Jul 032013
 

Negentien september 2004. Net de honden hun behoefte laten doen in het Sterrenbos. Hoewel de naam van dit bos wat misleidend is, is Title: Wat ik zie, dat geloof ik. | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza het Sterrenbos naar mijn weten geen homo-ontmoetingsplaats.
Het is zelfs niet eens een bos. Het is een strook van ongeveer een kilometer lang waar bomen staan, 2 tennisparken en naar mijn weten geen sterren.
Een dame vroeg me er ooit of hier het meisje was vermoord.
De dame, uit naar haar zeggen Oud-Beijerland afkomstig, doelde op de vreselijke moord op Nienke in het, eveneens Schiedamse Beatrixpark.
Zo krijgt een stad toch zijn nare punten.
Maar het Sterrenbos heeft met de moord gelukkig niets te maken.
Wel is er afgelopen zomer een potloodventer gesignaleerd.
Ik had toen net van mijn dierbare neef een jas geërfd, jawel, een regenjas, die ik maar even thuis heb gelaten.
Misschien wekt zo’n jas trouwens wel vreemde behoeftes op en kan de potloodventer er eigenlijk niks aan doen.
Dit is vast nooit onderzocht.
Ik heb er toch menig voetbalcoach raar in zien doen.
Ik kwam dus thuis, nadat ik mijn hondjes had uitgelaten in het hierboven duidelijk omschreven Sterrenbos.
Toen vond ik een bon van een tankstation op mijn deurmat.
Ik heb geen auto, dus wat had ik aan een al betaalde bon?
Mijn naam stond er vrolijk opgeschreven.
Voor ik verder ga omschrijf ik u de andere kant van de bon van boven naar beneden:

Franco
Jeroen Evers
Bel:(ik hou het telefoon nummer maar voor mezelf)
Als je die
Kent
-kent, 1998
-kant
-kunt Brunsum
Herenpad 15b 12
STEM VOOR Bush
Bush liegt niet.
 
Nou, komt u er uit?Title: Wat ik zie, dat geloof ik. | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Ik ben dom, dus ik ging me afvragen van wie dit bonnetje geweest kon zijn.
Ik heb veel rare vrienden, maar naar mijn weten hebben die geen abstracte humor.
Uit het verleden ken ik wel een Jeroen, die behoorlijk vaag was.
Even ter verduidelijking: U leest nog steeds een vehaal van Pieter Zandvliet en niet van Baantjer, of een andere boeiende detective.
Maar goed, ik besloot het telefoonnummer te draaien.
Dit ging als volgt:
“Hoi, met Pieter”.
“Heeeeeeeee, je bent tòch thuis!”
“Nou, eigenlijk nu pas”. ( Ik wil hem het verhaal van het honden uitlaten vertellen, maar hij onderbreekt me)
“Ik sta voor je deur, doe je open?”
“Uh, ja”, zeg ik, verbaasd dat hij al voor mijn deur staat.
Ik loop naar beneden en doe de deur open.
En ja hoor, Jeroen. Tenminste, aan zijn lange postuur te zien dan, want hij loopt meteen langs me de trap op.
Terwijl ik Jeroen de trap op volg mijn eigen huis in, bekijk ik hem eens goed.
Nee, in zijn lichaam heb ik geen interesse, maar ik wil nu toch wel eens weten of het Jeroen was.
In de kamer groet hij mijn hondjes en vraagt of we met zijn drieen wonen.
Als ik wil uitleggen hoe en met wie ik woon, draait deze reus zich eindelijk om.
Ik krijg een ongelofelijk grote hand in mijn hand gedrukt.
Dan kijk ik hem in zijn ogen, die tot mijn verbazing nauwelijks tot geen pupillen bevatten.
Misschien dat dit komt door de blow die hij in zijn mondhoek heeft.
Ik kijk dus in twee lichtblauwe rondjes, dit is niet de Jeroen die ik uit mijn verleden ken,
hoewel hij als twee druppels water op hem lijkt.
Maar dan zou Jeroen dus niet ouder zijn geworden.
Mijn maag begint ietwat te draaien.
Vermoeid bied ik Jeroen een plaats aan en zie dat hij een groen foto-album op mijn tafel legt.
Nu mag dat best, maar als het een blauw album was geweest had ik hem vermoord.
Ik vraag hem schijn-nieuwsgierig wat hij bij zich heeft, doelend op het album.
Dit komt wat onbeschoft over, maar bij kunstenaars is dit vrij normaal.
Die laten elkaar dingen zien. Tot vervelens toe.
Op mijn vraag haalt hij zijn zakken leeg en zegt: ”Je mag alles van me zien”.
Waar ik uit concludeer dat hij geen kunstenaar is.
De vraag blijft: “Wat is hij dan wel? En wat moet ik met dit Gods geschenk genaamd Jeroen?
Dit zal mij snel duidelijk worden.
Hij begint, met verheven stem en zwaaiende armen, te praten.
“Jij bent dus kunstenaar, wil je beroemd worden of ben je dat al?” Ik besluit hier maar niet op te antwoorden en begin de goedzak al flink niet te mogen.
“Ik”, zegt hij, niet op mijn antwoord wachtend, “ik heb hetzelfde als Nostradamus”.
“Ook een kleine pik”, denk ik stiekem.
Maar nee, hij kan de toekomst vertellen.
Dat heb ik dus ook. Iedereen kan de toekomst vertellen. Of die voorspelling klopt is een tweede.
Maar goed, laat ik de show niet gaan stelen. Die is voor Jeroen.
Hij zegt opeens: “Schiedam is vrede Pieter, Schiedam is al en nog duizend jaar vrede”.
Een malloot dus, maar dat had u denk al door.
Mij begon dat hier pas te dagen. Dit omdat ik vaak gekken ontmoet en ze tegen beter weten in altijd een eerlijke kans wil geven.
“Ja Pieter, wij zullen voor gekken uitgemaakt worden”.
“Waarom?” zeg ik, “nee joh”.
Ik dacht: ”Hou dat `wij’ voor jezelf, wees een vent en wees lekker alleen gek of niet gek”.
Ik heb een bloedhekel aan het ons-gevoel, zeker als ik iemand nog geen vijf minuten meemaak.
“Schiedam ruikt lekker Pieter, Schiedam ruikt naar verbrand hout”.
Naar kankerverwekkend petroleum uit de Botlek zal hij bedoelen.
Terwijl hij de ene na de andere wijsheid (verwarring) tegen mijn bek aan poept, vraag ik me af waarom hij op mij is afgekomen.
Mijn atelier zit in een oude groentewinkel onder mijn huis, met een etalage waarin in het midden een groot werk staat.
Nadat Nostradamus weg was, waarschijnlijk naar een ander slachtoffer, ging ik even naar mijn werk kijken.
Het stelt inderdaad een man voor die de weg flink kwijt is en tot overmaat van ramp ook nog in de bergen staat, met naast hem een afwachtende gier.
Naar mijn idee heeft Jeroen zich hier onbewust dan wel bewust in herkend.
Tijd om gordijnen voor mijn etalage te hangen dus.
Jeroen gaat gewoon door met babbelen tot hij mijn vrouw de trap af hoort komen.
Hij schrikt en vraagt wie eraan komt.
“Mijn vrouw”, zeg ik geamuseerd door zijn angst.
Dan loopt hij op haar af.
Ik volg hem, voor de zekerheid.
Vreugde staat dicht bij verdriet zegt hij opendeursgewijs tegen haar en begint te huilen.
Ja, dat heeft mijn vrouw nou eenmaal. Niet voor mij hoor, maar voor anderen is ze blijkbaar om te huilen.
We bieden de gebroken Messias ijsthee aan.
Helaas weer op krachten gekomen, gaat hij verder:”Pieter wie, is Franco?”
“Dat heb jij op dat bonnetje geschreven, ik niet”.
“Dat kwam niet van mij, ik schreef het maar op”.
“Aha”, zeg ik en leg uit dat Franco een Spaanse dictator was, die goeie, maar vooral veelal kwaaie dingen deed.
“Dan ben jij dat”.
“Bedankt!” zeg ik.
“Nee echt, dat is een teken”.
“Ja, dat zal zeker wel”, zeg ik verveeld.
Dan vraag ik of ik in zijn fotoalbum mag kijken.
“Ja, dat is mijn boek. Het enige wat ik heb”.
Ik kijk naar zijn autosleutels met daaraan het Roverlabeltje.
Die zal hij dan wel geleend hebben, of wie weet heeft hij nèt hiervoor wel een gezin uitgemoord.
Maar goed, het album staat vol leuzen die ik u bespaar en zelf al verdrongen heb.
Als ik al snel ben uitgelezen vraagt hij of ik wil schrijven, in zijn fucking kloteboek, hoe ik drugs zou omschrijven.
Als ik de pen van Dr.Bizzarro aanpak zegt hij dat hij al weet wat ik op ga schrijven omdat hij me dit ingeeft.
Vermoeid schrijf ik op: Drugs is chemisch genot.
“Nee nee”, zegt hij met een spottende lach, “drugs is controle”.
Ik kan hem erop pakken, dat hij even daarvoor zij dat hij mij ingaf wat ik op zou schrijven, maar wil van hem af.
Mijn vrouw is de redder in de nood en wimpelt Jeroen af met het verhaal dat we nog weg moeten.
Zonder echt te groeten ging hij waar hij vandaan kwam, hoewel ik dat denk.
Als we inderdaad weggaan, zie ik zijn Rover nog staan.
Toch vreemd dat je zo makkelijk bij mij binnenkomt, en dat ik nog naar allerlei onzin ga zitten luisteren ook.
Er was iets wat me is bijgebleven (niet zo gek, het is nog pas acht uur geleden dat hij hier was): Hij zei:  Wat ik zie, dat geloof ik”
Een prachtige zin, maar als je die toepast raak je dus de weg kwijt.
Arme Jeroen, hopelijk ben ik een dom kadaver en is hij werkelijk de God die hij graag wou zijn.
Tot slot het bewijs dat hij gek is: Hij zei dat hij op Bush gaat stemmen, en dat Bush een God is die overal schijt aan heeft.
Bush denkt dus dat hij God is, en kan het zich, in zijn positie, veroorloven zich voor God uit te geven. En, inderdaad, Bush heeft overal scheit aan. Dat wel.
Leve Jeroen!

 July 3, 2013  Posted by at 15:31 Pieters Proza No Responses »
Jul 022013
 

Debbie staat druk te wokken in haar schort van een naakte bodybuilder.Title: Seks circus Baklip | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Haar Remco komt zo thuis van zijn werk, ze wil hem verwennen met een trendy maaltijd.
Onderwijl zingt en deint ze mee op de muziek van een droog neukende miljonair, die haar clipje vol danst en zingt op de breedbeeld televisie.
De zangeres doet het voorkomen alsof ze alle mannen worsten in één klap in haar oventje tot niks wil laten verbranden.
Maar goed haar probleem, Debbie is inmiddels klaar met de wok maaltijd.
De buiten deur gaat open, het bekende,”wat ruikt het weer lekker schatje”, komt voor Remco zelf via geluid golven de kamer in.
Remco loopt met een grote grijns op zijn olijke gelaat op zijn vrouwtje af en omhelsd haar.
En nog nieuws, vraagt Debbie terwijl ze zich los wurmt uit de omhelzing van haar man.
Ja schat ik ben ontslagen vandaag, zegt Remco alsof hij het over zijn zweetvoeten probleem heeft.
Debbie moet lachen, nee even serieus Rem, is er vandaag iets gebeurt op je werk.
Weer zegt Remco blij dat hij ontslagen is.
En dat zeg je zo vrolijk, vraagt Debbie verontwaardigd met haar handen op de heupen.
Inderdaad schat, dat zeg ik vrolijk, mijn energie zal ik niet steken in het getreurd over mijn ontslag, stelt Remco met een wijs vinger in de wok lucht.
Debbie maakt zich nog iets langer, neemt haar man goed in zich op, en vraagt dan waar hij zijn energie dan wel in wil gaan steken, en geen flauwe grappen nu, zegt ze tot slot om te voorkomen dat Remco zijn bekende grappen over insteken op haar los laat.
Het blijkt inderdaad dat hij hier een grap over wilde maken, want de blonde reus ligt dubbel van het lachen.
Debbie begint wat moe te worden van haar kinderachtige man en drukt zuchtend uit, NOU waar ga jij je energie insteken, ga je clown worden, daar ben je niet leuk genoeg voor hoor.
Remco schrikt van zijn vrouw die anders nooit zo geïrriteerd tegen hem doet.Title: Seks circus Baklip | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Rustig nou Deb, ik wil met jou een seks circus beginnen, zegt hij overdreven lief.
In Eén gooi beland de wok met het trendy eten op de oud Hollandse kop van Remco, klootzak val maar dood schreeuwt ze het uit, pakt haar jas en gaat de deur uit.
Als ze woest bij het langslopen van het raam naar binnen kijkt ziet ze dat Remco op de grond ligt.
Even zo snel als ze naar buiten ging liep ze weer naar binnen, Remmie wat heb ik gedaan zegt ze hysterisch.
Ze knielt neer naast haar man die net weer bij komt uit zijn tijdelijke bewusteloosheid.
Gaat het jongen vraagt ze bezorgd terwijl ze Remco over zijn zere hoofd aait.
Ga maar op de bank liggen, dan bel ik de pizza lijn wel.
Remco doet braaf wat van hem verlangt wordt, en de rust is weder gekeerd in het huis van de familie Baklip.
Debbie belt de pizza lijn en veegt zwijgzaam met spijt van haar daad de vloer aan.
Remco kijkt naar zijn vrouw, wat is ze toch mooi denkt hij.
Dan zegt hij, schat ik wil een Seks circus beginnen, wij zullen het runnen we doen er zelf niet aan mee.
Debbie bijt op haar onderlip en besluit haar man maar aan te horen, en ze neemt plaats naast hem op de bank.
Remco slaat zorgzaam een arm om haar heen.
Wijfie we hebben het vaak zat over al die idioten in die seks reclames op televisie.
Ja, zegt Debbie vragend haar man aankijkend wat hij hier mee wil.
Nou ik dacht zo er zijn zoveel idioten die van alles doen om maar gekker doen en grenzen verleggen, als wij dit nou eens gaan motiveren en wat idioten bij elkaar brengen in een heus circus, dat is een hit, zeker in deze tijd.
Denk je vraagt Debbie zich hard op af.
Ja wijfie echt zegt Remco die merkt dat zijn plan doorgang vind bij zijn vrouwtje.
Ze kijkt voor zich uit in het niets, Remco doet zijn grote hand in haar shirtje, en speelt met haar tepel.
Debbie duwt zijn hand weg en vraagt of hij al mensen kent die hier aan mee willen doen, en of die bijzonder genoeg zijn.
Om eerlijk te zijn ben ik hierdoor ontslagen Debbie, op kantoor zocht ik naar freaks op het internet, en heb er veel gesproken, maar ze kwamen erachter van kantoor, en nu ben ik ontslagen, maar ik ben wel heel wat freaks rijker voor mijn seks circus, seks circus Baklip, zegt hij de laatste twee woorden met trots.
De bel gaat, Debbie loopt naar de buitendeur waar de Pizza puber de pizza’s komt bezorgen, goeden avond zegt de jongen verlegen Title: Seks circus Baklip | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza glunderend naar de ene harde tepel van Debbie.
Goedenavond lieve knul zegt ze quasi geil, wil je binnen komen zegt ze zo hard dat Remco het hoort.
Hoezo, ligt uw geld binnen vraagt de jongen verbaasd hopend op een verassing, nee maar misschien dat je toevallig twee lullen in je broek hebt of een vagina inplaats van een navel, dan kun je voor ons seks circus werken.
De jongen weet niet wat hij moet zeggen en krijgt twintig euro in zijn open mond gedrukt, de deur valt et een klap dicht.
Moest dat nou zegt Remco geïrriteerd als zijn vrouw grinnikend binnenkomt met de pizza’s.
Sorry lieverd maar ik denk dat ik niet vrij genoeg van geest ben voor jou circus plannen, zegt Debbie op verslagen toon.
Ze voelt zich raar in haar hoofd en ziet continu vreemde lui op haar netvlies met drie borsten, een orgie van zwaarlijvige mensen, vrouwen die het met beesten doen, haar pizza laat ze on aan gebroken staan.
Dan vraagt ze met wie Remco contacten heeft.
Opgewekt verteld Remco over allerlei gedrochten, en Debbie’s maag gaat er van draaien.
Toch doet ze alsof ze geïnteresseerd is.
Ze ziet na een uurtje alleen de lippen van Remco nog maar op en neer gaan.
Opeens vind ze zijn neus krom, is zijn mond scheef en kijkt hij dom uit zijn ogen, dit heeft ze nooit eerder gezien.
Af en toe vangt ze wat woorden op over Remco’s seks freaks, maar die gaan langs haar heen.
Ze duwt Remco op zijn borst naar achter op de bank.
Verbaasd stopt hij met praten en vraagt wat er is.
Ik ga je pijpen zoals je nog nooit bent gepijpt.
Dat klinkt goed Deb, zal ik de gordijnen eerst dicht doen.
Nee zegt ze laat maar open we zijn immers een seks circus.
En weldra doet ze wat ze beloofd had, na een tijdje houd ze op en laat Remco achter met een stijf lid.
Waar ga je heen schatje vraagt hij zielig.
Hij krijgt geen antwoord, dan komt Debbie de kamer weer in en gaat op haar knieën zitten en gaat verder waar ze gebleven was.
Remco word helemaal gek, zo heerlijk heeft Debbie het inderdaad nog nooit gedaan.
Dan voelt hij een helse pijn en bloed spatten in zijn gezicht, als hij naar kreunend naar Debbie kijkt ziet hij zijn vrouw met bebloed gezicht voor zich, in haar mond zijn penis de voorhuid tussen haar tanden de rest van zijn jonge heer hangend op haar kin, in haar hand een groot vlees mes.
Wat heb je gedaan vuile slet.
Dat lijkt me wel duidelijk zegt Debbie, Remco’s piemel op de grond spuwend, je lul er af gesneden, dan kan je optreden in je eigen circus, als de man zonder lul………………..

 July 2, 2013  Posted by at 20:09 Pieters Proza No Responses »
Jun 292013
 

Tweede Pinksterdag, voor vele gelovigen onder ons een zinloze dag, wat ik met ze eens ben, maar de Ikea en andere meubel reuzen zeker Title: Mickey Muis RIP (2008) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza niet.

Maar om deze dag nuttig in te vullen, althans ik hing al voor de televisie en was vast besloten eens heel flink niks te gaan doen, toen mijn altijd ijverige vrouw de stofzuiger op mijn gespierde schoot gooide en mij verkondigde, dat we maar eens gezamenlijk mijn atelier op moesten gaan ruimen.
Dus het is eigenlijk Xandra’s schuld dat we deze tweede Pinksterdag nuttig gingen invullen.
De keiharde Pinkster seks hadden we al gehad, dus liep ik weldra fluitend de trap af naar mijn atelier, zouden ze die ook ooit na gaan bouwen in een museum, net als die van Frida Kalho en Herman Brood, mocht dat zo zijn, zou ik daar in tegenstelling tot Frida en Herman graag bij zijn.
Laat ik niet teveel af dwalen naar mijn natte dromen, en verder gaan met dit verhaal.
Toen ik de houten deur opendeed naar mijn atelier slaakte ik een net even veel te hoog schrikkreetje, die Dolly Parton ook moet hebben geslaakt, toen ze één van haar toen nog niet beroemde borsten op het hoofd van haar eerste vriendje Billy the Clit liet vallen toen hij haar oraal verkende, dit koste de arme Billy zijn tong en een deel van zijn toch al niet erg hoge intelligentie.
Ik slaakte het gilletje omdat er een prachtig piep klein grijs zilverrug muisje op een karntonnendoos in mijn atelier lag dood te wezen.
Terwijl mijn vrouw aan de schoonmaak begon, zakte ik weg in mijn verdriet, wat ik wel vaker doe als ik moet schoonmaken, maar dit keer had ik een gegronde reden, Mickey muis was gestorven in mijn atelier nog wel.
Zou het een natuurlijke dood zijn geweest spookte het door mijn kop.
Zo te zien was er niemand op hem gaan staan, en zag ik geen wondjes of rare opzwellingen bij Mickey.
Boos keek ik omhoog mijn etalage ruit door naar de grijze lucht, God hoe kon je dit beestje tot je nemen.
Waarom nou, hij was nog zo jong die kleine rakker.
Of was dit weer zo’n doordenker van Jezus, die in de huid van Mickey Schiedam op stelten had willen zetten, vast niet.
Jammer dat het geen oorlog was, dan hadden de mensen blij geweest met Mickey’s dood.
Ik bedoel dan hadden ze hem lekker verorberd, ik moest er niet aan deken, daar moest dus eerst een oorlog voor uitbreken van heb ik jou daar.

Zou het kleine knagertje mij ooit gezien hebben, terwijl ik schilderde, tekende of gewoon met mijn plasser zat te spelen?
En wie weet is hij er wel één van een hele grote asociale kut familie, je weet maar nooit.
Worden er langzaam gaten in mijn werken gevreten, waar ze dan weer aan dood gaan, en ik ook op den duur van trieste ellende door het muizen geknaag.
Maar daar lag hij dan maar precies op het logootje van het breekbaar glaasje op de kartonnen verhuisdoos.
Hij was te breekbaar en zijn ziel is verhuisd, dacht ik poëtisch, en afgezaagd.
Net toen ik dacht over zijn begrafenis of crematie, zei mijn vrouw of k hem in de put wilde gooien.
Wat ordinair, zei ik maar niet.
Ik zou hem moeten opzetten, en ieder jaar met tweede Pinksterdag zijn dood moeten vieren, als concurrent van de meubelboulevards, dat had een stunt geweest, dan wel een stunt waar niemand verder ooit enige aandacht aan zou schenken, zeker de meubelboulevards niet.
Ik raapte mijn moed bijelkaar en niet veel later gooide ik mickey in de put.
Zachtjes zei ik dag vriendje.
Hij dreef daar weer net zo mooi de kleine prins, als hij dood lag op de kartonnendoos.
Op zijn ruggetje met zijn witte buikje omhoog.
Snel liep ik weer terug naar mijn atelier, het was best koud buiten in dit grijze begrafenis weer…..

 June 29, 2013  Posted by at 22:00 Pieters Proza No Responses »
Jun 152013
 

Veertien jaar was ik, en toen liet ik al een hondje uit.
Knap van Pieter zult u misschien denken, maar laat hij die hondjes nu maar eens in zijn reet steken.
Dat zal ik eens proberen, dat beloof ik.

Het hondje dat ik toen met veel pijn en moeite uitliet was Timmie, een vuilnisbakkie van de vlooienmarkt in Antwerpen.
Ze was alles behalve lief, kwaadaardig zelfs.
Op mijn vader na, had ze zo’n beetje iedereen in Delfshaven wel gebeten.
Ze was veel te dik en had een bloedhekel aan soortgenoten.
Hoewel ze niet echt groot was, heb ik er nooit van een andere zien verliezen.
Ze had een vaste vecht techniek, beet in de lip van de loeiende tegenstander, en ging er vervolgens met haar volle gewicht aan hangen.
Helaas moest ik hier altijd erg om lachen, en kreeg dan natuurlijk ruzie met de baas van de andere hond, het slachtoffer van mijn heldin Timmie.
Och dat hoort bij honden toch een beetje knokken.

Mijn moeder gaf mij en Timmie vaak de opdracht boodschappen te gaan doen, heel vervelend.
Op een keer moest ik naar de slager op de Schiedamseweg, de Schiedamseweg waarvan mijn moeder nu zegt dat er bijna geen Nederlandse winkels meer zitten, wat mij logisch lijkt als er ook bijna geen Nederlandse mensen meer wonen.
Maar goed in de tijd dat ik naar de slager moest zaten die er nog wel.
De slager maakte altijd grapjes, ik was toen erg verlegen, en had een hekel aan de belangstelling die de grapjes over mij uit de bek van de slager kwamen, op de andere klanten had.
Hij zal nu wel uit gegrapt zijn, omdat hij toen al op leeftijd was.
Zo lossen de dingen zichzelf op denk ik dan maar met een Roomse glimlach.
Na weer wat kut geintjes van de slager, peerde ik hem snel naar huis, zonder de slager te groeten.
Snel naar huis toe, om eens lekker naar muziek te luisteren en aan mooie meisjes te denken en wat je daar allemaal voor leuks mee zou kunnen doen.
De gehakt gooide ik nonchalant op de aanrecht, het bureau van mijn moeder zeg maar, laat ze het niet horen.
Net wilde ik de trap op naar mijn kamertje, toen mijn moeder vroeg waar Timmie was.
Die stond als het goed was nog op de Schiedamseweg, waarschijnlijk te janken, ik was haar vergeten.
Vloekend rende ik naar de Schiedamseweg.
Daar zat ze te janken met naast haar een oude dame.
De dame zei tegen Timmie zonder dat ze mij zag.
“Arm hondje”, welke gek laat jou hier nu achter, schandalig.
Ik raapte alle moed die ik in mijn puberlichaam had bij elkander en zei.
“Sorry ik was haar vergeten”, alsof ik de dame iets te verantwoorden had.
Ze draaide haar hoofd naar me toe, een rimpel kermis keek mij zeer boos aan.
Zo ventje, kraakte ze, heb jij wel eens nagedacht wat er allemaal met jou hondje had kunnen gebeuren met al die junks hier, ze hadden haar bijvoorbeeld drugs kunnen inspuiten.
Alsof ze die gingen verspelen op mijn Timmie.
Maar dit dacht ik, ik wilde alleen maar weg, weg van die verjaarde hoop bittere ellende.
Maar ze ging voor Timmie staan, en drukte heel naar, haar vinger tegen mijn borst en ging verder met haar verwijten.
Stom knulletje, ik vind jou heel dom, je bent zo’n lief beestje niet waard.
De tranen stonden nu tegen de binnenkant van mijn ogen aan.
Het had allemaal zo mooi kunnen zijn, dat ze van kwaadheid dood zou neervallen, maar helaas dat deed ze niet.Title: Timmie | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Ze maakte liever mij het leven zuur.
Ze ging steeds harder praten, en er kwamen mensen bij staan die het met haar eens waren, allemaal Nederlanders die er nu niet meer wonen of hopelijk dood zijn.
Op één vrouw na, die een arm om mij heen sloeg en zei, oprotten allemaal en snel een beetje.
De vrouw was Cor, die ik voor het gemak altijd tante Cor noemde.
De stoerste vrouw van Delfshaven, mijn heldin.
Ik kon nu eindelijk huilen tegen tante Cor aan.
Rustig maar piemelmans zei ze geruststellend.
Ik keek over haar schouder de slager in, waar de slager net deed alsof hij niks gezien had.
Nu al had ik besloten de keer erop naar de Marokkaanse slager verderop te lopen.
Ik groette tante Cor en wilde weg huppelen, toen ze me terug riep, ik vergat Timmie weer.
Timmie was natuurlijk niet al te vrolijk op de terugweg naar huis, ik had haar flink gekwetst natuurlijk.
Het kwaadaardige gezicht van de oude dame heeft me nog jaren lang geïrriteerd, iedereen die me aan haar deed denken, kreeg ik ruzie mee, ze was een complex voor mij geworden die ik niet zomaar uit mijn hersens kon gummen.
Nu gaat het wel weer…….

 June 15, 2013  Posted by at 23:33 Pieters Proza No Responses »
Jun 142013
 

Facebook is een soort galerie van mij geworden, een soort speelplaats waar ik de Wereld hier vanuit het Metropool Nieuwleusen kan Title: Enge Facebook vriendin | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza bereiken. Vet handig, wanneer je met koeien communiceren maar niks vind. Verder heb ik niks tegen die prachtige dieren hoor, niks voor ook trouwens.

Laats kreeg ik een mailtje van Mariana (niet haar echte naam)), of ik bij haar wilde langskomen.
Voor ik toezegde, bekeek in haar fotomapjes nog even haar foto´s, opzeker had ze geen anorexia, hoogstens had ze wat anorexia patiënten verorberd als toetje, de dame in kwestie had iets weg van een olifantje. Ze woonde klaarblijkelijk in een kasteel uit de Romeinse tijd.

Ik stemde dus toe, en niet veel later, ging een hoog ijzeren hek langzaam voor mij open, een grind weg leidde mij naar het kasteel, waar grafzerken omheen lagen. Misschien familieleden, familie overleden zo dacht ik. Wat ongezellig in je achtertuin, beetje eng misschien. Aan de tuin man die druk een rozenstruik aan het bij knippen was, vroeg ik of Marina thuis was. Achter een grote snor keken twee bruine ogen mij een beetje dood. Net toen ik maar door liep riep hij,¨je gaat zeker naar die dikke SM hoer¨. Ik negeerde hem, met zijn kut snor. Eindelijk kwam ik aan bij een gigantische houten deur zonder bel. Dus begon ik te roepen,¨Marinaaaaaaaaaaaaaa¨, de deur ging open. Een butler model zeer cliché deed de deur open, mompelde iets onverstaanbaars, draaide zich om en liep weg, ik volgde hem braaf. Waarom hij mijn koffer niet droeg, vraag ik mij nu nog wel eens af onder het drinken van mijn dampende Earl grey thee. Toen kwamen wij in de huiskamer van het kasteel, waar marina in haar zetel zat, eigenlijk een troon waar Princes Beatrix normaal zit te praten.
Marina zat wijdbeens, naakt op wat hoge zwarte laarzen na, mij wulps aan te kijken, zachtjes slaande met een paarden zweepje in haar hand. Wat deed ik daar eigenlijk, sterker wat ging ik doen, nou op zeker geen SM praktijken met een olifant. Dus wierp ik mijn koffer op de grond en rende weg, met de dikke teef achter mij aan, ze kon opvallend hard lopen, of ik langzaam, dat kan allemaal heel goed samen. Buiten viel ik steeds over de verdomde grafstenen, waar steeds mijn naam op stond, maar da is op Nederlandse begraafplaatsen ook altijd, het sterft daar van de Pieters.
Naast mijn schoonvader liggen aan beide kanten Pieters. Maar goed,ik kwam aan bij een weiland vol koeien, net toen ik dacht dat ik thuis in Nieuwleusen was, greep Marina mij in mij nek. Ze sloeg mij op mijn kont met haar zweepje, en zei,¨Caramba¨. Waarop ik haar een muilpeer gaf, haar gebit was opzeker aan gruzelementen, het bloed liep uit haar broodmolen haar dubbele onderkin over. Tussen de Koeien stond een enorme zwarte stier, op twee poten, Marina merkte het beest ook op, en rende weg. Gelukkig dacht ik, terwijl ik haar zweepje onnozel opraapte. Maar de stier had mij in de smiezen. Hij begon op mij af te rennen, op zijn achterpoten. Gelukkig dook mijn vrouw Xandra op, en wenkte mij achter haar aan te rennen, snel gooide ik het zweepje in een enorme koeien vlaai.
We kwamen bij een hek aan, de stier was al dichtbij, ik klom het hek op, die vol onder stroom stond, het deed enorme pijn.

Net toen mijn hart het wilde begeven werd ik zwetend wakken, nog steeds naast mijn lieve vrouw….

 June 14, 2013  Posted by at 20:09 Pieters Proza No Responses »
Jun 122013
 

Het Herman Brusselmans genootschap

Aan het begin van het einde van het prachtige jaar 2010, is het “Herman Brusselmansgenootschap” opgericht. Op een geheime plaats. Title: Het Herman Brusselmans genootschap | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Zó geheim dat ik de plaats dikwijls zelf niet kan vinden. Als ik er niet naar op zoek heb ik er overigens geen last van. Nu heb ik tevens bedacht dat nu ik op die geheime plaats ben gaan wonen, het zoeken dan wel niet kunnen vinden van die geheime plaats al helemaal overbodig is.
Laat ik niet verder uitweiden over de plaats, dat schept alleen maar meer verwarring.
De leden zijn, op Peter Hagendoorn (lees held ) en mij na, ook geheim.
Het jonge Herman Brusselmansgenootschap heeft twee leden, en is zo geheim, dat meneer Hagendoorn niet weet dat hij er lid van is.
Hij is dus niet de stichter, maar wel de aanrichter, doordat hij, als hij uit het westen naar het Oosten afreist, ongeveer vier keer per jaar, altijd weer een ander cadeau voor mij meeneemt, namelijk een boek van Herman Brusselmans.
We citeren dan stukjes uit het boek, alsof we ze zelf geschreven hebben. Meestal zegt één van de twee dan, dat het geciteerde stukje van Brusselmans is, en niet van òns, wij zouden daar simpelweg niet toe in staat zijn. Maar het is nooit slecht elkander daar even op te attenderen.
We dragen altijd pakken van goede snit op de bijeenkomsten. Deze houden we de rest van het jaar dan aan, om ons niet verdacht te maken.
We zijn ons zelf gaan zien als de beste vrienden van Brusselmans.
Er zijn nu plannen de Vlaamse halfgod te benaderen met de vraag of hij op de verjaardag van Peter wil komen, zodat wij indruk kunnen maken op de andere genodigden, want met een vriend als de heer Brusselmans moet je zelf ook wel een hele pief wezen.
En voor een 3000 euro’s kan de heer Brusselmans hier toch geen nee op zeggen.
Wij zien wel in dat het een risico is met de heer Brusselmans, zo merkte Peter in de bus 29 richting Zwolle centraal op, dat het goed mogelijk zou zijn dat de schrijver ons een loer zou bakken door middels een metamorfose helemaal niet meer op zichzelf te lijken, de andere genodigden hem niet zouden opmerken en ons genootschap 3000 euro’s lichter zou zijn.

Op dit moment heeft ons genootschap geen geld in kas, we hebben zelfs geen kas, dus ons verder druk maken over de 3000 Euro is volkomen zinloos.

We hadden het er laatst over, welk boek het beste is van Herman Brusselmans.
Na twee dagen stilte en veel koffie, kwam het hoge woord eruit: Allebei tegelijk zeiden wij dat de heer Brusselmans zelf het beste zal weten welke van zijn boeken het beste is. Als hij de vraag niet al helemaal onzinnig zou vinden.
Het zou toch vreemd zijn, als wij wisten welk boek van de heer Brusselmans het beste zou zijn. Dat weet alleen de schrijver, en heel misschien zelfs hij niet.
Dit geldt buiten het “beste” boek ook voor het “slechtste”, het “leukste”, het “grappigste”, het “droevigste`en het `saaiste´ boek.
Wel is ons genootschap erover uit wat het dunste en het dikste boek is, maar dat houden wij liever voor ons zelf.

U hoort nog van ons..

 June 12, 2013  Posted by at 23:56 Pieters Proza No Responses »
Jun 122013
 

Ergert u zich ook zo aan al die hoofddoekjes op straat?Title: Hoofddoekje (stukje uit 2006) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Nou ik niet.
Buiten dat ik het in de meeste gevallen bij veel van de dames niet seksueel onaantrekkelijk vind staan maar zelfs heel erotisch en spannend, boeit het mij geen witte billen wat iemand aan of optrekt.
Ik heb er nu ook één om gedaan, een mooie Zwarte, kreeg mijn vrouw bij de spijkerbroek die ze voor mijn Sinterklaas kocht bij Hans Textiel.
En nee bij mij is het een ramp, hij staat van geen kanten, hoewel misschien de achterkant dan zie je mijn achterlijke gezicht niet.
Jaques Chirac zou mij meteen zijn land uit trappen.
Want zoals bekend houd hij niet van hoofddoekjes en andere religieuze uitingen, als kruizen, hij paart zeker nooit?
En buiten dat, ik denk dat de meeste religieuze dragers er niemand kwaad meedoen.
Nou dat deed Jaques wel toen hij met wat bommen de aarde een beurt gaf voor de kust van een prachtig eiland waar naar mijn idee weinig of geen hoofddoekjes gedragen werden.
Daar hoor je Jaques trouwens niet meer over als hij een ander land terecht wijst, na zulke daden moet een mens aftreden, okay dan blijft er weinig over natuurlijk, maar goed ik wens Jaques ondanks alles een fijne Kerst toe.

Weet je wat ik ook mooi vind, als je alleen twee prachtige ogen ziet.
Hmmmmmmmm nee mijn vrouw draagt er geen, en dat is natuurlijk haar zaak.
Ik zeg haar steeds dat met nat haar naar buiten gaan, gevaarlijk is, en dat een hoofddoekje dan relevant is, maar ik krijg haar er niet aan/onder.
Ik heb het idee dat de meeste vrouwen er zelf voor kiezen een hoofddoekje te dragen.
En bij de dames die dit niet dragen uit eigen beweging, ja dat vind ik triest.
Een burka vind ik wel wat ver gaan, laatst op de bijna gezellige Schiedamse Hoogstraat schrok ik me het apen lazarus toen een kleine burka Title: Hoofddoekje (stukje uit 2006) | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza dame (ik nam aan dat het een haar was) achter een reclame bord voor Zweedse gezondheidsslippers vandaan kwam.
Mochten de dames zich moeten identificeren dan zullen ze hun gezicht toch wel laten zien denk ik.
Het wachten is op een bank overval in burka.
Ja ik kan natuurlijk van hoofddoekjes naar vrouwen besnijdenis springen, hoewel dit ver springen is, zag ik het ze op de steeds vervelender wordende buis doen, gewoon van hoofddoekjes naar vrouwen besnijdenis, omdat men het alleen nog over moslims kan hebben op TV.
Zelf ben ik van mening dat je het beter over dingen kan hebben die wel goed gaan, zodat men het in Den Haag voor ons over de dingen kunnen hebben die niet goed gaan.
Vrouwen besnijdenis dus, ja kut, sterker ik zag een paar jaar geleden afbeeldingen van wat ooit een vrouwelijk geslacht was tijdens de zomeravonden en herkende daar geen kut meer in.
Verschrikkelijk, onmenselijk.
Bij degene die dat doen, moet de ruggengraat levend worden verwijderd, en weer terug geduwd worden via de kringspier.
Iets beters kan ik helaas niet bedenken.
Hervat wil ik niet bedenken.

Laatst zag ik ook een programma over mannen besnijdenis, en dat, dat zo slecht zou zijn.
Nou bij Eén dame die zei dat ze het zo mooi vond staan bij haar baby ging ik haast over mijn nek, of het nou mooi of lelijk is, als je als moeder de pik van je zoon zo mooi vind, ben ik er van overtuigd dat je een gesticht in zou moeten, en wel heel snel.
De onreinste pedofilie.
Maar ik geef hierbij toe dat ik er soms misschien wat ouderwetse ideeën op na hou.
Verder heb ik geen problemen met besneden mannen, als ze maar van mijn pik afblijven met gevaarlijke snijdinstrumenten.
sowieso wil ik niet dat iemand ongewenst aan mijn plas orgaan zit zonder mijn toestemming, nee jij ook niet Xandra (mijn vrouw).

Mijn God ik wou het dus over hoofddoekjes gaan hebben, en zit nu al helemaal in de onderbroek van weet ik veel wie allemaal.
Zielige ik altijd.
Laat ik er nog een ziek programma tegenaan gooien, die lui in Afrika ( ik scheer er nu maar even een heel continent tegenaan, omdat ik vergeten ben waar in Afrika) die het met een baby deden om van hun AIDS af te komen.
Ja die mag je dood martelen dat zeker, dan bedoel ik de dader, de baby is dan misschien maar beter ook, meestal al dood.
Maar degene die dit paardenlullen middel verzonnen heeft, verzin daar maar iets veel erger voor als doodmartelen, zou een leuke prijsvraag kunnen zijn.
Sowieso verzinnen kan in vele gevallen het leven bewust danwel onbewust veraangenamen het is anders in de werkelijkheid maar een saai zooitje.
Maar verzinnen kan heel gevaarlijk zijn zoals u een paar regels hierboven kon lezen.
Wat te denken van de bekende broodje aap verzinner’s, verhalen die over de hele Wereld de ronde doen en voor waarheid doorgaan.
Eigenlijk vind ik ze bijna altijd het beluisteren waard.
Maar toen een meisje mij serieus vertelde dat haar vriendin in het ziekenhuis lag, omdat Marokkanen, ja die weer, haar hadden gevraag waar ze voor koos, dat ze haar zouden verkrachten of wilde ze toch liever een smile.
Ze koos voor het meest vrolijke de smile, en vervolgens sneden ze haar mond hoeken uit tot een onherstelbare smile.
Nu had ik het meisje moeten vragen of ze haar vriendin al bezocht had in het ziekenhuis, maar ik nam het voor waar aan, omdat het immers haar vriendin was.
En ik wenste haar nog sterkte.
Niet veel later zag ik dit morbide verhaal tussen de broodje aap verhalen staan.
Walgelijk, en gevaarlijk in landen waar misschien wat overdreven hoop ik, een burger oorlog zou kunnen uitbreken.
Men zou de bedenker moeten opsporen en flink moeten bestraffen, maar dat is natuurlijk niet te doen, en elke honderdste seconden word er wel weer iets verzonnen wat mens en dier kan schaden.
Ik heb wel erg veel hoofddoekjes aan elkaar geknoopt om af te sluiten met een smile…..

 June 12, 2013  Posted by at 11:59 Pieters Proza No Responses »
Jun 072013
 

Vanmorgen begon ik mijn dag met het schilderen aan een houtenstoeltje in de tuin, heerlijk in het vers gemaaide gras. De vogeltjes fluitend alsTitle: Gewoon prachtig | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza imbecielen door elkaar, om mij heen, en dit alles had niet gebeurd, als het zonnetje niet zo heerlijk scheen, wat hou ik toch van dat gele gevaarte, hij de zon is mijn God, zonder hem waren wij er niet. Maar goed om verder de open deuren dicht te laten, ik was dus lekker aan het schilderen. Xandra maakte mij er op attent dat er een piep klein vogeltje zijn hoofdje naar buiten stak, uit een vogelhuisje gemaakt door jongeren uit Delfshaven, die dit als cadeautje hebben gemaakt voor Xandra toen zij vier jaar geleden naar Overijssel verhuisde. Het vogel beestje keek zenuwachtig in het rond, ik zwaaide, en ging op een houten melkkrukje zitten kijken naar dit rakkertje. Na vijf minuten sprong hij in de boom voor het vogelhuisje. Meteen stak er een familielid zijn hoofdje buiten door het rondje, deze had blijkbaar goed gezien hoe het moest, en vloog meteen uit. Zeven vogeltjes later, stak de achtste zijn hoofdje naar buiten, maar hij had geen zin, dit eigenwijze vogeltje. Ik weet niet of hij nog in het huisje zit, want ik had geen zin de hele dag naar het houten huisje te gaan zitten kijken, maar mijn vrouw en ik waren maar mooi even getuigen van uitvliegende vogeltjes in onze tuin geboren.

Vanavond ga ik weer op de parkeerplaats voor de melkfabriek zitten, waar kikkers prachtige concerten geven, gratis en voor niks. Wij hebben het hier maar goed…..

 June 7, 2013  Posted by at 19:54 Pieters Proza No Responses »
Jun 042013
 

Indrukken in de vorm van alle stemmingen die een mens kan beleven op een vliegveld lopen langs mij heen, komen op mij af, dringen mijn Title: Sterkwater | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza hersens in om daar te verzinken tot niets of misschien beter tot weer iets, daar wil ik verder niet over piekeren, want van piekeren en tobben ga je volgens een streng te gelovig altijd gelukkig persoon waar ik de naam van ben vergeten sneller dood. En dus omdat ik graag al het  risico in mijn leven uitsluit pieker ik niet, nooit en te nimmer, dat is volgens die te gelovige malloot slimmer. Moge onze lieve Heer dat op geld beluste monster snel tot zich nemen, ik heb niet eens zin de klootzak op internet met steek woorden op te zoeken. Wat kan een mens als ik iemand haten waarvan hij de naam niet eens meer weet, het leven, nee mijn leven is prachtig.

Waar waren wij gebleven, op het vliegveld, Schiphol genaamd. Ook ik liep met een koffer op wieltjes als een soort mini vrachtwagen iemand te zijn, een reiziger net terug van weg geweest. Eigenlijk slaat het nergens op, ik bedoel de zware koffer achter mij, want voor reizen door je hoofd heb je helemaal geen koffer en al helemaal geen zware koffer nodig, de reinste onzin, en daar gebruik ik dan ook nog een vliegveld voor. Maar zoals iemand ooit als eerste stelde,¨één ieder zijn hobby¨. Al ga ik persoonlijk liever voor ,´ieder zijn meug¨. Iedere week zit ik minstens één maal per week tussen de reizigers die niet in het hoofd reizen op een bankje, ik kijk dan naar de brommende ijzeren vogels, en droom weg naar een bestemming in mijn hoofd, dus ik heb de werkelijkheid wel degelijk nodig voor mijn reizen. Na zoń reis ga ik lekker naar huis met de trein, met een hoofd vol avonturen die mij niet veel koste, geen geld noch moeite, ik raad het eéń ieder aan. Maar na deze hoofdreis viel een magere man met prachtige olijf groene ogen mij op, tussen alle reizigers. Niet vanwege zijn ogen, maar omdat hij mij zonder sorry te zeggen tegen de grond duwde en in snelle pas voortliep om andere mensen om te duwen. Ik wilde geen vloekende eenheid worst zijn, zoals de andere die werden omgeduwd, en daar dus scheldend bleven liggen, en zette de achtervolging in, zonder koffer in, die koffer zal nu wel ergens opgevangen zijn in het weeshuis der koffers, en seksueel misbruikt worden door een Katholieke monnik, die schijnen dat graag te doen, en waren ze maar de enige. Het was niet moeilijk te weten waar de man met de olijf groene ogen ongeveer liep, want ik volgde het spoor van liggende mensen, waar ik er zo nu en dan één bij duwde, maar dan zei ik wel, ´sorry politie´, die geef ik altijd de schuld, de politie. Na tien minuten lag zo´n beetje heel Schiphol op de grond te schelden. Zo kon ik goed zien hoe de kerel een toilet in glipte. Ik deed het zelfde. Er was verder niemand in het toilet, één toilet deur zat dicht, die trapte ik open, daar lag hij op de grond te voelen aan een buil die het deurtje hem had bezorgd na mijn karate trap, het kan even zo goed een trap van de Ikea geweest zijn, daar wil ik van af wezen. Angstig keek het magere bezwete mannetje mij aan, en piepte met een schoor hoog stemmetje,¨Meneer niks doen, ik ben onschuldig, ze willen mij dood maken¨.Ik zette mij handen op mijn smalle mannelijke heupen en schreeuwde in deze ietwat verwijfde houding,¨vind je het gek dat ze jou het leven uit willen slaan, als je iedereen omduw zonder sorry te zeggen´. Terwijl ik van mezelf stond te schrikken, ik schreeuw normaal nooit met mijn handen op mijn smalle mannelijke heupen namelijk,  vertelde het mannetje dat een groep dames hem wilde vermoorden, omdat hij een gouden lul had, waar mensen vruchtbaar van werden. Ik deed een stapje achteruit, ik vind kinderen leuk, maar niet in mijn buik. Wat een onzin zei ik toen. Straks ga je ook nog zeggen dat je een pratende anus hebt. Ik had het echter mis, hij zei helemaal niet dat hij een pratende anus had, wat kan een mens zich vergissen. Hij zei wel dat ze zijn gouden penis eraf wilde snijden, en op sterk water zetten, en er vervolgens een sprookje, sorry kerk om heen te bouwen. Toen vroeg ik hem iets waar ik mij tot op de dag van vandaag mij nog voor schaam, namelijk,¨laat je lul dan maar eens zien¨. Het mannetje ging staan, ritste zijn broek open, en verblinde mijn de ogen, ik zette mijn zonnebril op, en zag daar een gouden plasser hangen. Ik was diep ontroerd, helemaal van de kaart, maar omdat ik vaak naar Thailand reis, en een Thai geen emotie´s toont, hield ik mijn gevoelens binnen, ergens tussen mijn mild en de dikke darm in, dat is verder niet belangrijk als je geen medicijnman in opleiding bent. Ik gebaarde dat het mannetje met de gouden lul, die nog mooier was als zijn olijf groene ogen zijn broek weer naar beschaafde hoogte kon optrekken. Ik liep naar de deur deed die open en keek de aankomsthal in, daar lagen de mensen nog altijd te schelden, ik begon te begrijpen waarom er een bond tegen vloeken was, die was er omdat hij dus geen enkele zin had, tof. Maar niet iedereen lag te schelden, in de nabije verte zag ik een peloton mooie vrouwen aankomen, met kapmessen in een rechterhand, ze rende synchroon  Snel deed ik de deur dicht, kroop het toilet in naast het angstig bevende mannetje, en deed het toilet deurtje dicht. Na drie dagen was de kust veilig, en verliet ik met mijn goud gelulde vriend het toilet. Iedereen liep weer op Schiphol, alsof er niks gebeurd was, wij wisten wel beter. Zo liep dit verhaal goed af, ik heb inmiddels een huis vol vrolijke kinderen, met op de schoorsteen mantel een gouden lul op sterkwater, maar mijn huis zal nooit een kerk worden, waar onvruchtbare de mensen de gouden lul komen kussen, rot op!

 June 4, 2013  Posted by at 16:57 Pieters Proza No Responses »
Jun 032013
 

Title: Wereldrol | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Zonder dollen, hoe kan ik in tachtig woorden over de Wereld rollen.

Ik besluit een poging te wagen, rol mijn vergeelde Wereldkaart uit, en ga er op liggen, zet mijn lichaam in beweging, en rol van hot naar her, Over bergtoppen en diepe dalen, door Wereld zeeen en koude meren, geen land laat ik onberoerd, geen land zal aan mijn lichaam ontkomen. Daar is mijn vrouw, met in haar hand een telefoon, ze fluisterd mij toe, ze komen je halen.

 June 3, 2013  Posted by at 22:23 Pieters Proza No Responses »