Sep 262017
 

Iedere woensdag rijd ik naar Meppel om aldaar in het Atelier van mijn collega maar veel meer nog goede vriend samen te smelten tot onze gezamenlijke naam,”PieReneters. Dat is genieten hoor, al moeten de meeste kunstenaars er niet aan denken samen met andere kunstenaars op doeken hun gezamenlijke krachten tot één kracht te onderwerpen. Voor ons is dat iedere keer weer vol verassingen, grenzen die je tegenkomt en samen moet overwinnen, lekker praten, zeuren over ons zware kunstenaars bestaan, de onderwaardering maar vooral onze liefde tot creëren, twee werelden die samen komen, het lijkt wel seks, maar daar hebben wij als we samen zijn echt geen tijd voor, en dat zou u echt eens moeten zien in Atelier Rond aan de Noord Einde te Meppel. En anders natuurlijk op één van onze gezamenlijke exposities.Title: Iron Fox uit Meppel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Al moet ik zeggen dat ik na mijn ontdekking van afgelopen woensdag een beetje ben gaan twijfelen over onze samen werking. Rene was heerlijke koffie aan het zetten, hij is hiervoor in de leer geweest bij een Zeeuws meisje onder een Friese vlag, dan schijn je volgens de laatste koffiezet trends uitmuntende koffie te zetten, liegt hij dan lieg ik. En ik moet schrijven dat zijn koffie inderdaad goddelijk is, alleen daarvoor is een bezoek van zijn atelier al meer dan waard. Zijn thee zet capaciteiten zijn trouwens ook mieters, wat een kunstenaar mijn vriend, de grootmeester en beroeps lieveling van Nederland en omstreken, jawel Rene Maagdenberg de knappe kant van de PieReneters. Hij is in mijn ogen, en dat zijn er helaas maar twee, een soort superheld in Kunstenaars vorm, hij schildert, tekent, dicht, schrijft, maakt muziek, maakt beelden geen medium der schone kunsten of Rene knalt erin, en dat doet hij dan ook nog goed ook. Maar afgelopen woensdag viel mijn oog, en beter gesteld mijn hele lichaam over enorm veel met een schaar gehavende kartonnen dozen die door het hele huis verspreid lagen. Waar was mijn vriend nu weer mee bezig, buiten het maken van de heerlijk geurende koffie. Net toen ik wilde vragen zag ik dat in sommige dozen een soort van masker was uit geknipt. Ik zette wat kartonnen op elkaar en tot mijn grote schrik, ik schrik namelijk nogal snel, heb ik van mijn moeder, die liet mij als kind altijd schrikken, ze wilde mij schrik hard maken, maar in plaats daarvan kreeg ik een zwak hart, de intentie was goed van mijn moeder, ik heb haar nooit willen aan geven bij de wijk agent, want ik kon niet koken, en daar was mijn moeder juist zo goed in. Voor mij stond een superheld vermomd in kartonnen dozen met hier en daar wat vogelveren.. was meneer Maagdenberg in het geheim een superheld, en die kunnen toch alles zo goed, zijn snel en oersterk en zo.

Wat een enorme zak, een beetje net doen alsof hij verdomme gelijk aan mij, de edelmoedigheid zelve, de meest romantische arme kunstenaar is, die met hard werken nog altijd maar net zijn brood op de plank krijgt, en dan overdrijf ik nog, gelukkig leven wij niet van erkenning of aandacht, dan hadden wij allang dood geweest, ik hoor u denken en dan worden jullie rottende lijken pas beroemd, laat ik u voor eens en voor altijd uit dit cliché helpen, de meeste kunstenaars zijn ook dood geen drol waard, niemand weet dat ze ooit hartstikke ijverig werkte in hun als ze het konden betalen atelier. Zelfs een zwerver heeft het beter, die heeft niet almaar van die spraakmakende ideeën in zijn hoofd, die hij zo nodig wil uitvoeren om te bewijzen dat hij/zij een groot kunstenaar is, die de wereld met alle mogelijke moeite, al is het maar voor even zijn wereld wil laten zien, ver weg van dagelijks dezelfde sleur., Godeverdikkeme wat ben ik de zwerver aan het generaliseren, alsof elke zwerver volkomen inde war is, en alcoholist zou zijn met een leeg hoofd, de vergelijking slaat sowieso nergens op, maar wat slaat wel ergens op, een bokser? Heel dat lijden was helemaal niet nodig als Rene zijn krachten als superheld niet zou steken in het redden van levens tegen ploerten, maar in het dwingen van museum commissies bijvoorbeeld in het overtuigen van het kas succes de PieReneters. Ik duwde de superheld weer in zijn natuurlijke vorm, een stapel dozen.

Een deuntje fluitend van Lady Gaga kwam de zogenaamde kunstenaar de kamer weer in met de koffie waar ik u eerder al over vertelde. “zo ben je de dozen van Midas aan het bekijken”, merkte hij op. Midas is het tienjarig zoontje van Rene. Ik besloot slinks te antwoorden, en zei,”ja is hij superheld geworden”. Rene schoot vervolgens in een trotse vaders rol, dat zijn zoon zo creatief was en helemaal bezeten van Iron man. En zichzelf Iron Fox was gaan noemen, en zo een enorme superheld garderobe aan het ontwerpen was. Een aardje naar zijn vaartje, die ook zijn eigen kleding maakt, dat ook nog. Ik wist natuurlijk dat ik het nooit zou winnen van een superheld, anders had ik daar ter plekke het hoofd van Rene van zijn romp getrokken, om die vervolgens zijn billen in te proppen als zijnde Sperti tegen jeukende aambeien. Hier wilde ik het fijne van weten, ik besloot net te doen alsof ik dit verhaal over Midas in de vorm van Iron Fox aan nam als een goed gelovige nitwit. Laat op de avond na hard en dit maal wat ongemakkelijk werken, nam ik afscheid van mijn twijfelachtige vriend, en reed zwaaiend en toeterend de straat uit, om vervolgens mijn scooter te verbergen in de bosjes naast twee vrijende smurfen, en op mijn tenen ongeveer twee kilometer terug te lopen naar het huis van Rene en Midas. Gelukkig was het nog licht buiten en kon iedereen in Meppel zien dat ik op mijn tenen sloop. Tegenover het huis deed ik mijn vermomming van een lantaarnpaal, na Tante Sidonia weg gestuurd te hebben, die achter mij wou schuilen voor een woedende Lambiek die had ontdekt dat Sidonia had geroddeld over zijn impotentie. Kutwijf met haar rot kop. Na anderhalf uur ging de deur open, en kwam hij naar buiten in zijn superhelden outfit, en vloog daad werkelijk de lucht in, terwijl mijn rechteroog Iron Fox volgde zag mijn linker oog dat Rene een erotische film zat te kijken, het leek erop dat de batterij van zijn afstandbediening haperde, hij zat er flink mee te schudden, hij was dus echt een arme kunstenaar, en zijn zoon een echte Nederlandse superheld. Gerustgesteld reed ik naar mijn huisje, om daar te dromen over de avonturen van Iron Fox, heerlijk.

 

www.piereneters.nl

 September 26, 2017  Posted by at 18:02 Pieters Proza No Responses »
Sep 252017
 

Een vriendinnetje zei vroeger altijd, en misschien nog wel tegen haar vader dat hij van grijze ballen muziek hield, de rock and roll waar haar vader graag naar luisterde. Ik doe dat ook graag, maar toen had ik zeker geen grijs behaarde zak, en nu kan ik hem niet meer vinden. Maar een ouwe lul van acht en veertig ben ik wel zeker. Dan zijn e wel lieve maar oh zo onnozele mensen die beweren dat je, je zo oud voelt als je bent, tja trap nog even een oude deur in. En ik ben de laatste die tegen mijn leeftijd in ga. Natuurlijk merk ik het aan mijn lichaam, is het herstel minder na bijvoorbeeld een training in de sportschool, maar eigenlijk merk ik het vooral op mooie momenten. Zo’n moment was er afgelopen donderdag in de oefenruimte van de door mij al te vaak beschreven blues formatie Bacon Fat Louis.Title: Grijze ballen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik kreeg namelijk het boek,”The glorious Gospel $ Blues Of Henry Sloan” voor het eerst te zien,een hardcover boek dat bij de gelijknamige cd van de band zit. Een verhaal over Henry Sloan waarschijnlijk de allereerste blues artiest, een verhaal in geluid gebracht door de boys van Bacon Fat Louis en door mij middels tekeningen in het boek in beeld gebracht. Ik kan u helaas nog niks laten zien of horen, want eigenlijk willen wij dat u samen met ons een legendarische avond gaat beleven in Café de Herberg te Ommen waar het boek en de cd gepresenteerd worden. En dat zal knallen, en u in de wereld van Bacon Fat Louis trekken, anders dan een band, anders dan een performance, anders dan een show, namelijk de tweede oerknal, hij liet lang op zich wachten, maar op 14 oktober kunt u hem dus beleven in Café de Herberg. Er is twee en half jaar hard aan dit project gewerkt, met vooral heel veel plezier. Mocht u niet kunnen dan kunt u het boek voor bestellen via de website van Baconfatlouis.nl Maar waarom was dit mooie moment in de Hippie hut voor mij weer een teken dat ik een ouwe lul ben. Nou ik denk dat veel mensen en eigenlijk heeft dit helaas weinig met ouderdom te maken, lijkt het geen reet te kunnen schelen wat een band juist in beeld bij de muziek wil laten zien, men download op een geluidjes en muziekjes website maar raak. Gelukkig is de vinyl al jaren in opkomst en is de vormgeving weer van belang, ook leuk voor kunstenaars, fotografen etc. En dit boek bijvoorbeeld geeft nog net even meer een richting van, ik heb nu iets bijzonders in handen”. En ik hou van dit soort kleine bijzondere producties, die andere misschien als rommel beschouwen, maar ik niet, ik koester deze mooie momenten, ze staan als tere herinneringen om mij heen, ik kan er fijn aan terugdenken en er andere over vertellen, ze doorbreken de doorsnede van het dagelijks leven, eigenlijk waar de in het dagelijks leven vertegenwoordiger Henry Sloan, die zijn ziel voor de blues aan de Boogie man verkocht. Echt u mag dit verhaal niet missen, kus van opa

 September 25, 2017  Posted by at 17:17 Pieters Proza No Responses »
Sep 192017
 

Het zijn drukke dagen in huisje Zandvliet. Gelukkig over het algemeen fijne drukte. Ik ga voor de tweede keer het huwelijksbootje in, en dit keer en vaart Sandra Vermeulen met mij mee, naar ik mag hopen mijn eind haven. Godver wat heb ik een hekel aan dit soort drama, maar goed ik meen het wel. Het zal een mooie dag worden woensdag 4 april 2018, eigenlijk zorgen mijn vrienden er mede voor dat dit een droomdag kan worden, we geven ons feest namelijk in de Hippie hut, oefen ruimte van de legendarische Delta blues formatie Bacon Fat Louis, en ze treden zelfs op, misschien krijg ik ze zover dat ze mijn Astma Boys hit, Ï got cheese on my dick”gaan spelen. Trouwens 14 oktober komt hun nieuwe cd uit met een speciale presentatie in de café de Herberg te Ommen, Ik heb illustraties gemaakt voor het boek dat bij de cd hoort, mocht u niet kunnen komen, maar wel graag zo’n prachtig boek (hardcover gelimiteerde editie) willen aanschaffen kunt u deze voor bestellen bij de band www.baconfatlouis.nl er komt ook alleen een cd van uit. De boys zijn sowieso een aanrader voor een vette avond, al moet ik er wel bij zeggen dat mijn trouwerij een uitzondering is op de regel, ze zijn normaal alleen in voor een fucking vet concert.Title: Vechtdal, ik ga er nooit meer weg | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Nou genoeg reclame voor het goede doel, en dan ik bedoel ik niet de band van Henk Bolbroek, maar Bacon Fat Louis. Hmmmm vind even leuk, even hun Facebook pagina al u wilt. Wordt nu echt een beetje misselijk van mezelf. Ons huwelijk word afgesloten in het gemeentehuis van Dalfsen, een prachtig mooie omgeving met veel wandel en fiets toerisme, het Vechtdal ik ga er nooit meer weg.

Wat heb ik het hier a weer tien jaar naar mijn zinnetje, weg van de hectiek van de randstad, al kom ik er nog graag hoor.  Maar ook hier heb je zo je problemen. Laatst was ik met mijn toekomstige vrouw in de supermarkt in Nieuwleusen Zuid, toen mijn scooter buiten omver werd gereden, ik zag er niks van, want toen ik buiten kwam stond hij braaf recht op, maar een vrouw vroeg of ik de vrouw nog gesproken had die mijn scooter omver had gereden. Toen zag ik wat krassen op de voorkant van mijn scooter. Nee zei ik. De vrouw had het zien gebeuren vertelde ze, en de vrouw zou wachten tot ik naar buiten kwam om het mij te vertellen, en echt hoor zolang waren wij nu ook weer niet in de Plusmarkt. Wat ongepast van de dame, ze had er een briefje op kunnen doen met haar telefoon nummer, niet dat ik gebeld had, het zijn maar krasjes, en ik ben al blij dat wij er niet op zaten, trouwen in een rolstoel is ook niet alles, hoewel ons moderne gemeentehuis er op berekend is, daar ligt het niet aan. Maar het had netjes geweest. Misschien brak haar water, was er iets met de kinderen je weet het maar nooit waarom de dame hem toch peerde. Het is niet de eerste keer dat iemand mijn scooter omver reed, en de schade was al een paar maal erger, maar nooit vertelde iemand mij van zijn/haar daad. Eigenlijk vind ik het, het vervelends als men naar mijn scooter kijkt en denkt, goh die Zandvliet rijd graag met een borrel op, en ik drink niet eens.

Dat heb ik niet nodig om in dan wel over een sloot heen te rijden…..

 September 19, 2017  Posted by at 19:38 Pieters Proza 1 Response »
Sep 122017
 

De derde Wereld oorlog er zijn natuurlijk ergere dingen om u druk over te maken, maar de pers denkt daar anders over, en helemaal raar is dat niet, elke uitspraak van een Wereldleider die men vroeger dictator dan wel psychopaat noemde wordt breed uit gemeten, waardoor het er op gaat lijken dat de Derde Wereld er aan komt, en misschien schept zo´n alles vernietigende oorlog duidelijkheid in een chaos die vooral nergens overgaat waar normale burgers helemaal niks mee te maken hebben, we kunnen er niks aan veranderen, het enige is het erover hebben, maar zelfs dat gaat stierlijk vervelen. Kim Jong-Un u weet wel die gele wat mollige opblaaspop van Noord Korea, schiet zijn raketjes overal heen, terwijl hij er met zijn beroemde domme blik door een verrekijker naar kijkt. En wij zien dat maar aan, die idioten , en was hij nou maar de enige, maar helaas niet Amerika heeft een stripfiguur tot President gemaakt, trouwens het eerste stripfiguur die president werd, hij schreeuwt waar hij kan, met de hoop dat er ooit nog iets zinnigs uitkomt. Een Amerikaanse vriendin van mij, vroeg of ik boos was dat ze op hem gestemd had, maar natuurlijk niet zei ik, als ze van strips houdt en slap gelul begrijp ik dat wel. Hier was ze blij mee, ze wilde nu wel eens iemand die zijn ballen toonde, en even duidelijk zou maken dat er dingen moesten veranderen. Of dit nou de bedoeling is van de veranderen die zij graag zou willen, even daargelaten. En zijn ballen tonen, volgens mij heeft iedere Wereld leider een klein pikkie zonder ballen, daarom schreeuwen en onderdrukken ze zo graag. En dan vinden ze het gek dat er terroristen zijn die allerlei zinloze doelen aanvallen, veelal met als doel om zelf te gaan onderdrukken. Het valt al mee dat de ISIS of Taliban de tornado’s die de Wereld teisteren niet hebben opgeëist. Soms vraag ik mij af of wij wel wat aan leiders hebben, want door de eeuwen heen, zie je toch vaak de ze ons leiden tot oorlog, dood en verderf. Uiteindelijk sterven er veel onschuldige mensen en daar reken ik ook soldaten onder, en staan diezelfde leiders na de oorlog vrolijk handjes te schudden.Title: Derde Wereld oorlog | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Misselijk makende op geld en dus macht beluste zielenpoten. Zet ze op een rij en ik schiet ze allemaal dood, niet voor macht of geld, maar voor een gezonde start.

Buiten de berichten op internet, merk ik ook persoonlijk dat de oorlog al begonnen is, nou ja, ik maak verwarring mee waardoor ik denk, dit word een ramp, we sporen niet. Ik woon op nummer 27 A, nog wel. Ander half jaar nu. Dikwijls rijd men mijn huisje voorbij, om even later terug te komen, dat kan gebeuren heb ik nog steeds. Maar veel bezoekers staan ook op het erf van mijn buurman, daar staat namelijk een bordje 27 aan de weg en hier 29, niet zo gek dus, het blijkt dat de navigatie ze ook naar mijn huisbaas sturen. Zwaar kut en vervelend voor alle partijen natuurlijk. Maar laatst kwam mijn huisbaas zelf langs, Hij vroeg waarom ik iedereen naar 27 stuurde, ik heb maar even op een vriendelijke manier duidelijk gemaakt dat ik dit niet deed, wat mij wel duidelijk leek, aangezien hij de huisbaas is, en ik niet de bordjes met nummers plaats, daar ben ik voor afgekeurd, dat doen kunstenaars alleen onder hun werken bordjes met nummers plaatsen. Zo ziet u dat verwarring gemakkelijk ontstaat, hij is er vaak al voor het de Wereld leiders opvalt. Gisteren kwam een postbesteller een pakje brengen, hij was helemaal ontdaan, hij vroeg zich af of 27 A wel bestond. Terwijl hij voor 27 A staat, ik liet hem maar ratelen, terwijl ik 27 A nog meer haatte.

 September 12, 2017  Posted by at 14:31 Pieters Proza No Responses »
Sep 082017
 

Mijn goede vriend Frank van der Donk is gisteren onverwachts overleden.

Net nu ik loop met plannen voor een nieuwe galerie hier in het Oosten overlijd mijn vriend waarmee ik drie jaar samen met zijn vrouw Ivana Kunstwinkel ‘t Walvis Title: Frank van der Donk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in het centrum van Schiedam runde. Frank verbouwde een oude koffieshop om tot een eigentijdse kunstwinkel van drie verdiepingen. Hij had vaak prachtig mooie verhalen over een camping die hij samen met zijn vrouw in België runde, verhalen die zo in een boek hadden gekund, die ik u hier niet kan vertellen, dat kon Frank zelf heel mooi met zijn Rotterdamse dialect, die hij zo om kon zetten naar een bijna kakkerig praten als er bezoekers de winkel binnen kwamen. Buiten mooi vertellen kon Frank ook heel goed luisteren, dit viel mij op, toen er een echtpaar naar kunst kwamen kijken en hij er perfect over vertelde, en echt hij kon de werken niet zien door zijn slechtte zicht. Hij was eigenlijk een bijna blinde galeriehouder, die mensen ontroerde met de liefde voor de kunst die er werd tentoongesteld in ‘t Walvis. Ik vind het heel erg jammer dat ik Frank zijn verhalen en gezellige aanwezigheid moest missen toen ik naar het Oosten des lands verhuisd ben. Zowel Xandra als ik konden altijd terecht bij Frank en Ivana, ook als we niet goed in ons vel zaten. Frank is eigenlijk de enige waar ik een schop onder mijn eigenwijze donder accepteerde, het was soms bot, maar meestal had hij gelijk. Hij had zelf vaak leuke ideeën voor exposities en stond open voor ideeën van de exposerende kunstenaars. Misschien had de Schiedamse kunst scene geen flauw benul van Frank en de Kunstwinkel, maar geloof mij er is een bijzondere man heen gegaan. Hij heeft mij samen met zijn vrouw altijd vertrouwen in mijn kunst gegeven, en dat is voor mij onbetaalbaar, mensen zoals hij zijn mijn dierbaar en vormen eigenlijk mijn kunst die uit mijn hart komt, uit echtte mensen, zij vormen de sfeer die ik wil laten zien, dat maakt mij gelukkig. Frank ik zal je missen jongen.

 September 8, 2017  Posted by at 00:57 Pieters Proza No Responses »
Aug 302017
 

Volgens mijn archief ergens opgeslagen in mijn grijze massa was ik één en twintig, zeer bedreven in de kwart triatlons en zonder werk. Buiten het vele sporten, tekenen en uitgaan zonder al teveel slaap, die mij nu nog opbreekt was ik vooral bezig met cursussen om beter in de maatschappij te komen staan, en echt heel veel opgedrongen door het arbeidsbureau. Ze hadden beter moeten weten, als ze mij hadden gesponsord was ik op zeker een goed triatleet geworden, want om deel te nemen aan de juiste wedstrijden kost een lieve duit. Mijn ouders deden alles voor mij, maar hadden het ook niet breed. Zo had ik eens een wedstrijd in Heerjansdam, ik ging er op de fiets heen met een rugtas vol spullen, vanaf Delfshaven. Ik moest mij dan altijd inhouden op de fiets, want buiten de vijf en veertig kilometer fietsen in de wedstrijd, moest ik ook nog terug fietsen. Daar aan gekomen, waren er team genoten van TVR, Triatlon Vereniging Rijnmond allemaal met de auto gekomen natuurlijk. Tot mijn verbazing had iedereen opeens een wetsuit aan voor de start van de kilometer zwemmen. Toen ik in het water sprong wist ik waarom, het water was in mei nog steenkoud, en ik dacht dat ik nog voor de start aan een hartstilstand zou gaan bezwijken in mijn zwembroekje met een Title: Van Heerjansdam naar Befwerk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza inhoud waar zelfs Pinkeltje met gemak tegen kon concurreren, kut kabouter. Ik zwom dan ook al snel achteraan, werd ingehaald door mensen die ik tijdens de training weg zwom. Net toen ik dacht aan opgeven, zag ik dat ik een kerkhof voorbij zwommen, ik realiseerde mij dat ik op de zelfde hoogte als de overledene zwom, en besloot maar te versnellen. En zowaar ging ik nog wat mensen voorbij.

Op de fiets ging het gelukkig veel beter en haalde ik veel renners in. En aan het einde van de vijf en veertig kilometer was ik weer in de wedstrijd. De tien kilometer hardlopen door de fraaie polder van Heerjansdam gingen heerlijk, en ik haalde veel lopers in, perste er nog een eindsprint uit die ik won van een kerel die mij aan de finish vroeg waar ik die vandaan haalde, dat is altijd leuk om te horen. Een andere kerel van mijn leeftijd kwam op mij toegelopen en stelde zich netjes voor, ik ben helaas zijn naam vergeten, Hij zei dat hij de wedstrijd had gewonnen bij de jeugd en ik tweede was geworden bij de jeugd. Hij vertelde dat hij vernam tijdens de wedstrijd dat ik steeds dichterbij hem kwam, en hij het Spaans benauwd kreeg. Ik vertelde maar niet dat ik zo verdomd klote gezwommen had. Hij vond het raar dat hij nog nooit van mij gehoord had, hij werd dik gesponsord en zat in het Nederlands jeugdteam. Ik was super trots, en reed in de wolken naar huis, dromend over een triatlon loopbaan.

Maar ja, dat is het dus niet geworden. Thuis moest ik weer een cursus doen bij Schroevers, tot suppoost voor een museum dat nog voor het openging naar de haantjes ging, het Econocenter. Als ik ergens totaal geen interesse in had, dan was het wel de economie, een goede start dus. Wat een eikels. Maar de klasgenoten van allerlei leeftijden waren wel tof. Na een aantal lessen vroeg de Indische Joyce of ik het leuk vond om met haar en Joan wat te gaan drinken, Eerlijkheid halve had Joan een deftige nicht er voor mij niet bij gehoeven, maar ik wou niet flauw doen, en zei dat het mee erg leuk leek. En zo belande ik voor het eerst van mijn leven in een homobar, Keer Weer genaamd. Ik voelde mij bespied, en dat was niet alleen mijn gevoel als sportieve jonge knaap. Avhter ons zei iemand he, en ik draaide mij om, een zeer slecht opgedroogde homo op leeftijd was zo vriendelijk zijn penis uit zijn sport broekje te hangen. Ik gooide meteen mijn glas cola tegen zijn kut kop aan, en Joyce suste de boel,en we verlieten de kroeg. Buiten was Joyce boos op mij, en deed Joan dramatisch. Alsof het normaal was, moest ik dan zeggen, joh dat moet je niet doen lieverd, straks vat je lul kou? Maar goed even later belande ik voor het eerst van mijn leven in een gay discotheek,”Gay Pallace”.Daar heb ik gedanst, in mijn eentje, met Joyce en Joan de neuskabouter, wat had die gast een grote gok. Het werd laat, en ik kon bij Joyce blijven slapen, Joan ook. Dat was niet zo erg, maar we sliepen met dijn drietjes in één groot bed, ik deed geen oog dicht.

Na het ontbijt verliet Joan gelukkig het huis. Ik bleef met Joyce die veertien jaar ouder was in bed liggen. We waren lekker aan het kletsen en ik hing de grapjas uit, mijn specialiteit. Opeens keek ze mij indringend aan met haar mooie bruine ogen en deed een rode nagel in mijn mond. Ik wilde niet als een lulletje overkomen, en gaf haar een tongzoen terwijl ik haar op de rug duwde in het matras, en met rondjes met mijn tong die net nog zo lollig was geweest, maar nu bloedserieus dan wel bloedgeil over haar zachte huid in de richtig van haar borsten, en dat terwijl de Tom Tom’s en het gehele internet nog best ver weg was. Ze smaakte heerlijk, ik kreeg er honger van. Haar kutje was zo lekker dat ik bijna vergat wat je er nog meer mee kon doen als nasi eten, zo als de Surinamers befwerk noemen. Bijna, niet helemaal, want al snel lagen wij heerlijk te kezen. Ik kon mijn orgasme uitstellen door aan lelijke mensen te denken, maar zelfs die hielpen op den duur niet meer, en spoot ik Joyce vol met een leger aan Pietertjes. Daar had de ISIS het verdomd moeilijk mee kunnen krijgen, helaas werd het andermaal een massa graf, wat dat betreft zijn we allemaal massa moordenaars, och zegt de Paus altijd,”Als het maar lekker was”. En dat was het hoor, ik leerde daar dingen, waar ik nu nog veel aan heb. Het was helaas allemaal ongeveer twee maanden toen Joyce het uitmaakte, doordat ze al een vriend had. Je kan ook niet alles hebben, om nou de vriend er ook bij te nemen, leek mij wat teveel van het slechte Het sporten ging naar een lager pitje, ik had de honing geproefd en wilde meer….

 August 30, 2017  Posted by at 13:33 Pieters Proza No Responses »
Aug 222017
 

Niet graag heb ik een hekel aan mensen, en als ik het voel opkomen dan probeer ik de persoon te ontwijken indien mogelijk. Het ergst vind ik mensen die andere mensen die het goed bedoelen, of zoals de jongens van Delta blues band (overigens geen band ontstaan in Delta gekkenhuis te Spijkenisse) die talent hebben en hard aan de weg timmeren, die een in mijn ogen stomme oetlul met een grote bek en een klein pikkie, hun manager Pete Sandcreek, worden tegen gehouden en uitgebuit.Title: Zakkenwasser van een manager | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik ben het artistieke geweten van de band, dus weet ik waar ik over schrijf. Pete met zijn zware accent en gemaakte glimlach probeerde mij al vaker in de maling te nemen. Hij zegt altijd materiaal kost nothing bijna, en je hebt verder toch niks beters te doen. Niet echt motiverend, maar ik doe mijn werk dan ook voor Sandy Slimsticks, Hokey Bellamore en Bo Hudson, en zeker niet voor die Amerikaanse Pisnicht met altijd een dikke sigaar op zijn onderlip. Wat hoop ik dat die kerel pijnlijk sterft, en dat meen ik echt. Ik zou zijn bloed wel kunnen drinken als ik niet bang was voor aids. Je ziet hem nooit met vrouwen vozen, dat doen de vrouwen daar in tegen tot mijn verbazing voor die land kwal, en meestal wuift hij de avances met een slechtte grap weg. Echt niet omdat hij het zo druk heeft, Want volgens de immer coole Bo Hudson, regelt hun manager maar zelden optredens. Wel weet hij alles beter, en zegt dat hij de tijd nodig heeft om van de zo zegt hij de jongens van band weinig talent van onze jonge heer hebben mee gekregen. Ik hoor u denken, waarom ontslaan ze Sandcreek dan niet, maar hij heeft ze in zijn handen met een vreemd contract, waar ik verder niets over weet, maar volgens Hokey zou zelfs de Maffia zich voor zo’n contract dood schamen. Binnenkort verschijnt er een prachtige cd met alles erop en eraan, en Pete heeft hier niets voor gedaan. Hij houdt zich liever bezig met het uiterlijk van de blues tijgers. Het verhaal van dat ze minimaal vier keer per week naar de sportschool en twee keer per week naar de zonnebank moeten is al vreemd, maar dan dat hij wil dat ze al hun tanden en kiezen zouden moeten laten trekken, waarvoor in de plaats dan een stralend gebit met gelijke tanden, dat gaat toch wel erg ver.

De arme Hokey heeft het vooral erg te verdragen, hij moet binnenkort van Pete zijn maag laten verkleinen, het is verschrikkelijk. Aanstaande zondag speelt Bacon Fat Louis weer op het Roots and boots festival te Dedemsvaart, mocht u er heen gaan, let dan op een kale kerel in een pak met een bril op zijn neus, hij staat meestal backstage interessant te doen, geef hem een mep van me.

 

 

www.baconfatlouis.nl

 August 22, 2017  Posted by at 18:22 Pieters Proza No Responses »
Aug 212017
 

21 Augustus is een speciale datum in mijn familie, op deze dag overleed mijn grootvader Willem Zandvliet en werd mijn vader aangereden en liep hier Title: Bijzondere dag | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza onherstelbaar hersenletsel aan op. Het had allemaal best wat feestelijker gemogen wat ons betreft, maar het lot heeft men niet in de hand. Voor mij was deze dag vandaag ook alsof er weer iemand overleed, gelukkig niet, maar mijn gevoel is het zelfde. Trouwe lezers weten dat ik nu iets langer dan een jaar gescheiden ben van Xandra Severien, we gingen goed met elkaar om, maar toch deed het ons beide iedere keer veel pijn. Ik deed haar vooral pijn, en dan is er aar één zeer zure oplossing, en dat is dat we hebben besloten elkaar nooit meer te zien, geen contact meer te hebben. En dat voelt nu nog alsof mijn allerbeste maatje is overleden, mijn troost is dat ik weet, dat ze nog springlevend is gelukkig. We hebben geen kinderen dat scheelt natuurlijk een hoop, vooral haat en nijd en pijn voor de kinderen. We hadden vast allebei anders gewild, maar ergens zat een barst die alleen maar groter werd, en die bleef barsten ook na de scheiding. Mijn werken kunnen op de zolder van mijn vriend Rene Maagdenberg waar ze veilig zijn, nog één keer zal ik mijn werken ophalen, en dan gaat een een boek dicht dat vaker mooi als lelijk was.

 August 21, 2017  Posted by at 17:24 Pieters Proza No Responses »
Aug 142017
 

Naar ik mag aan nemen heeft u erg moeten lachen om de titel van dit nieuwe stukje lettertjes. Het is dan ook geniaal gevonden, ik ben de eerste die dat toegeeft. Ik ben mij er eentje, en gelukkig maar, twee zou de Wereld niet aan kunnen. Tot zover over mijn genialiteit, daar kan ik ook niets aan veranderen, dat zit mij in de gene. Ze zeggen weleens, je zou er een boek over moeten schrijven, geloof mij, dat doe ik om het half uur, maar boek verdomd het mij even terug te schrijven, E-book ook niet trouwens.Title: Inspieterratie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Ik wil het hebben over inspiratie, mijn inspiratie. Men vraagt dikwijls waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Uit alles eigenlijk, dus tevens uit helemaal niets. Mijn leven is één grote inspiratie, die ik puzzel tot een creatie, een doek is mijn speelveld, waarop vaak heel veel gebeurt, allemaal uit de inspiratie die mij wordt toe gereikt. Zo verveel ik mij eigenlijk nooit, daar heb ik geen tijd voor. Wel heb ik mijn voorkeuren natuurlijk, het gaat echt niet allemaal vanzelf of erger vanzelfsprekend, ik denk wel en vaak teveel over de dingen na die ik ga verwerken, gebruiken tot er een Pieter Zandvliet kan ontstaan. Ik hou bijvoorbeeld niet van dingen die perfect zijn, daar wil ik in mijn werk niks meer mee, nou laat ik het zo schrijven, natuurlijk hou ik van perfecte dingen als die van levensbelang zijn, maar in mijn werk laat ik ze niet toe. Zou zinloos zijn, want iets dat perfect is heeft zijn plaats al verdiend, daar kan je op zijn leukst een minder perfect iets mee maken, En uiteindelijk is perfect ook maar een kwestie van smaak, dus pas op met iets perfect vinden, perfect sluit eigenlijk een heleboel uit, want wat perfect is, kan alleen geëvenaard worden, dus eigenlijk saai en weer herhalen, een nobel en in mijn blauwe ogen vervelend streven. Als men een Moskee bouwt, met van die prachtige mooie motieven op tegeltjes aan de wanden, dan zit daar bewust een foutje in het patroon, want men mag nooit en te nimmer naar perfect streven, dat is alleen Allah, en daar zou je hem mee kunnen beledigen. Ik ben niet beledigd hoor, als u mijn werken wil gaan na maken, je doet maar, al zou het u lukken, dan nog is het niet perfect, want ik maak alles behalve perfecte werken, wie wel eigenlijk? Dus hierbij sluit ik alle perfectionisten uit, of op in één of ander imperfect gesticht dat zal de schavuiten leren.

Ik vind persoonlijk fijn een betere uitdrukking als perfect. Niet dat ik fijne werken maak, maar zo nu en dan vind ik een werk wel fijn van mij. Maar grof sluit ik op zeker ook niet uit, en van een combinatie krijg ik het helemaal warm. Ik combineer heel graag, de collage techniek is mij dan ook zeer geliefd, alleen gebruik ik daarvoor geen schaar om dingen uit te knippen en zo tot een collage te verwerken., ik teken en/of schilder het liefst alles zelf, lijn en kleurcontrasten zijn mij erg dierbaar. Ik hou van contrasten, in het dagelijks leven breken die altijd het gewone, soms stiekem, maar vaak ook overduidelijk. In mijn werk zit het allemaal, als je maar goed kijkt, sommige mensen doen dit al jaren met werk van mij aan hun muur, soms bellen ze mij om te zeggen dat ze weer iets ontdekt hebben, dat is kunst beleven lijkt mij. Sinds ik een kleine Pieter was, leef ik al in contrasten, toen haatte ik ze trouwens, tot ik een jaar of vijfenveertig was, nu heb ik het meer in de hand, en zoek ik ze soms zelfs op. Daarvoor kwamen ze te pas en te onpas op mij af, daar zijn al heel wat stukjes Pieters proza over geschreven. Nu rijd ik soms in mijn Captain Amerika rond, of met een anonymus masker op, met daarop een zwarte zonnebril, mocht men anders Anonymus herkennen.. Ik haal uit die actie van alles, een vreemd maar aangenaam gevoel, waar ik dan verder op kan bouwen, soms ben ik net een bouwvakker, maar dan veel knapper, nee hoor Johan Morsink. Ik ga weer aan het werk.

 August 14, 2017  Posted by at 16:55 Pieters Proza 2 Responses »
Aug 132017
 

In mijn vorige stukje van Pieters proza, schreef ik over de seks speeltjes waarvoor de naam van kunstenaar Keith Haring werd gebruikt, en ik denk een heel klein beetje werd misbruikt. Het is gênant om je te bevredigen met kunst van Haring op je leuter indien bij u voorradig, maar het brengt kunst wel op een geheel eigenwijze onder de aandacht. En dat kan de misschien wat in geslapen kunstwereld natuurlijk altijd gebruiken, ik ga niet van een nieuwe ontwikkeling spreken, want dat doen de kunstenaars zelf, en konden wij kunstenaars daar maar bijhouden, kwamen wij maar in gespreide bedjes met wat wij in onze ateliers scheppen, een goed lopende galerie, een geweldig museum of waar dan ook, waar men onze kunsten kan bekijken en er vooral van genieten en het voort zeggen. Dat is niet zo, in ieder geval niet in mijn gevalletje, ik moet dikwijls voor de bezoekers en klanten zorgen, en er ook nog voor betalen, en dan heb ik het niet ovTitle: Andere kijk op kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza er de logische procenten die men bij een verkocht werk aan de galerie moet betalen. Wat ik bij deze dan ook niet meer doe, betalen om ergens mijn werk te mogen ophangen, verbrand maar. Edoch ik zal toch iets moeten, en ik ben dagelijks bezig met het promoten van mijn werk. En dat is best zonde, want het gaat af van de kostbare tijd die mij bij het creëren van mijn werken en ideeën kost. Ik wil dolgraag dat de mensen in Pieters Artworld kunnen duiken, hem beleven en ervan genieten, die koesteren. En daar zijn buiten kijk geduld, van de bezoeker niet meer voor nodig wat mij betreft. Natuurlijk heb ik daar zo mijn ideeën over, het moet allemaal niet te droog, het moet zijn alsof de bezoeker allerlei nieuwe mensen ontmoet, dieren ziet, en ziet hoeveel werk ik dagelijks besteed aan al mijn energie te steken in mijn leven, mijn kunst middels keer op keer andere werken, die aan elkaar doen denken, maar werkelijk nooit met het zelfde trucje gemaakt zijn. Te zien moet zijn dat ik het er mij nooit makkelijk van afmaak. Het lijkt veel gevraagd, maar geloof mij lieve lezer, het is vooral veel wat ik u wil geven, ik ben er maar één keer op deze prachtige wereld, en dat wil ik vooral op bijzondere wijze doen.

Ik merk weleens dat mijn kunst een dominante rol in mijn hoofd speelt, mij dagelijks uitput, ik ben altijd opzoek, overal waar ik ben, in elk gesprek wat ik voer. Maar zelfs voor mij gaat het heel soms te ver. Zo vorige week. Ik kijk voor alle duidelijkheid nooit porno, dat is voor domme zieke geesten, ik hou mij daar ver van af. Zo ook vorige week, ik zat weer eens geen porno te kijken op een website die “Hamster sex”, is genaamd, Hoe ik er ooit op ben gekomen, ben ik na veel van mijn geile bezoekjes die ik nooit doe aan de ranzige website vol slechte filmpjes helaas vergeten. Maar het was op zeker niet dat ik zocht op bijvoorbeeld neukende knaagdieren. Buiten het logo kunt u er seks in allerlei soorten en vooral maten vinden, het komt allemaal een beetje op het zelfde op en neer, dat wel, maar een geil neef die daar op let. Ik zat dus niet naar een filmpje te kijken van een stelletje op een klassieke bank, even aan elkander friemelen, zachtjes kreunen alsof je weldra een hap uit elkaar gaat nemen, een mooie vrouw en een lelijke vent, des te makkelijker voor mij, me in te beelden dat ik de kerel ben. Het is de seks waar ik van hou, gewoontjes en niet te kinky, het gaat er vooral om te genieten van elkaar, zeg maar waar het allemaal voor is verzonnen, buiten het Title: Andere kijk op kunst | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza verwekken van een kindje. Terwijl het stelletje elkaar verwend, merk ik, dat ik met een nog halve slappe maatje in mijn hand zit te kijken naar het werk dat boven het stelletje aan de muur hangt. Tot mijn verbazing is het een werk van Joan Miró 1893-1983 van wie ik al meerdere malen het aan deze grootmeester werd gewijd op de leukste berg ter Wereld, de Montjuich in Barcelona, Fundació Joan Miró genaamd. Absoluut een bezoek meer als waard. Het werk van Miró boven de bank is een met zorg ingelijste poster. Ik ben allang niet meer geil, al zou het vrijende stelletje hartstikke dood op de klassieke bank liggen, mijn oog valt alleen nog op het werk van Miró. Er zal vast wel vaker geneukt zijn in de nabijheid van zijn werk, maar of dit ook gefilmd is vraag ik mij helemaal niet meer geil af. Ik beleef hier een geheel andere kijk op kunst. Misschien ben ik wel de enige van de duizenden bezoekers van dit filmpje die het werk opmerkte. Ik ga even al mijn werken uit de slaapkamer weghalen.

 August 13, 2017  Posted by at 19:09 Pieters Proza No Responses »