandde er lampjes en stonden er veel auto’s op de parkeerplaats. Als het eten er uitziet zoals de gordijnen, sla ik even een paar beurten over, maar in het donker zie je er niks van, en doet het zelfs zowaar een klein beetje gemoedelijk aan. Vreemd was ook een verlaten auto showroom waar auto’s onder het stof stonden te vergaan, ik kreeg spijt dat ik mijn fototoestel en labieltje thuis had gelaten, och ik rijd er vast nog wel eens langs zonder fototoestel en labieltje denk ik. Best jammer dat mijn vrouw moest werken, die verteld namelijk altijd wat ze ziet, meestal zie ik dat net eerder, omdat ik het verhicle bestuur. Maar het is heel handig als Xandra mij er nog eens op attendeert, dan onthoud ik beter. Veelal heeft ze geen zin in een ritje scooter, maar na vijf seconden zegt ze meestal dat ze blij is dat ze is mee gegaan, rare jongen die vrouw van mij.

In Assen ging ik een roti eten bij Klein Paramaribo, een lekkere mag ik wel schrijven. Na wat gezellig gebabbeld te hebben met de kok en Title: On the scooter to Assen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza naar ik denk eigenaar moest ik aan het werk, mijn kunstwerk ophalen bij het WNF, Xandra had geregeld dat ik het werk kon inpakken en mee nemen, maar nee het was niet doorgegeven. Ze konden mijn werk echt niet mee geven, nu vindt ik een eind rijden geen probleem, maar voor de kat zijn viool, nee dat vind ik onzinnig. Dus voelde ik een woede uitbarsting opkomen, die ik kon onderdrukken. Ik zei beleefd edoch dringend dat ik aan het tafeltje ging zitten, en de balie medewerkers maar even moesten regelen, dat ik het werk kon mee nemen. En dat werd gelukkig geregeld. We moesten mijn werk van de muur in het restaurant afhalen, Ik werd voorgesteld aan de eigenaresse, die mij geen blik waardig gunde, niet dat ik die van het stuk schimmel wilde, maar ik had toch mijn werk daar beschikbaar gesteld, om belangeloos de muur een paar maanden te versieren. Nou ja, de ouderen zijn ook niet meer die van vroeger.

Vrolijk zette ik de terugweg naar Nieuwleusen in, met een pisstop in Meppel bij mijn lieve altijd charmante vriend en gewaardeerd collega Rene Maagdenberg. Hij zag er weer erg mooi uit, een blosje op zijn wangen, een plaatje waar ik naast zat op zijn sofa. Maar de katten haartjes kriebelde in mijn allergische neus, dus kon ik het niet te laat maken. Zo reed ik naar huis, met het werk nog helemaal heel, gelukkig :)

 

 February 19, 2014  Posted by at 23:10 Pieters Proza No Responses »
Feb 162014
 

Kunstenaars zijn rare mensen, en ik schrijf uit ervaring, ik ben er zelf één, althans doe hard mijn best er één te zijn, al had ik er liever Title: Café het Springende levertje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza meerdere geweest, scheelt weer werk en een grotere kans op verkoop. Maar een bevriende rare jongen woonachtig te Oud Leusen, mijn Deense vriend Brian Laukezen (spreek uit als laat u kezen), hij vroeg of ik naar zijn kook eiland wilde komen kijken, u begrijpt dat ik niet begreep dat dit om een aanrecht met fornuis en oven in het midden van een keuken is, ik dacht meer aan Ibiza een prachtig mooi coke eiland met de gehele dag muziek, tieten en rode wijn. Maar toen ik Brian vertelde dat ik mijn koffer in ging pakken, begreep hij dat ik hem niet begreep. Hij vertelde wat een kook eiland was, beledigd drukte ik mijn goede vriend de verre vergetelheid in, wat een oetlul, wie denkt er nou dat ik geïnteresseerd ben in een kook eiland, mooi niet.

In mijn stamkroeg hier in het dorp, “het springende levertje” vertelde ik het aan mijn Italiaanse vriend Gianluca Pakmezakkie het verhaal over het kook eiland. Hij kon zich voorstellen dat ik totaal ongeïnteresseerd was in het kook eiland van Brian. Hij vertelde dat hij niks had met trendy dingen als een kook keuken, maar meer in een neuk keuken. Na deze sterke grap lagen wij dubbel aan de bar. Na tien minuten bulderen van het lachen, natte broeken van het overschot uit onze kleine blaasjes, vroeg de zwaarlijvige Griekse eigenaar Nikos Papalamelullos van Café het Springende levertje of we wilde ophouden met lachen. En u weet dat Italianen niet graag hebben dat ze bevelen krijgen, en al helemaal niet van een Griek die in plaats van het gebruikelijke Griekse restaurant een Café heeft, en vlekkeloos Nederlands spreekt, wel van een goede Sirtaki houdt, maar niet van Trio Hellenique. Dus sprong de ketting rokende juwelier Gianluca over de eikenhouten bar, vervaardigd door Mannes Westervrouw een timmerman uit het goede hout gesneden, en die erom bekend stond maar één teelbal had, de andere was hij verloren toen een schaap waar hij met zijn stomdronken kop mee wilde paren hem er af heeft gebeten, maar met de andere teelbal heeft hij zijn vrouwke Aaltje wel negen en een half keer zwanger mee gemaakt, helaas werd het laatste kind zonder boven lichaam geboren. Maar Gianluca sprong dus over de bar  op de vette nek van Nikos af. De twee begonnen behoorlijk heftig op elkaar in te beuken. Ze hielden pas op toen ik gilde dat Badr Harem binnen kwam Estelle die de achternamen van beroemde Nederlandse sporters spaart. Toen ik merkte dat het niet meer gezellig zou worden verliet ik het Springende levertje zonder eerst uitbundig en wel gemeend vriendelijk iedereen handen schuddend te groeten.

Thuis zat mijn vrouw te huilen in een witte panty met poezen voetjes, ik vroeg of de panty haar de adem benam net als bij mij. Niks was Title: Café het Springende levertje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza echter minder waar, ze hadden haar in de plaatselijke degelijke boetiek “van Kruisloos”, verwittigd dat de panty van het merk DRK BLND was. In plaats mijn vrouw die nou in mijn webwinkel besteld, nee interessant doen bij van Kruisloos. Weg medelijden, rechtstreeks ging ik op de slaapkamer af, om daar de dag van mij af te lezen in een boek van de helaas nog kern gezonde schrijver, dichter, schilder en huisvader Rene Maagdenberg te gaan lezen, met een zucht klapte ik het boek dicht, het leven kon altijd erger, en weldra ziels gelukkig viel ik in slaap

 

Gelieve deze muziek tijdens het lezen aan te doen

 February 16, 2014  Posted by at 23:20 Pieters Proza No Responses »
Feb 112014
 

Ondanks de terechte ophef over Rusland en de homohaat, mensenrechten en zwarte weduwes keek ik uit naar de Winterspelen, al waren Title: Mooie sportmomenten te over | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza ze in de Ijsselhallen van Zwolle geweest, de plek maakt mij niet uit. Nou ja niks ten nadele van het schitterend mooie Zwolle waar meer als de helft van de medaille winnaars op de 500 meter sprint op de klapschaats vandaan kwamen en de andere uit Raalte niet ver van Zwolle, wat zo verneem ik net nog een fervent Feyenoord fan is ook, dat maakt het nog zuurder dat Jan Smeekens eerst dacht dat hij de gouden medaille had, maar dat werd nog even veranderd. Gelukkig voor de Nederlandse kijker bleef het in het oranje, maar voor Jan is het toch een smet op deze schitterende race. De tweeling Michel Mulder GOUD en Ronald Mulder Brons uit Zwolle kan er nu ook niks meer aan veranderen, dan hadden ze iets minder hard moeten schaatsen, maar dat had niemand ze willen zien doen. Maar goed ik schreef dat de plek mij niet uit maakte, maar Sochi ziet er wel gaaf uit, een soort kermis doet het mij aandenken, en de bergen erom heen zijn echt prachtig, dus wat dat betreft is het een mooi plaatje.

En dan ook nog even 3 ere plaatsen op de vijf kilometer, met Sven the man op nummer 1, de Eddy Merckx van het ijs, een machine met Title: Mooie sportmomenten te over | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza menselijke trekjes, en dan bedoel ik als hij schaatst. Ik vond het zo mooi toen hij de dag na zijn overwinning een rondje wilde gaan fietsen, en na dat hij twee van zijn collega’s al voorbij zag komen, verontschuldigde hij zich, hij deed even niks liever als de twee te gaan inhalen, dan ben je niet alleen de beste schaatser, maar tevens iemand die heel veel van sporten houdt, ik denk dat hij in iedere duursport mee had gekund met zijn talent en liefde voor de sport. En dat geld eigenlijk ook voor Irene Wüst goud op de drie kilometer bij de dames, wat een kanjer, en wat een trainingsbeest. Dat er een schaatser als Sven en een schaatsster als Irene in dezelfde periode actief zijn is zo denk ik heel bijzonder.

Wat niet minder bijzonder was, was het brons op de vijf honderd meter sprint van Margot Boer, eindelijk geen vierde plaats voor Margot, maar brons met een goud randje, achter twee kanjers uit Rusland en Zuid Korea. Buiten een mooie race, heel erg spannend werden de emoties van Margot Boer door de Russische televisie geweldig in beeld gebracht, zowel na het toernooi als tijdens het rijden van haar concurrenten, de ontlading, daarvoor kijk ik naar sport. Dit benaderde mijn favoriete sport moment van Turner Epke Zonderland die fenomenaal goud won tijdens de zomerspelen van Londen. Als ik zo nadenk over mijn favoriete sportmomenten zijn die soms best vreemd. De overwinning van Joop Zoetemelk op achtendertig jarige leeftijd, en wat voor één de eeuwige tweede werd Wereldkampioen  bij het weg wielrennen. Als ik het moment nu terug zie, vind ik wel dat Joop wat makkelijk wegreed van het groepje koplopers, maar dat mag de pret niet drukken. Heel mooi vond ik ook de finale van het Wereldkampioenschap in 1978 te Argentinië, jawel Argentinie-Nederland, toen echte mannen nog tochtlatten hadden die een oorontsteking onmogelijk maakte. Maar goed even serieus, Rene van der Kerkhof liep in de eerste wedstrijd tegen Iran een gebroken hand op, in de finale protesteerde de Argentijnen, ze wilde dat Rene niet meedeed, wat eigenlijk best een eer voor Rene is, ze waren bang. Het hele Nederlands elftal stond als één man achter Rene, die natuurlijk gewoon mee kon doen, in de dramatisch verlopen wedstrijd. Verder sterft het natuurlijk van de mooie sportmomenten in mijn hoofd, en wil ik er alleen maar meer bij die schitterende collectie, want wat is sport toch mooi. Televisie, de radio, boeken, kranten en en sportbladen met prachtige verhalen, ik krijg er nooit genoeg van. “Leve de sport”.

 February 11, 2014  Posted by at 22:50 Pieters Proza No Responses »
Feb 062014
 

Van mijn vierde levensjaar tot mijn dertiende wilde ik prof voetballer worden, maar het talent ontbrak. Toen wilde ik Title: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza wielrenner worden, maar in het peloton rijden vond ik een Hel, met flink wat valpartijen tot gevolg. Tijdens het wielrennen deed ik veel aan hardlopen, waar ik beter in was, in de stukjes Euromast rondje  op deze website kunt u daar meer overlezen, en over het wielrennen trouwens ook. Delfshaven de wijk waar ik woonde, organiseerde ik met vriendjes een hardloop wedstrijd over 6 kilometer, het leukste wat ik in mijn jeugd heb gedaan. Maar goed, Na wielrenner wilde ik Triatleet worden alle sportdromen waren met de wens hierbij tevens striptekenaar te worden, allemaal niet gelukt, maar wel een prima ondergrond voor mijn latere leven als beeldend kunstenaar. Ik las over alle sporten die ik deed, en gedaan had, en ook over andere sporten, en natuurlijk las ik veel strips en tekende in de clubbladen, tot aan het fanclubblad van Feyenoord toe. Mijn voorkeur ging en gaat nog steeds uit naar sporthelden uit het verleden, wat niet wil zeggen dat de helden uit het heden mij niet interesseren. Maar bij de Namen Eddy Merckx, Bobby Fischer, Gino Bartalli, Pelé, Emil Zatopek en ga zo maar een weekje door, wordt ik blij. Al het leed, de onmogelijke overwinningen en records schitterend.

De laatste tijd teken ik op mijn manier portretten van sporters die ik waardeer, er staan er een aantal van bij athletesTitle: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in mijn gezellige store op deze website. Maar wat grotere werken zijn niet talrijk, toch wil ik er een aantal in dit stukje bespreken. En laat ik maar direct beginnen met Tour de France, een verering voor wat mij betreft de ronde der rondes, wat een geschiedenis, en wat een schitterende verhalen, met meer dope gebruik dan in de plaatselijk koffieshop al vanaf het begin van de Tour, maar dat hoort erbij. Op het werk staan twee renners, om precies te zijn mijn stiefzoon Itam van Teeseling en ik schreef de gek. Helaas reden wij nooit de tour de France, en het zit er niet in dat we nog mee gaan doen, zelfs doping helpt ons niet aan een gele trui, dus daar hebben wij niks te zoeken. Maar een kunstenaar kan zijn dromen een beetje waar maken door die uit te werken, zoals ik op het blad van deze oude tekentafel deed. Tour de France is 92 bij 150 centimeter groot en geschilderd op de laatste dag dat ik een atelier had, nu is dat onze huiskamer. Het werk is uit Title: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza armoede op de het blad van de oude tekentafel geschilderd, wat het er wat mij betreft niet minder sterk op maakt. Het werk is nooit geëxposeerd, waarom weet ik eigenlijk niet. Voor Tour de France maakte ik een soort uitgwerkte zeldzame voorstudie, Tour de dance genaamd.

Just on time is een werk op papier van een hardloper die een wekker in zijn hand heeft, hij heeft maar één arm, maar dat loopt beter dan één been. De wekker tekende ik, omdat ik vind dat het bij de Marathon en andere lange afstanden teveel om de tijd gaat, althans men hoopt altijd op een Wereld record, maar tijd kun je niet zien, een mooie spannende wedstrijd wel, ik zie liever een mooie wedstrijd, net als in iedere andere sport eigenlijk, net als dat het mij niet boeit wat een schilderij kost, gelukkig hangt men de prijs niet onder de werken in een museum, maar wat niet is kan nog komen, ook het museumTitle: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza moet overleven in de barre tijden. Het is alsof de hardloper in zijn eigen trip loopt, maar volgens mij is het Rotterdam, maar helemaal zeker weet ik het niet, kenmerkende gebouwen staan er niet op, sterker nog, er is geen gebouw te zien, de hardloper kijkt afwezig uit zijn ogen, dat slaat op mijn vader die de Marathon van Rotterdam in 1990 liep, hij was al volop in training voor het wielerseizoen toen er een startbewijs twee weken voor dat de Marathon van start ging in de brievenbus viel. Hij had er niet meer ongerekend, zo ging hij ongetraind van start met Shin Splints een hardlopers blessure aan beide scheenbenen. Hij liep de Marathon in 3 uur en 48 minuten, op de Coolsingel kwam hij in mijn beeld, ik gilde mijn longen uit mijn lijf, Papaaaaaaaaaaa maar hij keek afwezig voor zich uit naar de Finish hij had het gehaald.

A grande per questo Mundo, te groot voor deze Wereld een werk dat ik ter verering aan mijn held Marco Pantani heb gemaakt, op de dag dat ik vernam dat hij dood gevonden werd met een overdosis drugs. Hij leed aan zware depressies viel er te lezen, want persoonlijk kende ik Marco helaas niet. Wat genoot ik van het duel tussen de kleine eigenwijze Italiaan en Lance Armstrong, toen wisten wij alleen nog maar dat de Italiaan al eens betrapt was op doping, en de Title: Sporthelden op mijn doek, hout en papier | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Amerikaan een held was van Kanker hersteld. De klimmers zijn sowieso mijn favoriete wielrenners, uiteindelijk is het altijd man tegen man op een berg. Ik schilderde Pantani op een roze wolk, omdat hij de Ronde van Italië won, de Giro, waar de leider in het klassement het roze draagt, de roze wolk staat voor de liefde die Pantani voor de Giro had en de Hemel waar hij naar toe fietste. Het werk is trouwens één van mijn lieve lievelingetjes, dat kan zijn doordat ik het werk goed gelukt vind, maar het kan ook zijn omdat ik het een monument voor Marco Pantani vind. Laten we het houden op de combinatie.

 February 6, 2014  Posted by at 20:32 Pieters Proza No Responses »
Feb 052014
 

Zaterdag 15 maart aanstaande geef ik twee rondleidingen langs mijn werken die te Zwolle bij Dimence hangen, het is Title: Rondleidingen langs mijn kunst te Zwolle | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza een grote expositie van ongeveer vijftig werken uit de periode 2002 t/m heden. Deze expositie TheraPieter genaamd is voor mij erg speciaal, doordat ik twee en half jaar therapie in hetzelfde gebouw heb genoten. En ik heb er geen spijt van. Om elf uur in de ochtend is de eerste rondleiding langs mijn werk. Ik doe dat normaliter op zijn Pieter’s, loop met de bezoekers langs mijn werk en vertel wat over het desbetreffende werk, ik kijk dan naar het werk, en probeer de reis te maken die ik maakte toen ik het werk maakte, en ik kan u vertellen dat zo’n werk vaak heel wat verhaaltjes bevat, meestal vragen de mensen mij ook dingen, en gaan er soms met elkaar over in discussie, dan heb ik bereikt wat ik graag wil, zo krijgt een werk voor de mensen een meer waarde, en creëren we samen tijdens mijn rondleiding een aantal leuke momenten. Meestal bereid ik mij niet voor, dat stokt mijn plezier, en ik hou niet van maniertjes of herkauwen. Binnenkort komt er meer informatie over deze dag bij News op deze website te staan, misschien moet ik de rondleiding eens laten filmen, voor mensen die ver weg wonen.

Zo nu en dan pak ik ook een werk in mijn atelier, en ga daar nog maar eens goed naar kijken, momenten komen dan Title: Rondleidingen langs mijn kunst te Zwolle | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza terug, alsof er een foto album wordt doorgebladerd in mijn hoofd, dat is soms fijn, soms ook niet. Bij het werk Sick boy dat ik in 2006 maakte, denk ik terug aan mijn neefje Georon, hij lag in die tijd en nog vaak nadien in het ziekenhuis met veel pijn aan zijn niertjes en urine weg. Aan zijn gezicht kon je zien dat hij pijn leed, en zoals u weet is dat bij een kind extra verschrikkelijk om te zien. Zo ontstond het werk Sick boy in gemengde technieken op papier. De achtergrond spoot ik, en zette hierover de kaderlijnen van het jongetje met zijn blauwe beer, een enorme traan rolt uit zijn oog met een apenstaartje als pupil. In zijn paarse kleding heb ik met een kroontjes pen en Oost Indische inkt een geheel andere reis gemaakt, James Brown is er te zien, de Paus, waarschijnlijk zijn die in die tijd overleden, en vele andere figuren en landschapjes. Het werk is vaak geëxposeerd, mensen vonden het prachtig en bleven er vaak lang naar staren. Ik ben bijzonder tevreden met dit werk, het heeft de het serene waar ik van hou, maar het is ook niet echt naar de keel grijpend droevig, want dat past niet bij mijn idee over mijn neefje.

Voetballerina het werk in dezelfde technieken als Sick boy dat ik ook maakte in 2006 bedacht ik op mijn scooter, Title: Rondleidingen langs mijn kunst te Zwolle | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza toen ik over de Maasboulevard naar mijn zus reed. Mijn twee nichtjes Georginia en Sharon deden toen fanatiek aan korfbal en voetbal, ik moet een moment gedacht hebben waarom geen ballet, en dan is de link daar voor mijn vrolijke Voetballerina. Ze kijkt de beschouwer vrolijk en zeker van haar zaak aan. Het idee heb ik goed kunnen uitwerken. Het probleem van een idee hebben is dat ik er als een kip op haar ei meteen op ga broeden, en dat is als ik op visite ga niet leuk, voor waar ik bezoek ga, in dit geval bij mijn zus Angelique. Ik heb dan moeite mijn gedachten bij het gesprek te houden, wil het liefst mijn idee gaan uitwerken. Maar het kan ook zijn dat ik een idee uiteindelijk in mijn hoofd opsla, en het pas jaren later uitwerk, of nooit dat kan natuurlijk ook, gelukkig werkte ik Voetballerina wel uit, en zijn er buiten het origineel, ook Giclee prints van te koop.

 

Tot zover, en nu maar naar bed, gegroet

 February 5, 2014  Posted by at 00:15 Pieters Proza No Responses »
Feb 012014
 

Of een werk van mij mooi, lelijk, onfatsoenlijk of welke emoties dan ook bevatten kan mij persoonlijk niet schelen, op een bepaald moment komt een tekening of schilderij tot leven, en maak ik dat netjes af. Ooit vroeg graffiti kunstenaar Po zich hard op af, wie er meer lullen zou hebben getekend Beeldend kunstenaar Melle Johannes Oldeboerrigter (1908-1976 of ik Pieter Zandvliet. Een behoorlijk onbelangrijk gegeven, Melle schilderde pracht exemplaren, fantasie vol, schitterend. En het gaat om de kwaliteit niet on de kwantiteit. Toen was ik drie en twintig jaar jong, nu vier en veertig en al vele lullen verder in het leven, maar of ik er meer als Melle heb gemaakt doet er niet toe. Ik wil met de lullen die teken of schilder vaak iets vertellen, ze moeten bijna menselijke persoonlijkheden zijn, die lullen van mij. Zo verkocht ik in de vorige eeuw het werkje “Pauze“een slappe lul aan een waslijn, mijn helaas overleden buurvrouw kocht hem, en zag er van alles in, zoveel vertelde ze mij, dat ik de werkelijke reden van het werkje ben vergeten. Niet lang hierna verkocht ik een schilderij van twee knuffelende piemels, een jongens en een meisjes piemel. Later maakte ik nog een tekening van het zelfde onderwerp, maar dan twee mannetjes piemels. Een aantal jaren geleden verkocht ik aan een dame uit Nijmegen een grote getekende vibrator, met de naam `het lof de zotheid`, naar het boek van Desiderius Erasmus, die ik tekende als clitoris simulator aan de vibrator, Erasmus stond rustig een boek te lezen. Het werk reist tussen Duitsland en Nijmegen, om de zoveel tijd hangt Het lof der zotheid bij de vrouw haar vriend in Duitsland. Die werken maken wat mee van mij. En vannacht verkocht ik via mijn webshop de recente tekening;`De penis van Salvador Dali` een hangend exemplaar waarop miertjes zoals die Dali liet voorkomen op tal van zijn meesterwerken. Als ik naar de tekening kijk krijg ik jeuk, dus is hij goed gelukt voor mij. Hoe kom ik erop, vraagt men vaak aan mij, waarop ik antwoord dat ik alleen weet hoe ik eraf kom.

Zo zijn er tal van werken in mijn atelier of bij mensen of bedrijven die wat vreemd aandoen, maar eigenlijk oer normaal zijn. Ik probeer mijn werken altijd iets persoonlijks mee te geven, dat is eigenlijk het belangrijkste voor een Zandvliet, het mag nooit gedachteloos aandoen, het moet een beetje met de beschouwer kunnen communiceren. In mijn serie zelf portretten die ik maak sinds 2005, zie mijn webshop op deze website, ziet u hoe ik mij in mijn atelier gedraag, of wil gedragen. Het kunnen ook wensen van mij zijn, die ik in mijn werk probeer te vangen, de ene keer lijk ik er daad werkelijk op, de andere keer kon mijn zelf portret iedereen zijn die een bril draagt.

Ik tekende een keer in een dolle bui een mannelijk geslacht zo herinner ik mij nu even, op een grote witte envelop, die ik naar een bevriend kunstenaar opstuurde, op de zak van de penis plakte ik wat van mijn schaamhaar, gewassen hoor. Een soort van mail art. Ik had het zo naar mijn zin, bij het idee hoe de postbodes hier naar keken, waarschijnlijk hadden die het niet eens door, want de envelop kwam gewoon aan bij mijn wat verbaasde vriend.

Ik heb hier ook een groot doek staan genaamd “Happy vibrator“, op de achterkant van zit nog een aansluiting voor Title: De Penis van Dali en andere kunstwerken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza een contactje voor een sensor, het idee was dat als er iemand voorbij het werk liep, het werk gelijk een mechanische piemel zou gaan trillen. Dat is er nooit van gekomen, nu is het een mooi werk.

Best leuk eigenlijk over mijn werken schrijven op deze manier, ik hoop dat u het ook leuk vindt erover te lezen, dan ga ik dat vaker doen,

http://www.melle-schilder.nl/

 February 1, 2014  Posted by at 19:25 Pieters Proza No Responses »
Jan 282014
 

Gisteren pakte ik het fotoboekje “Wegkijken”, samengesteld door Tijs Goldschmidt weer eens uit de boekenkast. Title: De verschrikkelijke foto | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Terwijl ik naar de zwart/wit cover keek, waarop een boeren stelletje staat, waarvan de boer het rokje omhoog probeert te trekken, en de Boerin hetzelfde doet maar dan in tegengestelde richting. Een betere cover had meneer Goldschmidt niet kunnen plaatsen bij de titel van het boekje, want een wel denkend persoon zal wegkijken, en denken hou dat maar voor je zelf, in dit geval maakte de wegkijker eerst even een kiekje, en gelukkig maar. Terwijl ik dus naar dit wulpse stelletje keek, wist ik dat er in dit boekje een aantal afgrijselijk indrukwekkend foto’s staan. Waarvan er één wat mij de betreft echt heel erg is. Steeds als ik deze foto bekijk wordt ik eerst boos al snel gevolgd door machteloosheid. Een kerel met een kapje voor, zoals dokters die in de operatiekamers, hij houdt een vrouw omhoog, want ze lijkt van pijn nauwelijks te kunnen blijven staan. Het vrouwtje slaat haar oogleden naar beneden, heeft de lieve bolle wangetjes van een kind, ze ziet er heel moe en droevig uit. En niet zo merkwaardig als je ziet dat in haar onderarm een pin is geslagen waar men een stalen ketting aan kan doen zodat dit arme mensje niet weg kan lopen. Ik kan het gezicht van de lul naast haar niet zien, maar ik denk dat hij de pin heeft aangebracht, en net na de operatie zonder verdoving het resultaat aan de fotograaf laat zien.

Bij deze foto staat geschreven dat de fotograaf onbekend is, ja hij was ook niet gek.

Dat slavernij verschrikkelijk was wisten wij al, maar ik vindt dat voor elk leed aandacht moeten hebben, zoals dat er iedere dag een last post te Ieper wordt geblazen voor één ieder die omkwam in de Eerste Wereld oorlog, dode herdenkingsdag te nagedachtenis aan de Tweede Wereld oorlog, herdenking aan de watersnood ramp, en ga zo maar even door. Maar de slavernij verdient ook zo’n dag, dit mag nooit vergeten worden, dat mensen zo iets hebben kunnen doen, is onvoorstelbaar, en erger onherstelbaar. Op die dag, of beter in de week van die dag, kan men op allerlei gebied aandacht aan besteden, dat moet toch kunnen. Nu hoeft van mij niet iedereen de foto van het arme vrouwtje en haar beul te zien, al kan het zeker geen kwaad het boekje te kopen, het is echt prachtig mooi. En als u van fotografie en veel zeggende foto’s houdt een must. Maar voor mij staat de verschrikkelijke foto symbool voor het leed van de slavernij.

Ik heb net besloten wat vaker in mij schrijfsels aandacht te besteden aan foto’s, want ze zijn voor mijn kunst een hele grote inspiratie die ik graag met u deel.

Boekje

Tijs Goldschmidt-Wegkijken 2004

Uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep

ISBN 90 253 1750 2

 January 28, 2014  Posted by at 17:44 Pieters Proza 3 Responses »