Dec 132014
 

In het Nederlands Dagblad, een krant die ik altijd een dag later gratis in de bus krijg van mijn lieve buren, las ik een stukje van journalist Maurice Hoogendoorn over het Meisje met de parel, voor wie het nog niet wist, dit meisje staat zo’n beetje op alles wat er in en rond het mooie Delft te vinden is, en zo werd een prachtig schilderij toch een soort Minnie Mouse, zonder dat de hiervoor helaas te vroeg gestorven kunstenaar Johannes Vermeer, aan de andere kant, de goede man had geen tijd meer kunnen vinden voor het maken van zijn werken, die hoogstaand zijn, hij zou achter allerlei lui aan moeten die een centje uit zijn meesterwerken willen slaan. Maar goed boven het kopje over het meisje met de parel, stond de kop” Meisje zonder parel”, De Leidse sterrenkundige Vincent Icke stelt namelijk dat het geen parel is die het mooie meisje in haar oorlel heeft (Vincent van Gogh had hier wel raad mee geweten) De manier waarop de fucking parel het licht zou weerkaatsen volgens Icke komt niet overeen met de weerspiegeling van het licht op Vermeers beroemde schilderij. Quentin Buvelot, hoofdconservator van het Mauritshuis te Delft, waar de Mona Lisa van Nederland hangt, schreef eerder dit jaar met een collega al een artikel over wat het ding in het oor van het meisje wel zou kunnen zijn “Grote parels waren zeldzaam en kwamen terecht bij de rijkste mensen op aarde. (ja toen ook al)
Er waren in de zeventiende eeuw voor veel minder geld ook van glas vervaardigde parels in omloop, vaak afkomstig uit Venetië het Giethoorn van Italië. Men gebruikte dan glas dat werd gevernist om het een matte glans te geven. Misschien dat het meisje is voorzien van een dergelijke ambachtelijk vervaardigde “parel”.

Na deze mogelijke mogelijkheid nam ik de foto van het meisje nog maar eens in mij op, en nu met mijn Title: Het meisje met de parel en de kunstenaar zonder fantasie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza focus op het witte strijkje olieverf. Zou het dan echt zo zijn dat Johannes Vermeer geen fantasie had, alleen maar op fascinerende wijze een model aan zijn doek toevertrouwde ? Ik bedoel, je hebt toch niet de fantasie van kunstenaars Jeronimus Bosch of Pieter Breughel nodig om zelf een parel te schilderen, die er in werkelijkheid niet was. Buiten dit portret van het meisje, en wat is die mooi, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, weten wij in deze tijd van selfies en door de commercie bedachte identiteiten, voor ieder een identiteit in de vorm van kleding, design en noem de zooi maar op, helemaal niks van het meisje, of de andere mensen die Vermeer zo geduldig schilderde, want dat hij de werken schilderde staat wel vast. Maar zou Vermeer gelijk aan Goya, die het Spaans Koningshuis vol lelijkerds gegrepen door een adellijke stroom inteelt in de kwetsbare aderen, altijd mooier diende te schilderen dan de goed geklede gedrochten waren, en geef ze eens ongelijk, wie wil er nou de geschiedenis in gaan als een afbeelding voor een spookhuis op de kermis. Zou het meisje met de parel eigenlijk heel lelijk zijn geweest, had Vermeer moeite om naar haar te kijken, haalde de man een droom vrouw uit zijn hersens te voorschijn ? Dat zou toch kunnen en maakt het allemaal nog boeiender om te kijken naar de kunst of foto’s die er rond dolen op deze aarde. Nu zou ik kunnen zeggen dat het toch helemaal niet uitmaakt wat het meisje in haar oorlelletje heeft hangen, maar dat is niet zo, men wil de waarheid, of die nou de moeite waard is dan wel een meerwaarde, het zal de toerist te Delft echt niet uitmaken, als hij zijn reep chocolade nuttigt voor de Nieuwe Kerk, met jawel een verfrommelde afbeelding van Het meisje met een raadsel in haar oor.

 December 13, 2014  Posted by at 21:41 Pieters Proza No Responses »
Nov 162014
 

Wat ben ik blij dat Nederland het WK in Brazilië niet heeft gewonnen, dan hadden we nu geen voetbal toernooien voor landen teams gehad. “Hoezo dan”, hoor ik u denken, nou omdat als Nederland in een sport wint, dan twijfelt men er in andere landen aan of de sport wel iets voorstelt.Title: Als Nederland kan winnen, is het vast klote | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik doel dus eigenlijk op de Olympische spelen van Sotshi, daar wonnen onze lange baan schaatsers meer goud al de beste goudzoekers ter Wereld, en nog tijdens het toernooi twijfelde men al of het niet een beetje vreemd was dat die gasten uit dat kleine pis landje zoveel wonnen, Als Nederland kan winnen zal het wel klote zijn, bleek het nieuwe motto in de internationale sportwereld. Het is überhaupt zonde om welke sport dan ook af te willen schaffen, maak desnoods een speciaal schaatskanaal, maar laat de mensen die er van houden er alstublieft van genieten. Ik hoop dat men mijn held Epke Zonderland niet gaat lastig vallen, of er een arm bij hem afhalen, zodat de andere ook een kans maken. Gewoon kappen nu, men is hier trots dat we beseffende dat we maar zo’n klein landje behoorlijk sterk vertegenwoordigd zijn in veel sporten. Is het verstandiger om eens na te gaan waarom Nederlanders zo goed zijn in bepaalde sporten, en in weer andere helemaal niet? Het zal er zeker mee te maken hebben dat we een redelijk rijk landje zijn, maar goed geld of geen geld, voor geld, geld dat alles wel met geld te maken heeft. Misschien ligt het aan ons eten, aangeboren talent, maar ik denk toch het meest dat Nederlanders zelfs van een gebrek aan iets, juist een talent kunnen maken.

Neem Johan Cruyff, vaak begrijp ik en waarschijnlijk meer mensen niks van wat de man verteld, maar nachts word je wakker, en denkt, ja Cruyff je had gelijk. Ik kan bijvoorbeeld zeggen ( helaas niet begrijpen) dat ik Nederland gelijktijdig kan haten als liefhebben. Dat is toch vreemd. Maar goed ik dwaal af, laat Nederland sporten, trots zijn, en doe je uiterste best het ze moeilijk te maken, niet te moeilijk natuurlijk :)
Succes….

 November 16, 2014  Posted by at 21:42 Pieters Proza No Responses »
Sep 282014
 

Er eigenlijk van een heleboel teveel op de Wereld.Title: Koken van woede | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

En zoals men vaak zegt, “overal waar te voor staat is niet goed”, en daar sluit ik mij niet bij aan, puur en alleen om niet al te oubollig te willen zijn.

Maar in een tijd van crisis is het toch verdomd belachelijk dat er mensen zijn die zoveel centjes verdienen, terwijl andere dood vallen van het harde werk dat ze verschaffen voor een grijp stuiver.

En dan maar hopen dat het in de herstart, het volgende leven voor een arme donder beter zal zijn.

Armoede zal er net als geweld altijd zijn op moeder aarde, soms wat minder, soms iets meer, maar het zal nooit helemaal verdwenen zijn, althans dat denk ik, alleen het journaal heeft de harde feiten.

Waar ik zelf echt van denk dat er teveel is, is van kook programma’s die er worden uitgezonden, in alle soorten en maten, buiten de kookboeken die er worden uitgegeven, en echt niet allemaal slecht, maar op zeker teveel, en dan krijg ik er vaak nog heel erge honger van, verschrikkelijk. Ik hoop echt dat ze in gebieden waar men onder heven is aan voedsel schaarste geen kook programma’s uitzenden, of simpelweg geen televisie hebben, waar moeten die mensen van koken?

Hoeveel recepten zouden er geschreven zijn? En echt hoor er staat veel in de winkel, maar daar moet men het echt meedoen, hoe kun je in Godsnaam zoveel combineren, dat je zoveel kook programma’s kan maken, en kookboeken samenstellen, ik zou het niet weten.

Maar als elk kook programma garant staat voor een kijkcijfer hit, kan ik natuurlijk niet achter blijven, het kan trouwens wel, maar ik besluit mij ook te verlagen tot een kook programma, nou ja het plan ervoor.

Men zet een microfoon neer, in een standaard anders lukt het niet, of u neemt hem in de hand, laat iemand u filmen (vaak zit er een microfoon in de camera), dan is de microfoon overbodig, of u neemt zich zelf op met een I-phone of iets anders waar een camera in zit. Vervolgens denkt u diep na aan een onderwerp waar je echt boos van wordt, of iemand waar u kwaad op bent, of pak hem beet een heel land, en u gaat los, helemaal los, u moet echt boos zijn, uw hart luchten, kijk maar hoelang u het vol houdt, of dat u denkt zo ik heb mijn zegje gedaan, plaats het op You tube onder de zin, noemer, “Koken van woede”. Zo werken wij samen aan een kook programma zonder eten, waarin u niet uw maag vult op een originele manier, maar lekker lomp uw hart lucht op een lompe manier, succes ermee.

 September 28, 2014  Posted by at 23:02 Pieters Proza No Responses »
Sep 242014
 

Dit is niet zomaar een stukje vol letters, veelal plant ik het zo neer, maar dit stukje is anders, hier loop ik al sinds het overlijden afgelopen maandag van mijn bijzondere vriend en collega kunstenaar Arie Kalkman mee in mijn kop. Nou, eigenlijk niet met het stukje natuurlijk, ik dacht na over Arie, iemand waar ik heel veel mee gelachen heb, ruzie gemaakt zonder boos op elkaar te worden, her en der de boel op stelten gezet, verwarring gezaaid, samen naar de Kuip, gesprekken gevoerd, en leuke dingen gedaan met zijn prachtige kinderen (en die van zijn vrouw Els natuurlijk) Lente en Sam.

Arie zag Sam al in het eerste van Feyenoord voetballen, Lente de sterren van de Hemel zingen en ons samen exposeren in Boijmans van Beuningen.Title: Arie Kalkman is op grote vakantie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik droomde sinds zijn overlijden, veel te jong en veel te pijnlijk over Arie. Sammy belde mij, dat Arie net gestorven was, en nu alweer was opgestaan om op zijn unieke manier door het ziekenhuis te stappen ( voor de kenners een beetje  zoals acteur Fernandel liep in zijn vertolking van priester Don Camillo). Om eerlijk te zijn zou het mij niet verbazen, want van al mijn eigenwijze vrienden, en dat zijn er wel wat, is hij veruit het eigenwijst, en misschien ook wel de eigenzinnigste. Hij had zelf vaak niet door hoe makkelijk hij zijn gevoel in een werk kon uitdrukken, hij was vrijwel nooit tevreden, maar ik zag het resultaat nog ver hij een werk (sporadisch) af vond of het wilde vernietigen. Hij kon niet alleen goed schilderen, tekenen, beeldhouwen, bizarre onuitvoerbare dingen bedenken, hij stond ook bekend als een geweldig taarten bakker, ik at sowieso graag bij Arie. Toen we allebei nog in Schiedam woonde, ging ik regelmatig bij hem op visite, en dat doe ik eigenlijk niet graag, zomaar op visite gaan, maar bij Arie was ik altijd welkom. Het was naar om te zien dat Arie zoveel pijn in zijn botten kreeg, en vaak niet op woorden kon komen, war we samen grapjes over maakte. Arie kon ook behoorlijk boos zijn op de mensheid, woest en bars ijsbeerde hij dan heen en weer, tierde van alles, en was het nergens mee eens, maar dit deed hij ingehouden, want hij hield rekening met Lente en Sam die al sliepen. Iets wat Arie nooit deed was andermans kunst naar beneden halen of opscheppen, dat was hem totaal vreemd. Als ik in de put zat, probeerde hij voor mij een oplossing te bedenken, meestal en uiteindelijk door samen iets geks te gaan doen of naar muziek te luisteren.

Er stond op deze website ook een stukje over mijn bezoek aan Arie toen hij al in Noordwolde woonde, iemand een vriend van Arie had dit stukje gelezen, en vond mij een arrogante klootzak, en misschien heeft hij wel gelijk, maar nooit ten opzichte van Arie, dat is dan verkeerd begrepen, dat is het vervelende van schrijfsels, die spreken niet. Ik heb het stukje verwijderd.

Soms waren Arie en ik net twee gekken, maar dat was niet bewust en zagen we pas achteraf, ik wist toen nog niet dat ik asperger had, vandaar misschien dat ik mij bij Arie, Lente en Sam mij altijd thuis voelde, daar blijf ik ze altijd dankbaar voor.

Morgen wordt Arie gecremeerd in Schiedam, op zijn kaart staat, “Arie gaat op grote vakantie”, toen ik dat las, het mooie werk op de kaart zag, hoorde ik het hem zeggen en moest huilen.

Helaas ben ik er morgen niet bij, wat niet wil zeggen dat Lente, Sam en Els hier altijd welkom zullen zijn. Ik mis Arie heel erg, en al heel lang eigenlijk, ik durfde het maar niet aan hem te bezoeken, de laatste keer dat ik hem in Noordwolde met mijn vrouw Xandra heb opgezocht herkende hij ons niet, en dronken we thee met een vreemde. Een tijdje later belde hij, of hij nog welkom was, en wist op zeker met wie hij sprak, en ik vertelde dat hij welkom was. Maar heb hem nooit meer gezien.

Ik wens Arie zijn familie heel veel sterkte met het verlies van zo’n prachtige bijzondere nozem. Ik hoop dat we ooit nog eens samen zullen exposeren, echt waar

Rust zacht lieve vriend, de Wereld is weer een stukje saaier zonder jou.

PS Dit is wel leuk, ik noemde Arie weleens George Clooney, eigenlijk als een soort compliment, dan keek hij mij met grote aan terwijl hij een sjekkie draaide en vroeg wie dat was, heerlijk dat wereldje boeide hem geen reet….

 

Het schilderij bij dit stukje is gemaakt door Arie Kalkman

 September 24, 2014  Posted by at 22:14 Pieters Proza 3 Responses »
Sep 162014
 

Al ongeveer twee jaar kan ik stellen dat ik heel gelukkig ben, en dat zolang achter elkaar, ik acht mijn vrouw Xandra hier verantwoordelijk voor en mijn twee en een half jaar durende therapie en mijn medicijnen, mijn hondje Elvis, de melkfabriek waar ik woon en een beetje van mezelf.Title: Potje licht blauwe ecoline verf | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dagelijks doe ik oefeningen op een therapeutische bal, lees ik mij heerlijk in slaap, rook soms een heerlijke sigaar, drink al jaren Shandy, heb bijzondere vrienden, een lieve familie. Nou geef toe dat is toch helemaal niet interessant voor u.

Naar ik mag hopen leest u mijn stukjes zo braaf gepubliceerd op mijn website hier dan ook niet voor, waarschijnlijk verveeld u zich heel erg, of bent u een fan.

Ik moest er vandaag op uit voor een potje licht blauwe ecoline verf , normaal rijd ik hiervoor naar Busch en van der Worp kunst materialenwinkel in Zwolle, maar vandaag wilde ik meer, en deze week was ik al een paar maal in Zwolle, dus dan maar Meppel. Ik reed over Staphorst, dat doe ik graag, de oude boerinnetjes in klederdracht, de prachtig beschilderde boerderijen, en jawel een tweede hands boek winkel van mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk. Hoe heet hij eigenlijk, is een klein manneke die mank loopt, en minuscuul onhandige vingertjes aan zijn handen heeft zitten, ik heb het mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk, niet gevraagd, maar ik denk hij een softenon kindje van mijn leeftijd is. Hij zit in een oud Staphorster keukentje, waar hij allerlei vreemdsoortige aanstekers liggen, ongelofelijke onzin, ik koop er steevast een paar natuurlijk, want onzin is wat deze op geld en macht beluste Wereld nodig heeft, en altijd nodig heeft gehad,”Leve de onzin”. Dit maal kocht ik een hondje en een zeepaardje. Hoe heet hij eigenlijk, heeft er verder tweedehands Staphorster klederdracht te koop en natuurlijk boeken, een schuur vol ongesorteerde pleuriszooi, waar ik altijd graag in mag neuzen. Vandaag kocht ik maar één boek, “ De minnaressen”, met huiselijke schandalen aan negentiende eeuwse vorstenhoven van Betty Kelen. Dat wordt weer smullen natuurlijk, met het lezen van de Story of Privé kom ik lang niet zo goed weg in mijn vriendenkring, als met dit boek. Aan de andere kant maalt mijn moeder er niet om, of ik bij haar nu wel of niet de Privé even door neem, wat dat betreft is mijn wel overwogen aankoop in het geheel overbodig. Maar dan had ik mijn vriend, hoe heet hij eigenlijk, ook niet ontmoet. Hij maakt altijd leuke grapjes die ik meestal tijdens het vriendelijk lachen al weer vergeet. Ik reken als ik dit voorhanden heb altijd met niet gepast geld af, om te kijken hoe handig mijn vriend met zijn kleine kromme vingertjes weet te wisselen, prachtig, het leven is één groot feest. Buiten wacht mijn andere vriend alweer op me, de Taiwanees Kymco, hij is alweer zes jaar oud, wat best oud is voor een scooter, maar ik wil nog niet aan een ander denken, hij tuft mij overal heen, zonder te morren, I-pod op de shuffle en gaan, op naar de volgende halte Meppel.

Wat ging ik daar ook alweer doen, oh ja een kloterig potje licht blauwe ecoline verf kopen, en misschien even langs bij mijn vriend Rene Maagdenberg , die heeft altijd wel iets te klagen bij een goede bak leut.

Ik besloot eerst langs de tweedehands boekwinkel te gaan. Ik ben verslaafd aan boeken en strips, maar zeker aan de winkeltjes, die steeds schaarser worden, men zou deze boekwinkels net als ze dat met platenwinkels en stripzaken zouden moeten doen, subsidie moeten geven. Men komt hier ook voor zijn praatje, en het geven van tips, of goed advies van de winkelier. Het is cultuur die elk stadje zou moeten hebben. Dit maakt gelijk het winkelen een heel stuk leuker. Met de winkelier sprak ik over mijn favoriete schrijver Chaim Potok, ik kocht wat boeken van hem, en vertelde dat ik ooit een boek van hem kocht dat heel slecht was vertaald, dit kan een boek verzieken, ik zeg niet dat de vertaler dit bewust doet. Hoewel ik één vertaalster ken die het vertalen van Bouquet reeks deed, ze verzon er zelf dingen bij, naar mijn idee zullen ze er niet slechter op geworden zijn, maar dit was in mijn vrouw haar studenten tijd, tegenwoordig probeert ze de onzin die ik uitkraam te ontcijferen naar normaal Nederlands. Met de Boekenlier haden we het over ons intens lezen, en langzaam. Het zou voor ons dus niks zijn recensies te schrijven over nieuw uitgekomen boeken, die staan dan alweer in tweedhands winkels tegen de tijd wij een boek uit hebben. Al is het natuurlijk zo, dat een oud boek voor heel veel mensen weer nieuw is, zoals met zoveel dingen natuurlijk. En mijn recensies zijn vast niet beter als het programma Boeken op TV, waar ik een fan van ben. In dat programma wordt elk boek heel interessant, ze weten het in ieder geval sterk te brengen. 

Op de Hoogstraat in Schiedam zat of zit nog steeds misschien een stripwinkel met tweedehands winkel. Er zit voorin de winkel, waarschijnlijk niet meer een oude dame, die heel nieuwsgierig was, en je tijdens het zoeken naar iets leuks, je de kleren van het lijf vroeg, ik gaf altijd antwoord, was steeds weer iemand anders. Als je te ver naar achter in de zaak liep, riep de oude feeks, dat als je het sekshoekje in ging, je een boekje moest kopen. Wie wilde er in Jezus naam en Gods naam er ook nog bij, een seksboekje met geharde kaft hebben, op de grond kijkende waren er mensen die dit wel wilde, want geloof het of niet, er lag daar verdomme gewoon zaad op de grond. Dit zaakje was overigens niet mijn favoriet. In de top tien van Nederland stond zeker wel, Hans tweedehands achter het centraal station in Rotterdam. Er lagen stapels platen en cds, en die liggen er trouwens nog altijd, vraag iets over de band aan Hans, en hij weet er alles van, wat voor muziek dan ook, echt heel bijzonder die kerel. Maar goed ik moest nog naar de Hobbywinkel van Meppel, voor mijn verdomde potje licht blauwe kut ecoline, ik kocht er maar gelijk twee met wat verfstiften van Uni Posca, die er zo zag ik later op de bon, twee Euro duurder zijn als bij Busch en van der Worp in Zwolle. Slechtte zet van mij, de kerel in de zaak is ook lijstenmaker, en had net een stuk glas in zijn hand gekregen, hij blode als een rund, en zweette peultjes, voor hij in kon storten, rekende ik af, misschien had ik daar beter even mee kunnen wachten, maar ik ben een eerlijk mens, zeker in mijn stukjes. Op de terugweg naar het immer bruisende Nieuwleusen merkte ik op dat een ander vriend van mij, een prachtige Belgische knol van weiland was verwisseld, het moet niet gekker worden in Punthorst dacht ik nog.

Het was een hele mooie dag, helaas schoot een bezoekje aan Rene erbij in.

En oh ja, voor ik mijn tocht ondernam voor dit avontuur, maaide ik het tuintje om mijn geslachtsdeel, niet om met de mode mee te lopen, maar om mijn psoriasis lucht te geven, aangezien de bos krullen dit niet deed. Dus het onwijs zin in krabben tegen de jeuk heeft u in dit verhaaltje moeten missen, maar was er dus wel degelijk. Als je geschiedenis schrijft, mag je niks weglaten is mijn motto.

 September 16, 2014  Posted by at 18:09 Pieters Proza No Responses »
Sep 082014
 

Niet zolang geleden waren er nog geen I-phones, maar daar wil ik het niet over hebben, dat onderwerp is al wat uitgeknepen. Maar nog veel minder lang geleden zei iemand, die ik dus totaal vergeten ben, maar wat die gene zei gelukkig niet, die zei namelijk na diens ontdekking dat er onder,”Pieters Proza op mijn website schrijfsels staan, “Je kan leuk schrijven Pieter”. Nou dat vergeet ik natuurlijk niet, iemand die mij nooit of te nimmer heeft zien schrijven, maar slechts wat ik schrijf, die dan maar even stelt dat ik leuk kan schrijven. Zelf heb ik werkelijk nog nooit iemand leuk zien schrijven, men zit meestal op een stoel voorover gebogen over vroeger een typemachine of een vel papier, lettertjes in willekeurige volgorde te typen of schrijven, echt daar is geen reet aan, men zou indien dit werd uitgezonden massaal de televisie op een ander net zetten waar misschien niet iemand zit te schrijven, die kans is niet gering trouwens. Ik schrijf niet zittende op een stoel, maar op een therapeutische zilver grijze bal, maar of dat het nou zo leuk maakt dat ik volle zalen trek, dus moraal van het verhaal, ik schrijf niet leuk. Leuk is trouwens alles behalve leuk, leuk is iets zeggen uit beleefdheid, dus eigenlijk niets zeggen. Maar ik vind schrijven wel leuk om te doen, dat wel, soms moet het even, maar de drang als de behoefte om te tekenen is bij mij vele malen groter, maar goed niet alles hoeft in evenwicht te zijn, mijn ballen hebben er ook niks mee (dit houden wij wel ven onder ons). Nu ik toch over mijn tekenen begin, kan ik hier best even mee doorgaan. Ik teken dus ik besta is dagelijks mijn motto, al sinds eind 1972, toen alles nog leuk was.Title: Kunst voor boven de bank | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Bij exposities hoor ik geregeld mensen zeggen” wat een leuk schilderij”, ik knik dan beleefd, wie weet vind men het wel zo leuk, dat men het koopt, dat men leuk als iets heel belangrijks in het leven ziet, en leuk is dan ook veel leuker als niet leuk. Ik betrap mij er zelf ook vaak op, het word leuk te gebruiken, om verder ergens van af te wezen bijvoorbeeld, nu voelde ik mij al niet meer als ieder ander, minder al even min, maar door leuk te misbruiken weet ik zeker dat ik niet meer ben als ieder ander.

Als men zegt, “dat werk past niet boven onze bank helaas” “maar we vinden het wel leuk hoor”, waarbij men mij geruststellend synchrone als echtpaar toeknikt, moet ik altijd even slikken, happen naar adem, ga hyperventileren, en vervolgens naar het toilet ren om die flink vol te kakken (en tik van mij als ik mij opgelaten voel), een bevriende kunstenaar heeft dit ook, maar kakt niet, hij bevredigd zichzelf, ik noem geen namen, maar pas op als u een kunstenaar een hand geeft in het vervolg, hij heeft er niet bijverteld of hij zijn handen na de oeroude handeling wast.

Nee mij kunt u met een gerust hart de hand schudden, ik was mijn handen altijd na een toilet bezoek. Om even bij het echtpaar terug te komen, het bankstel van die lieve mensen, die toch maar de moeite nemen mijn expositie te bezoeken, naar ik hoop niet omdat er even helemaal niks beters te doen is, maar uit pure interesse, moet hun bankstel wel erg hoog in schatten, ik bedoel boven een bankstel hangen is bijzonder hoor, men waagt het toch maar mijn werk deel uit te laten maken van hun leven, alsof ze mijn kindje adopteren, dat is super tof, niks mis mee, helemaal gers. Maar in een museum hangen is ook best leuk, daar staan de bankjes meestal in het midden van een zaal, daar heeft een werk dan geen last van, en de bezoeker kan een werk op zich in laten werken. Haal ik er tussendoor nog even iets bij, ik zou musea de tip willen mee geven, of misschien gelijk de mensen die voor ons op het Binnenhof werken, dat als men een kaartje voor een expositie koopt, men recht heeft om ten alle tijden zo lang de expositie loopt, die te mogen bezoeken waarvoor men het kaartje kocht, dat moet toch te regelen zijn. Ik denk dat de kwaliteit van een bezoek er dan op vooruit gaat, men loopt dan niet gehaast langs de werken om ze allemaal vijftien seconden te bekijken, denk er eens over na mensen die voor ons werken op het Binnenhof, alle eer is voor jullie.

Als men een werk wil kopen dat boven de bank past, is dit niet al te slim, koop eerst een kunstwerk en dan de bank, misschien zit u dan de komende jaren op camping stoeltjes die in ieder geval nergens bij passen, behalve bij een camping, omdat u maar geen bank kunt vinden bij het door u aan gekochte schilderij. Dan gaat u bijvoorbeeld met Pasen naar een druk bezochte woon boulevard, en gaat eens lekker een meubel verkoper vervelen, met, “leuke bank, maar hij past niet bij ons schilderij van Pieter Zandvliet”, dan kan de meubel verkoper een soort gelijk stukje schrijven als ik er net heb opzitten.

 September 8, 2014  Posted by at 21:07 Pieters Proza No Responses »
Jul 132014
 

 

Gedicht door Pieter Zandvliet over het begrijpen van kunst voor zijn werk, “Lola Espanola”

Camera Xandra Severien

 July 13, 2014  Posted by at 14:28 Pieters Proza No Responses »
Jul 022014
 

 

Tweezaam

 

In de trein op weg naar ergens

Schuin tegenover mij zitten een oude dame en een jonge heer

Op zich een leuke sfeer

De dame kletst en gebaard druk

De jonge heer knikt op en neer

Hij krijgt een geschiedenis van tachtig jaar in een notendop

Waarom schud hij toch zo met zijn kop

Beleefd oké, maar dit is wat overdreven

De trein stopt, de oude dame stapt uit en zwaait vrolijk naar de jonge heer

Hij knikt alleen maar op en neer

De dame is haar verhaal kwijt

Aan niemand

Want de jonge heer luistert middels oordopjes naar muziek

 

 July 2, 2014  Posted by at 23:00 Pieters Proza No Responses »