Oct 262019
 

Toen ik vernam van de kinderen die jaren vast zaten op een boerderij wist ik meteen dat mijn vriend Gerrit, vader van de kinderen hier mee te maken had. Eerst wilde ik de NOS bellen en nog een paar duizend journalisten, want ik wist hoe het echt zat. Maar ik had het te druk en dacht dat het allemaal een storm in een glaswater was. En wat bleek, dat was het tot nu toe ook. Gerrit is namelijk bang voor stikstof, en wil het liefst zijn kinderen hier liever niet aan bloot stellen. Veel verder gaat het niet bij hem. We bellen elkaar zo nu en dan, beter gesteld Gerrit belt mij vaker als mij lief is.

Title: Groetjes uit Ruinerwold | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Digital Camera

Altijd weer dat gezeik over stikstof en plannen voor het opzetten van boeren, of hij hiermee bedoeld een boer op zijn hoofd zetten of de arme boer opzetten gelijk een overleden beestje werd mij nooit helemaal duidelijk. In ieder geval is hij het op dit punt eens met Jesse Klaver lijsttrekker van Groen links. Nee voor mij hoeft dat niet, mede doordat ik bijzonder weinig kan doen aan het stikstof probleem, hoogstens in ademnood sterven. Nu ik zo over de gesprekken tussen mij en Gerrit nadenk, denk ik dat hij mijn stem nog nooit gehoord heeft, je komt er gewoon niet tussen bij Gerrit. Ik ben een paar keer langs geweest, maar dan alleen op weg naar Havelte. Ik leerde Gerrit kennen op het internet, waar anders. Op GOOGLE zocht ik met de zoekterm,”Hoe begin ik een geloof en wordt hartstikke rijk” en kwam op Gerrit die hier al jaren mee bezig bleek te zijn. Ik stuurde een berichtje dat ik zijn ideeën nog al beperkt vond en er niet zo in geloofde, dat ik hoopte dat hij zou branden in de Hel met de Duivel zijn besneden zwavel penis doorlopend spuitend in zijn gekke muil. En zo werden wij eigenlijk een soort vrienden. Mijn ideeën voor een eigen geloof staan alweer een tijdje op sterkwater. Ik kan mij er gewoon niet toe zetten contact op te nemen met God, om hem te vertellen dat ik een Profeet ben, en dat is wel het minst wat je moet doen voor een eigen geloof lijkt mij.

Enrique een andere vriend van mij, liet zich laatst uitschrijven bij de Katholieke Kerk, met de memorabele woorden,”ik heb God niet meer nodig, ik geloof in mezelf”, ja Enrique begrijpt er geen reet van, maar houdt in tegenstelling tot Gerrit wel erg van Stikstof. Enrique eet dan ook heel veel uien, zijn lucht is niet te harden. Als hij weer eens een biertje komt drinken, heb ik soms het idee al lang geleden overleden is, niks is helaas minder waar. Maar ik wijk af van Ruinerwold, ik hoop dat de sprookjes vertellers dat binnenkort ook zullen doen.

 October 26, 2019  Posted by at 19:24 Pieters Proza No Responses »
Oct 242019
 

Berk is een jongeman van twee en zestig jaar oud, hij ziet er alleen veel ouder uit.

Loopt alsof hij door een groep laatste Mohikanen tussen de billen is genomen. Van waar dan jongeman hoor ik u bijna denken, nou geestelijk is Berk blijven hangen bij een jaar of twaalf, vandaar eigenlijk. Zijn kut naam Berk heeft hij te danken aan zijn wijlen ouders, die hem onder een boom die toevalligerwijs Berk werd genoemd, benoemd. Het kan allemaal zo geschieden, en dat heeft het voor Berk dan ook gedaan. Berk leeft van een uitkering in een huis waar allemaal mensen ongeveer zoals Berk wonen. Er is continu begeleiding aanwezig. Wel heeft Berk een eigen kamer. Maar de rest moet hij delen met de andere bewoners. Berk vind het helemaal niet erg als er is één van zijn medebewoners overlijd, als het maar wel pijnlijk is, hij heeft het niet zo op welke vorm van leven dan ook. Als hij zo nu en dan met de trein reist, want treinen vind Berk grandioos, het mooiste wat er is. Dan bezoekt hij een stad of dorp. Om daar meteen naar de eerste begraafplaats (plek waar men doden onder de grond verzameld) te gaan. Als hij er vervolgens een tijdje rond wandelt, en soms zijn tong uitsteekt naar een grafsteen waar op aan de jaartallen blijkt dat die niet oud is geworden, en bij de baby’s het maar druk heeft met zijn tong uitsteken, zucht hij wel tevreden dat de leukste Amsterdammers (het ligt eraan welke plaats Berk bezoekt natuurlijk) hier toch gevonden zijn. Het ligt eraan hoeveel begraafplaatsen een stad of dorp heeft, maar in rap tempo struint hij ze in één dag allemaal vrolijk af. Hij is ook al een paar keer door de politie gearresteerd door nachtelijk begraafplaats bezoek. Dat mag niet, maar Berk vind dat het mooist, helemaal alleen, niks geen geween bij de graven van mensen. Wel neemt hij dan zijn knijpkat (hele irritante zaklamp) mee, om de data op de grafstenen te kunnen aflezen. Is die naar zijn tevredenheid, dan schijnt hij met zijn knijpkat in zijn domme gelaat, en steekt zijn dikke tong uit. Hij heeft eenmaal een week vast gezeten, omdat de politie Berk verdacht van necrofilie, wat moet je anders midden in de nacht op een kerkhof, dacht de rechercheur. Maar Berk gaf geen krimp, keek dom langs de ondervrager heen. En hij had ook geen paspoort bij zich. Uiteindelijk kwam Bram Achterzijde één van de begeleiders uit het huis waar Berk woont hem afhalen. Hierna heeft Berk zich maar beperkt door het bezoeken van begraafplaatsen bij zo’n slecht mogelijk weer, dan zijn er verder haast geen bezoekers. Dit waren eigenlijk wel zo’n beetjes de interesses van Berk, treinen en begraafplaatsen.Title: Zomaar over een Berk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Dat er zoiets als bijvoorbeeld voortplanting bestaat is Berk, niet geheel ongelukkig vreemd.

Gerda Oostra een mede bewoonster van Berk is wel geregeld naakt en bloedgeil van Berk afgehaald, als ze Berk wild met haar schoon aan de haak 150 kilo weer eens aanranden. Berk laat het altijd maar, echt veel keus heeft de magere Berk ook niet als Gerda hem aanrand. Hij heeft er lichamelijk wel een paar keer wat bij opgelopen, wat kneuzingen, hier en daar wat gebroken en het meest verbazende een hersenschudding, dat heeft zo blijkt niks te maken met het geestelijk vermogen. Het is de arme Berk ook een paar keer overkomen dat hij ergens in Europa uit een goederentrein werd gevist door de Politie, dat zijn namelijk zijn lievelings- treinen, daar zitten normaliter geen mensen in (er zijn zoals wij weten helaas uitzonderingen). Hij was er dan weer eens ingeklommen om in het verre begraafplaatsen te gaan bezoeken. De simpele ziel rekende er echter niet op dat deze wagons meestal op industrie terreinen belanden, of in havens. Zo hebben de begeleiders hun handen vol aan onze ondernemende Berk. Tegenwoordig heeft hij net als criminelen een zwarte enkelband, zodat de begeleiders weten waar Berk ongeveer uithangt, maar meestal zijn die te laat als ze door hebben dat Berk weg is, en kunnen ze weer ver rijden om hem ergens op te halen.

Als Willem een zwijger was, dan is Berk dat zeer zeker, want hij kan praten maar verdomd het sinds zijn ouders bij een ongeluk op een cruiseschip waarop een vliegtuig neerstortte (wat verdrinken als geluk bij een ongeluk een stuk aangenamer maakte) omkwamen, doet Berk alle vragen aan zijn persoon af met wat debiel gegrom. Mocht u na dit stukje over zomaar een Berk hem willen ontmoeten, neem dan contact op met de heer Dick Laan, die u maar even moet googelen. Veel succes,

 October 24, 2019  Posted by at 23:04 Pieters Proza No Responses »
Oct 232019
 

Beste lezer, ik mag u wat bekennen, want buiten behoefte is er ook niemand waarvoor ik deze stukjes netjes twee vingerig edoch zeer ijverig intyp,want zelfkennis is mij niet vreemd even als talent om de schrijver te worden die ik had willen zijn, en als ik precies had geweten welk soort schrijver ik had willen worden, bijvoorbeeld een literair grootheid gelijk aan noem er maar een paar honderd op, dan hoef ik dat niet te doen en als ik wist hoe ik de juiste woordjes wel zo achter elkander kon plaatsen als een groot schrijver, dan had ik dat zeker niet gelaten. Ik was dan namelijk nu een groot schrijver met een oeuvre aan geschreven bestsellers van neem ik jouw op een eikenhouten eettafel. Maar ik wilde dus iets bekennen, ik ben er namelijk uit, nee niet dat mijn achteruitgang een vrolijke ingang is geworden, dat had zo maar tot één der duizenden mogelijkheden kunnen zijn. Maar nee helaas voor de liefhebbers van mijn kringspier, en geloof me die zijn er minder als de lezers van mijn stukjes. En ook ga ik niks veranderen aan mij ergens om heen draaien, om van een kort kut verhaal een lang lullig verhaal te maken. Zou dit wel mijn zielige bedoeling geweest zijn, dan is dit zeker geen sterk begin, dan was het woord stop ruimschoots voldoende geweest. Maak u vooral geen zorgen om mij of mijn schrijverschap, dat komt niet meer goed. Niet dat ik het allemaal ga opgeven, wat eigenlijk? Oh ja mijn stukjes schrijven en plaatsen op mijn website in de hoop dat een blinde uitgever wel iets in mijn stukjes zal zien. Ik schrijf ze, het lucht op soms, en ik vind het vooral leuk, geinig, smerig en soms best gevoelig. Maar er zijn belangrijkere dingen en bezigheden dan mijn welzijn. Mijn vrouw, mijn hond, familie en vrienden. De buren mijn kennissen, Jos Herpes, onze Koning, Kaal Anaal, geroosterd brood, Sonja Barend (als er iemand is die lang doet over een kind baren is zij het wel), die kut hoer van de overkant en ga zo maar een paar jaar door, wat is er niet belangrijker dan mijn welzijn. Voor mij is het moment aangebroken dat ik eens ga uitzoeken wat voor schrijver ik eigenlijk ben.Title: Godverdomme wat zijn we weer belangrijk | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Een klein beetje op weg ben ik al, ik ben dus geen schrijvende grootheid, het is niet nodig dat ik stukjes schrijf wat de motivatie er bij mij gelukkig niet minder om maakt. Motivatie is geheel overbodig, eten en drinken zijn genoeg voor mij. Wat ik ook erg belangrijk vind om lekker te kunnen schrijven is het heerlijke pulken aan mijn psoriasis van mijn vrouw Sandra en de stinkende scheten van mijn Miniatuur Bull Terriër Floris. Ik denk dat ik het wel weet, ik ben een schrijver van proza, Pieters Proza voor lezers die graag zoeken naar stukjes die net even niet ergens tussen passen of horen. Toch leuk.

 October 23, 2019  Posted by at 00:26 Pieters Proza No Responses »
Oct 152019
 

Volgens mij drie jaar geleden belande ik in een Café ergens in de buurt van station Maashaven. Er lagen zelfs nog gezellige wollen kleedjes op de tafels. De naam van het bruin Café die ooit betere tijden had gekend als de dag dat ik daar een bakkie zwarte pleur kwam nuttigen ben ik vergeten. De bar man was volgens mij zich niet bewust dat hij jaren geleden overleden was na een kort maar gezellig ziekbed. Mocht u een zelfde ziekbed willen als de barman die zich hier niet van bewust was, IKEA heeft ze niet. De man mompelde iets wat iets weg had met,”morguh”, al leek het nog meer op een vast zittende rook rochel. Hij keek mij niet aan, zijn waterige blauwe trieste ogen waren gericht op de Maashaven alsof ze daar ooit verdronken waren. Ik bestelde een kop koffie, waarvoor de zwaarlijvige barman zuchtend zijn bar kruk af moest om mij een hopelijk vers bakkie goud in te schenken. Ik besloot niet aan de bar te gaan zitten, echt gezellig zou het daar niet geworden zijn. Ik nam plaats aan een tafeltje bij het raam, ik had genoeg keuze, want voor zover ik het kon overzien waren de feestganger achter de bar en ik de enige mensen in deze kroeg. Een tijdje staarde ik in mijn kopje koffie, voor ik het toch echt op waagde een slokje te nemen, nog net niet met mijn pink gestoken in de lucht. En warempel de koffie was heerlijk. Ik kon het niet nalaten dit aan meneer schijndood te melden, altijd beleefd blijven toch.Title: Street soldiar aan de Maashaven | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Hij deed pogingen tot een grijns, en gaf toch maar een knipoog. Dit maakte mij dom gelukkig, die knipoog van de barman daar aan de Maashaven. Lang kon ik niet van dit memorabel moment genieten, want er kwam een vijf koppig groepje binnen. De gene die sprak was een lange slungel met een matje, ik dacht dat die allang waren uit gestorven, ergens in mijn jeugd achter gebleven. Ik schatte hem een jaar of dertig en zijn metgezellen onder de twintig. Ze kwamen aan een tafeltje voor mij zitten, ik kreeg gratis theater, en helaas kun je in een theater niet naar een andere zender zappen. Meteen begon de lelijk geel bleke doodskop in coltrui met ketting om zijn kippen nek luidruchtig de aandacht in te vullen die hij kreeg van de aan zijn lippen hangende ventjes om hem heen. Hij had geen Rotterdams accent, dat had het nog leuk gemaakt, nee zijn hoge stem piepte een soort straat taal waar hij niet goed naar had geluisterd, zijn armen zwaaide druk door de lucht om zijn uitspraken kracht bij te zetten, en geloof me dat hadden ze nodig. Wat kan ik mensen dood wensen als ik ze nog maar net ken. Ik haalde nog een bakkie koffie bij mijn vriend aan de bar, die naar het tafeltje met de jongens keek en zijn hoofd schudde. Nu knipoogde ik, dat kon nog wel wat worden tussen mij en de charmante barman.

De slungel vertelde aan zijn fans dat hij een echte street soldiar was, en street soldiar sprak hij iets lager uit als de rest van zijn stront verhalen. Ik probeerde naar radio Rijnmond te luisteren, maar die street soldiar over heerste. Street soldiar dacht ik na de tachtigste keer dat hij zich street soldiar noemde, dat is in het Nederlands straat soldaat, wat suf. Terwijl ik van mijn koffie genoot, maakte ik er zaad soldaat van en schoot best debiel in de lach. Ik voelde tien paar ogen op mij gericht, ik keek de slungel aan, hij moest nu toch iets gaan zeggen als street soldiar. En dat deed hij, want wat zouden zijn hol maatjes anders wel niet van hem denken. “Wat is er zo grappig, wij willen mee lachen toch jongens”. De jongens zeiden ja. Dus voor ik het wist, hoorde ik mij zelf zeggen dat ik hem meer een zaad soldaat vond. Nu moest de barman lachen. De slungel werd rood en stond boos op uit zijn houten stoeltje. Ik verwachtte nu een paar klappen van de street soldiar, maar hij liep scheldend het café uit, zijn vriendjes in verbazing achterlatend.

De barman waggelde naar de deur, om die op slot te doen, de vergeelde gordijnen gingen dicht, en samen hebben we de jochies genomen. Nee hoor ik rekende mijn heerlijke koffie af, en ging verder met die mooie leven.

 October 15, 2019  Posted by at 23:16 Pieters Proza No Responses »
Oct 142019
 

4 april 2017 stapte ik met de lieftallige Sandra Vermeulen in het symbolisch huwelijksbootje.Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Meestal als je iemand ten huwelijk vraagt zegt ja of nee, en daar ga je gezamenlijk of alleen mee verder. Nou deze man vroeg het drie maal aan zijn vrouw die eveneens driemaal enthousiast ja zei. Waarom ik het steeds opnieuw vroeg ben ik nog altijd niet achter, maar zo zijn de wegen naar logica bij mij vaker ver te zoeken. We hadden beide geen geld, wat een knallend huwelijk enigszins in de weg kan zitten. Maar niet als je geweldige vrienden hebt zoals in ons geval. En die vrienden houden niet alleen van ons, maar gelukkig ook van mijn kunst. Zo ontwierp ik een cd live voor Bluesband Bacon Fat Louis, de muziek is live opgenomen in de oefenruimte de legendarische Hippie hut, waar ik tussen het euforische publiek op de grond de grond beginselen van de uiteindelijke cover in lijn zette, een leuke ervaring. Daarna werkte ik aan een boekje voorbij hun cd over het leven van Delta blues legende Henry Sloan en zat ik vaak bij het oefenen van de band in de Hippie hut lekker te tekenen, bij het ergste en meest irritante kut licht )licht orgel’ ooit te tekenen. Nu kon ik aan Bo Hudson zanger-gitarist en creatieve duizendpoot vragen of ik misschien ons huwelijksfeest in de Hippie hut kon vieren. Geen probleem zei hij, en ongevraagd regelde hij ook nog de drank. Met Martijn Oosterga uitbater van Snack en Zo te Havelte ruilde ik voor een werk zijn diensten voor de catering. Directeur van het nationaal vliegermuseum Riks Siemons liet een gigantische vlieger op door mij bewerkt, de Love is in the air vlieger, nog steeds te bewonderen in het museum.

Johan Morsink reed ons in een auto vol deuken waar van ik het merk vergeten ben naar het stadhuis van Dalfsen met in de cd speler een cd van A little less conversation van Elvis Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Presley bewerkt door Junkie XL. We wilde er die dag bijzonder uit zien uiteraard, en gingen op aanraden van Rene Maagdenberg naar Atelier Fe Hamm ANNO NU te Meppel. Ze maakt er normaal feest en thema kleding voor groot en klein. Sandra wilde graag een tunik seventies stijl, en ik een licht blauw Elvis pak met zwarte cape. Ook dat kwam voor de bakker. De man die on huwelijk zou voltrekken kwam langs, en het werd gezellig en laat. Hij was veearts en deed dit erbij als hobby. Een dolle boel mag ik wel schrijven. Het was voor Sandra de eerste keer, en volgens haar de laatste keer, en daar sluit ik mij graag bij aan, al is het voor mij de tweede keer. Eerst Met Xandra (zie Trouwen in Pieters proza op mijn website) ja en voor Xandra had ik verkering of iets wat er aan deed denken met ook een Sandra, gelukkig waren daarvoor dames met andere namen, die ik maar even niet ga opschrijven.

We wilde eigenlijk op 1 april trouwen, maar dat viel op een zondag en dan had er waarschijnlijk niemand in ons huwelijk geloofd. Op de dag scheen er een schamel zonnetje, om Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza twee uur zouden we trouwen en vijf voor twee was Jezus zoals men hier mijn vriend Johan Morsink noemt er nog niet. Sandra maakte zich op zijn zachtst gezegd druk, ik probeerde haar gerust te stellen door te zeggen dat ze vast niet zonder ons zouden beginnen. (ik had gelijk) Maar twee voor twee kwam Johan met aan zijn zijde Princes Iva Auguste van de Seychellen eilanden. Ze scheurde we met achter ons Tedo die onze fotograaf voor vandaag kunstenaar Rene Maagdenberg chauffeerde.

Het stond vol met familie en vrienden voor het stadhuis. Serge Epskamp had twee nummers van David Bowie en één van Elvis Presley op zijn onnavolgbare manier in elkander Title: Trouwen 2 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza gezet, voor tijdens de plechtigheid die na de begrafenis of crematie tot één van de leukste in een mens zijn leven genoemd mag worden. We trouwe in de Jeroen Krabbe zaal, een zaal die door de kunstenaar/acteur is ingericht en uitgedacht, heel sfeervol met een uitzicht op Vecht. Mijn vriend toen nog burgemeester Han Noten en zijn vrouw hadden speciaal voor ons huwelijk vrij gemaakt. De ringen waren gemaakt door mijn vriend Milan Tilder edelsmid uit Schiedam, ze waren iets te groot maar wel heel mooi. Na de plechtigheid kwam Han de Burgemeester nog even naar mijn toe tijdens de groepsfoto voor het mooie stadhuis, met de vraag of ik niet iets miste met in zijn hand de door mij verloren trouwring. Ik denk dat ik hier toch wel een Wereldrecord trouwring verliezen mee heb gevestigd. De bezoekers aan ons huwelijk gingen toen wij de romantische trouw fotos in het mooie Vilsteren gingen laten maken vast naar de Hippie hut. Het werd een prachtige dag die veel te snel weer voorbij was, ik begrijp nu waarom ze er in India een week van maken….

Ik vergeet nog een leuke anekdote, toen ik met Sandra bij mijn ouders in Rotterdam de trouw fotos ging laten zien, vroeg mijn vader of hij iets tegen mij mocht zegge, Ik weet uit ervaring dat als hij niet echt iets te melden heeft, mij iets vraagt zonder te vragen dus dit moest wel een bijzondere vraag zijn. De vraag was meer een mening. Hij vond dat ik in mijn Elvis pak voor lul liep, heerlijk….

 October 14, 2019  Posted by at 00:58 Pieters Proza No Responses »
Oct 092019
 

Als ik zo terug kijk op mijn leven is het er één zoals die van veel anderen met het kleine verschil dat dit mijn leven is en het voor mij nooit zo voelt. De persoonlijkheid die de meeste mensen van mij hebben leren kennen is waar ik mij het makkelijkst in voel. Ik kom vaak over als een vrolijke grappenmaker (nog net niet de vrolijke oom op een verjaardag die slechte grappen maakt misschien). Het is een scherm doordat ik niet van mezelf hou, ik die liever niet aan anderen laat zien, als ik er al beroerd van word en mij er ellendig bij voel, laat staan andere. Mijn leven is er één van therapieën om te overleven, en ik moet zeggen dat ik zonder mijn lieve vrouw, familie en vele lieve vrienden en buren er niet zoveel zin meer in zou hebben. Maar ik ga weer in therapie (therapieter) en moet mijn medicijn gebruik laten herzien. Ook een soort verslaving medicijnen, maar juist om mij beter te voelen. De laatste tijd kan ik vaak mijn gedachtes niet beheersen en lopen ze tot diep in de nacht door elkaar mijn hoofd door, het zijn vaak de simpele dingen die ik juist niet begrijp, nou ja ik begrijp die wel maar voel ze niet, mijn gevoel lijkt vaak geforceerd en opgedrongen. En daar heb ik het meerdere malen per dag moeilijk mee. Ik kan moeilijk nee zeggen tegen mensen, maar schreeuw vaak pas achteraf ja vol van woede en waanzin. Waar ik het mij het meeste over verbaas is dat ik ondanks alles vijftig jaar ben geworden, dat had ik nooit verwacht en om eerlijk te zijn nooit durven hopen.Title: Even mezelf niet, of juist wel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Mensen zeggen vaak, moet je kijken wat je allemaal bereikt heb met je kunst Pieter, als ik blijkbaar een beetje van mezelf toon. Maar kunst is bij mij niet waar ik gelukkig van wordt, het is juist om mezelf te zoeken in mijn eigen werk, vooral in de lijnvoering, die een mens, dier of fabelfiguur vormen, het figuur is onbelangrijk, of het tafereel, ik wil lijnen zetten zoals niemand anders, daar draait het om, en dan de contrasten van kleuren en materialen zijn eigenlijk het scherm die ik zelf draag, mijn grootste vriend. Als ik zou kunnen zou ik alles in ruilen voor rust in mijn hoofd, waardoor ik mij meer kan aanpassen. Maar om eerlijk te zijn denk ik net dat er überhaupt iemand zou willen ruilen. Ondanks alles ben ik blij dat ik mag tekenen, want zonder zou ik het niet weten

De laatste tijd heb ik opdrachten en mijn design staat op schoenen, sokken, riemen en blouses, waar ik ook mijn zakelijke kant moet aanspreken, en als ik iets verschrikkelijk vind is het iets aan te moeten spreken wat ik totaal mis. Ik vind het natuurlijk fijn, maar dat geregel doet mij verlangen naar gewoon een tekening die ik met een pennetje op een papiertje krabbel en daarna weer weg gooi. Of stukjes als deze die ik onder Pieters proza met plezier op mijn website plaats, en hoop dat mensen die ze lezen er iets aan hebben. Wordt vervolgd,,,,,

 October 9, 2019  Posted by at 18:19 Pieters Proza 2 Responses »
Oct 042019
 

In 2013 kwam er een droom van mij uit, een expositie in Catalonië. Natuurlijk is waar ook ter Wereld een expositie die men daar wil organiseren van mijn kunst een eer, Maar deze expositie was een beetje extra mooi, sinds 1977 ga ik al met mijn ouders naar Catalonië, we hebben er vrienden en familie wonen wat het voor mij als kunstenaar altijd in mijn hoofd zat daar te exposeren. Ximo Nebot een Barcelonees die al jaren in het zuiden van Catalonië woont, namelijk in de badplaats Sant Carles de la Rapita. Ik ben op heel veel plekken in Spanje geweest, maar had voor Ximo de eerste werken van mij online kocht nog nooit gehoord. Ximo was internationaal vrachtwagen chauffeur die kunst verzameld, zelf in zijn cabine werken maakt en die fanatiek fossielen in de bergen zoekt waar zijn vrachtwagen stopt. Verschillende musea hebben fossielen van Ximo in hun collecties, en Ximo schreef er ook een boek over. Tijdens on chatten vroeg ik of hij misschien een plek wist waar ik zou kunnen exposeren. En dat wist hij, een goede vriend van Ximo, Roberto Rallo een man die in zijn woonplaats Amposta exposities organiseert en kunstenaars op weg helpt. Zo organiseerde Roberto inmiddels een goede vriend een expositie in La Pedera een mooie expositieruimte. Roberto schreef een prachtig stuk in de uitnodiging en er werden mooie posters verspreid door  Ximo en mij in Amposta en de plaatsjes om Amposta heen, Overal werden de posters opgehangen en deed Ximo een promotie praatje voor mij. Toch was ik er niet gerust op dat er mensen op de opening zouden af komen, ik bedoel wie kent mijn werk daar.

Title: Één van mijn mooiste exposities | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Los super amigos Ximo Nebot Pereira en Pieter

Nou Roberto en Ximo hadden het voor elkaar gekregen dat het druk was op de opening.Jong oud en alles daar tussen in kwam op mijn expositie af, en de reacties waren positief. Zelfs de burgemeester van Amposta en een aantal wethouders kwamen langs. Ximo had voor allerlei eten gezorgd en champagne geregeld om te toasten. Ik was ontroerd, dit had ik nooit verwacht. Een paar jaar later opende Ximo zijn bar Casa Ximet met mijn logo’s op de ramen. Ik hoop er snel weer eens naar toe te gaan…

 October 4, 2019  Posted by at 21:36 Pieters Proza No Responses »
Oct 042019
 

Indien grondig gewassen zijn vieze spelletjes de enige spelletjes die ik leuk vind. Ik haat spelletjes in de eerste plaats door dat ik niks zo erg vind als verliezen, en in de tweede plaats het een beetje zonder van mijn tijd vind, ik bedoel er zijn voor mij teveel dingen die ik leuker vind om mijn tijd te verdoen. Bij sporten kun je ook verliezen als je aan een wedstrijd mee doet tenminste, maar dan heb ik de energie niet meer de winnaar te vermoorden. Ik kom uit een gezin waar helaas iedereen graag spelletjes doet, het gezin was goed te doen maar de spelletjes konden ze voor mij laten. Nog zit ik te rillen van woede als ik denk aan alle keren dat ik verloor, gelukkig kon ik redelijk goed vals spelen. Ooit heb ik het hele spel Valkkuil uit elkaar gehaald, en op de één of andere manier weer in elkaar gezet zodat ik werkelijk alle valkuilen kon dromen, en echt na een tijdje wilde niemand meer tegen mij spelen. Ook Vier op een rij vond ik geweldig, ik was er onverslaanbaar in. Maar dan houdt het wel op.

Op de lagere school sloot ik mij aan bij de school schaakclub. Wonderwel had ik al snel door hoe de zetten gingen, jammer dat de andere middels de zetten al een heel spelletje konden spelen en winnen, vooral van mij. Iedereen wilde tegen mij spelen. Toen ik een schaakbord bij mijn tegenstander die mij na vijf zetten schaakmat zette op zijn eitje sloeg, kreeg ik straf. De leraar vertelde dat ik wel beter zou worden maar eerst eens iets aan mijn woede aanvallen moest doen, wist de man veel dat ik daar tot mijn vijf en veertigste last van heb geleden. Nee ik was niet bepaald Bobby Fisher buiten vrijbuiter, grootmeester in de schaaksport. Wel was en ben ik veel knapper, het oog wil ook wat natuurlijk, van al dat bedenkelijk naar je schaakbord kijken word je niet knapper.Title: Schaken en niet nadenken | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Uiteindelijk deed de school schaakclub mee aan een toernooi, en ik mocht ook mee, nog nooit een wedstrijd gewonnen, ze hadden vast geen andere idioten genoeg voor de schaakclub. Je kon veel van mijn schaak kunsten zeggen, ik was heel snel, een soort sprinter, ik was zo mat gezet, jammer dat daar geen bekers voor waren. Het zou best kunnen dat ik daar een record mee heb behaald, men zal het nooit meer weten. De eerste partijen verloor ik in rap tempo, mijn schaakclub genootjes deden het een stuk beter, maar ze verloren allemaal van Aziatische jongen. Tot mijn grote schrik moest ik tegen hem stond op een bord met de aankomende partijen geschreven. Mijn record snel verliezen zou er zeker aangaan tegen dat arrogante pis ventje. Er kon maar net een handje af. Ik besloot een andere tactiek te gaan gebruiken. Denksport mijn reet, ik besloot helemaal niet na te gaan denken, dan zou ik mij niets te verwijten hebben dacht ik toch nog een klein beetje. Tot mijn verbazing en die van mijn steeds bozer kijkende tegenstander kreeg hij het er moeilijk mee.

Dat heb je als je in vakjes denkt, hij begreep niks van mijn zetten, logisch nadenken had totaal geen zin. Ik had echter één probleem, hoe ik nou iemand schaak kon zetten, toch een niet onhandige bezigheid bij schaken. Iedereen kwam om ons heen staan, het was blijkbaar een spannende partij. Zowel de Aziaat als ik konden geen kant meer op, het werd tot mijn verbazing remise

, tot die dag, dacht ik dat de remise bij ons op de Nieuwe Binnenweg was, waar de trammetjes stonden. Ik kreeg niet eens een hand van het jankende pis ventje. Voor even was ik een held die werkelijk dacht dat hij met zijn belachelijke niet denk sport tactiek heel wat was, die zijn sport had gevonden. Het is mij met mijn tactiek nooit meer gelukt remise te spelen of niet in record tempo schaakmat gezet te worden. Arme Aziaat.

 October 4, 2019  Posted by at 00:54 Pieters Proza No Responses »
Oct 022019
 

Een boeren opstand middels tractoren op de rijksweg die richting Den Haag reden, dat vind ik geweldig.

Die mensen zorgen ervoor dat ik kan eten. Het word de boeren steeds meer mogelijk gemaakt hun werk te doen door de politiek in Den Haag, en natuurlijk iedereen word in de gaten gehouden, dus ook de Agrariërs zoals mijn vader de boeren zo graag met respect noemt. Maar de landbouwers zijn het wel erg vaak die in de gaten gehouden worden alsof het serie moordenaars zijn, en echt boeren mogen beestjes op de Wereld brengen maar ze er niet zelf vanaf helpen, dat is heel lang geleden al verboden. 1 oktober 2019 is door de boeren een legendarische dag, al zullen mensen in files er anders over denken, maar ook die moeten eten, en zonder de landbouw simpelweg geen eten.

Overal zag je tractoren, ik zie ze al iedere dag hier in het Oosten des lands, maar op de rijksweg of op het strand zag ik ze nog niet eerder. Wat moeten de agenten zich machteloos hebben gevoeld toen de boeren dwars door de hekken heen reden naar de plaats van bestemming. Met mijn buurman Rolf en buurvrouw Aline gingen we naar de rijksweg waar de boeren over de rijksweg in hun tractoren terug toeteren huiswaarts reden. Het regende pijpenstelen, maar wij genoten van die rijen boeren, onze roots in tractoren, want welke Nederlander stamt er niet van een boer af? Aline deed steeds als er een tractor passeerde haar shirt niet omhoog en ik vond het daar net iets te koud voor.

Terwijl ik al die tractoren zo zag droomde ik in de regen met een pijnlijke enkel die ik ever tevoren bijna brak bij het springen over een slootje naar de vangrail, over een boeren revolutie, en dat kunnen ze hoor, ze versloegen hele legers in het verleden en ik denk ze dat nog steeds kunnen, met een beetje dankbare hulp van ons niet boeren vegen wij zo Den Haag schoon, of dat zou helpen wet ik natuurlijk niet, maar het zou wel een keer een waarschuwing zijn, want met alleen braaf stemmen komen de boeren er niet. Mocht er weer een boeren protest komen zou ik graag met een boer of ook gezellig een boerin meerijden in een tractor naar Den Haag, en er natuurlijk een mooi stukje over schrijven. Één van mijn voorvaderen was ergens in 1500 ook boer, zijn land bevond zich waar nu de Keukenhof is, en daarna volgde er vele boeren met mijn achternaam. Dit past niet echt bij de revolutie van vandaag, maar dit weetje maakte het voor mij een nog mooiere dag. Ik ben trots op onze boeren. Hierbij plaats ik een tekening van Mark Rutte de simulator, die iedereen op een shirt mag laten drukken, ze door verkopen weet ik veel. Dat is mijn cadeautje aan de boeren, zegt het voort!!!

Title: Leve de boeren | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 October 2, 2019  Posted by at 00:32 Pieters Proza No Responses »
Oct 012019
 

Title: Andere vader zelfde lichaam | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Albrechtskade Rotterdam 21 september 1994, een wielrenner rijd in stevig tempo in de richting van het Kleinpolderplein, het begin van zijn trainingsrondje. Zijn Koga Miyata glimmend en gepoetst onder zijn gespierde geschoren benen. Zonder helm, want het is immers geen wedstrijd. Gelukkig zijn er tegenwoordig bijna geen wielrenners meer die zonder een helm rijden.

Mijn vader had mij nog gebeld of ik mee wilde gaan fietsen en daarna Champignonen soep te eten die mijn moeder in de keuken stond te bereiden. Helaas was ik deze zondag flink wezen stappen, en ik sloeg het aanbod vriendelijk mij een beetje schuldig voelend af.

Dus zo reed mijn vader  alleen, zeven en veertig jaar op deze sterfdag van zijn vader Willem, mijn opa. Even aanzetten bij het heuveltje nabij de Dierentuin, en het hoekje om naar links, een sprintje als de stoplichten op groen stonden. Waarschijnlijk ging het deze dag ook zo. Een auto kwam met een gang van 120 kilometer per uur de rijksweg af richting dezelfde stoplichten waar mijn vader naar toe sprinten, alleen stonden de stoplichten voor auto op rood en kon deze imbeciel niet meer tijdig af remmen, mijn vader verscheen voor de auto, de auto kon mijn vader onmogelijk nog ontwijken. Met een enorme knal kwam er een einde van mijn vader voor dit vreselijke ongeluk.

Weer werd ik gebeld, nu door een agent met de mededeling dat er een ongeluk met mijn vader was gebeurd en ik mij moest voorbereiden op het ergste. Een Politiebusje haalde mij en mijn vriendin op aan het Rubensplein te Schiedam. In het busje richting Dijkzicht leek het alsof ik verdoofd was. Ik kon alleen aan mijn moeder denken en haar champignonen soep. Bij het naar binnen lopen van het ziekenhuis zag ik nog net mijn vader die met zijn gescheurde schedel in het verband de lift naar de intensive care werd ingereden.

Mijn vader heeft het overleefd, zelf maakt hij vaak het grapje dat hij maar mooi een auto die 120 kilometer per uur reed heeft tegen gehouden. En hoe wrang ook, het is helaas waar. Alles in zijn lichaam wat kon breken was gebroken. Mijn moeder is er niet minder om van haar man gaan houden, ik ken niemand die zo trouw is als mijn moedertje. Zelf lag ze ook nog een tijdje in kritieke toestand op de intensive care, maar net als mijn vader was het ook de tijd nog niet van mijn moeder, en gelukkig nog steeds niet. Mijn vader is nooit meer geworden wie hij voor het ongeluk was, niet eens een beetje. Dank zij alle zorg van mijn moeder mijn zusje, haar man en kinderen kan mijn vader thuis blijven wonen. Was mijn vader maar de enige, maar helaas komen deze ongelukken en alle bittere ellende dagelijks voor. Ik hoop dat mensen hier af en toe aan denken als ze in hun auto rijden. Het is immers iets dat je in eigen hand hebt….

 October 1, 2019  Posted by at 21:15 Pieters Proza No Responses »