Nov 132013
 

Zoals bekend staan er op de Wereld veel gebouwen leeg en helaas zichtbaar weg te rotten naar hun roemloos einde. Ooit Title: Eet fabriek | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza waren ze nuttig, en maakte geschiedenis. Ik vind dat heel zonde, gooi ze dan maar plat, dat verdiend de architect niet, die er waarschijnlijk allang niet meer is. Maar een gebouw een nieuw leven geven, hem een duwtje in de goede richting geven moet toch lukken.

Ik heb een idee, doe er wat mee, vergeet mijn naam en begin eraan.

Men neemt een groot leegstaand gebouw, huurt een architect in die kan los gaan op mijn idee. Over geld wil ik het hier niet hebben, over iets dat je niet hebt kun je maar beter zwijgen, ik leg slechts een idee voor. Namelijk voor een Eet fabriek. Allemaal kleine restaurantjes in de vorm van barretjes zoals die in de landen waar het Restaurantje zich in zal kenmerken er uitzien, men heeft er op de menu kaart alleen gerechten die uit het land van herkomst komen, en ook de drankjes mogen alleen uit het land van het Restaurantje komen. Het leukst zou zijn als het personeel ook afkomstig is uit het land van herkomst. In vele gevallen moet dit toch makkelijk te verwezenlijken zijn, zo schept men ook baantjes en lekker eten te gelijk uit één pan. Men krijgt dan een klein restaurantje en een keukentje, niet te groot. Hier kan men het land middels eten presenteren aan de gasten. Ik weet zeker dat dit ook mensen zal trekken, om eens op vakantie naar zo’n land te gaan. Ook de muziek mag alleen afkomstig zijn uit het land van herkomst trouwens. En elk land moet er welkom zijn, maar het eten moet niet zoals bijvoorbeeld bij een Chinees restaurant aangepast zijn op het land waar de Chinees zich vestigt, nee het oorspronkelijke eten moet geserveerd en uitgelegd worden, en ketens zijn niet welkom, zo kunnen we misschien een het echtte heerlijke eten uit de Verenigde staten proeven, in plaats van Fastfood. De Wereld moet zo bij één komen in een gebouw, interesse wekken voor allerlei landen is mijn motto, en het eten moet betaalbaar zijn. Men zou ook vaste prijzen kunnen afspreken indien mogelijk, maar dat gaat over geld, en daar heb ik helaas geen verstand van. Ik zal er graag te gast zijn, en ik denk vele met mij.

Het idee is er, werk het uit en maak van uw gemeente een gezellig dagje uit :)

 November 13, 2013  Posted by at 10:58 Pieters Proza No Responses »
Nov 122013
 

Op een worp afstand van toch minstens een Olympische kwaliteit van het geboorte huis van Zeevaarder Piet Hein, die de Title: Piet Hein | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza zilveren vloot op de Spanjaarden veroverde, woonde ik Pieter Zandvliet die tracht de harten van zijn lezers te veroveren. Een vroeger weeshuis aan de Delfshavense Voorhaven werd naar Piet Hein vernoemd, namelijk Piet Hein. Later ging het dienst doen als Buurthuis, waar van alles te doen was. Jaarlijks deed ik er met mijn zusje mee aan kindercarnaval, mijn moeder maakte ieder jaar een prachtig kostuum voor ons, Musketier, Sultan, pastoor, nonnetje, beer alleen in Baskische klederdracht wonnen wij niet, blijkbaar kende de jury dit niet, of ze vonden het welletjes dat wij altijd wonnen, dat ben ik nog steeds aan het uitzoeken, dagelijks bel ik mijn zus Angelique hier nog over, maar met haar antwoord apparaat kom ik ook niet verder. Toen vond ik carnaval geweldig, het hele jaar keek ik uit naar de polonaise, en Andre van Duin die eveneens in Delfshaven ter Wereld kwam net als Piet Hein was mijn grote voorbeeld. Dat ik gek was van Andre kan ik mij nog wel voorstellen, maar carnaval, nee daar kan ik mij niks meer brijvoorstellen, misschien omdat ik geen drugs gebruik, en bij de gedachte aan twee klamme handjes op mijn schouders moet kokhalzen. Waarschijnlijk ben ik verwesterd hier in het Oosten, zou het anders ook niet weten, moet het mijn zus maar eens vragen.

 

Over mijn zus gesproken die zat een tijdje op drumband Piet Hein als Majorette, u weet wel in zo’n kort rokje met een stok in de lucht gooiend. Al leek het mij wel wat Majorette zo tussen de kort gerokte meisjes, ik denk dat ik mij er niet populair mee gemaakt had in Delfshaven, dus besloot ik trompettist te worden vlak achter de Majorettes, veel beter dacht ik zo. De eerste les vond de leraar mij een natuur talent, na het afrekenen van de contributie echter een week later, rade hij mij waarschijnlijk met veel hoofdpijn aan, een ander instrument te gaan bespelen, woest gooide ik mijn trompet naar zijn hoofd, en rende huilend weg, ik besloot nooit meer een instrument te bespelen, het was nog voor mijn pubertijd.

 

Toch droop ik weer af naar Piet Hein met mijn moeder, een beetje onder dwang van haar, om te gaan stijldansen. Ik hield toen al niet van lessen, vond mijn blote billen dansjes veel leuker. Ik was wat klein voor mijn leeftijd, of mijn leeftijd was te oud voor mijn lengte daar wil ik van af wezen, dus u begrijpt dat mijn gezicht op de aankomende borstjes van mijn dans partners ruste. Toch een beetje hemels voor mij toen, maar het op de tenen van de dames staan maakte dat al snel geen één meisje meer met mij  wilde dansen, ik had de pech dat de wat nichterige dansleraar wel met mij wilde dansen, gelukkig was hij niet zo groot, want ik had mijn gezicht niet graag in zijn kruis te rusten gelegd, zijn navel was trouwens ook geen Mekka. Na drie lessen, moest mijn moeder de politie bellen om mij naar dansles te brengen, wat haar gelukkig te ver ging. Leuk dat alles met muziek te maken heeft, wat ik met Piet Hein te maken had. Rust in vrede ouwe pikzak, Ahoy….

 November 12, 2013  Posted by at 21:32 Pieters Proza 4 Responses »
Nov 072013
 

Een interview/artikel uit Freelook Magazine nr. 5 1994 door Istvan Gal

SNAP IS BACK

 

Snap is bedacht door twee in Frankfurt woonachtige producers en componisten, te weten Michael Munzing en Luca Anzilotti. Op het album van SNAP staan ze onder andere naam vermeld te weten Benito Benites en John “Virgo” Garrett de derde. Voor hun tijd bij SNAP hebben ze al gewerkt als DJ’s en producers mer artiesten als Moses P, Rico Sparx, 16 bit en off.

Title: SNAP IS BACK | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 

TURBO B

 

Bij Rico Sparx kwamen ze TURBO B tegen die daar als humanbeatbox fungeerde. TURBO B (Durron Butler) is in 1985 als dienstplichtig militair naar Duitsland gestuurd. De rapstyle van TURBO B is min of meer gebaseerd op die van Chuck D frontman van Public Enemy. Met het nummer ”the power” was het de eerste keer dat Michael en Luca met TURBO B in zee gingen.

Naast TURBO werd ook danseres Nicky Harris aangetrokken. In de clip van hun mega Wereld hit “the power” doet zij Title: SNAP IS BACK | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza de YELL van de jaren 90 ‘”I’ve got the power”. Power haalde in Nederland een gouden single voor de verkoop van ruim 75.000 singles die daarop volgden “Oops up” en “Marry had a little boy” Beiden door zangeres Penny Ford ingezongen en Cult of SNAP` zorgden voor een single verkoop van meer dan 5 miljoen stuks. De echte kenners onder ons weten wel dat het nummer “the power“ een sample is van Jocelyn Browns jaren zeventig hit “Love´s gonna get you`. Het album met de titel `the power` verkocht wereldwijd zo´n 2,5 miljoen exemplaren. Nu is Nicky Harris weer terug met de hit single ´´Ex-Terminatore”. Deze single staat al weer hoog genoteerd in de Top 50. TURBO B is wegens artistieke meningsverschillen maar in goede verstandhouding bij de groep weggegaan en is aan een solo carriere begonnen.

 

Door Istvan Gal

 November 7, 2013  Posted by at 18:29 Pieters Proza No Responses »
Nov 062013
 

Het moeilijke van een Pieter Zandvliet zijn is bijvoorbeeld dat een stukje zich langzaam ontwikkeld in mijn hoofd, waar Title: Beschouwen van een schilderij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza anders zult u misschien denken, klopt ook helemaal, al moet ik schrijven dat mijn hoofd niet zonder de rest op stukjes zou komen. Maar mijn hoofd inhoud heeft de neiging midden in de nacht over stukjes vol letters te gaan liggen denken, zo ook de volgende, die dus eigenlijk nog helemaal niet bestaat, ik zit nog in het voorgerecht,. De berg afwas kijkt mij ook nog boos aan, laat ik dus maar snel beginnen. Bolknak op mijn lippen, koffie bijdehand, ja ik ben er ondanks alles toch klaar voor.

 

Ik bezocht heel veel musea, dat doe ik nu wat minder, het is nog altijd twintig kilometer naar Zwolle, waar ik al prachtige exposities heb gezien, in de nog niet verbouwde Fundatie bijvoorbeeld genoot ik van het werk door de mij zeer gewaardeerde Duitse kunstenaar George Grosz, ik was de enige op dat moment, de rest van de bezoekers stonden bij de werken van Jeroen Krabbé, die werken waren dan ook veel groter. Het werk van Grosz hier tentoongesteld waren vaak krabbels op schetsblaadjes, maar krabbels is niet het juiste woord, het was het leven op papier, dronkenmannen, verveelde dames in een haast stripachtige stijl, maar wat is nu eigenlijk een stripachtige stijl, ook die Wereld kent een zee van stijlen, dus is het maar het best dat u zelf het werk van Grosz opzoekt, en het eens rustig beoordeeld, maar veel beter er eens lekker van geniet. Vergeet dan ook niet te kijken naar de eveneens Duitse kunstenaar John Heartfield, een Duitse Dadaïst waar ik tot mijn bezoek aan museum de Fundatie nog niet van op de hoogte was. Deze man maakte al voor de Tweede Wereld ellende prachtige collages, Photoshop was nog best ver weg over Hitler en trawanten, die de aanstormende tragedie al voorspelde. Met een dik laag cynisme en jawel humor, men zegt altijd dat Duitsers geen humor hebben, nou deze man wel, zwarte humor van de bovenste plank, humor is Grosz trouwens ook niet onbekend. Het is nooit schijt lollige humor, maar hij hakt er heerlijk in. Zoals Frank Zappa de vraag stelde,”Does humor belongs to music”, kun je ook de vraag stellen,”Does humor belongs to art”, nou als hij goed gebracht wordt waarom niet, en dat geld eigenlijk voor elk onderwerp.Title: Beschouwen van een schilderij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 

Ik bezocht dus veel musea, al van af mijn zesde loop ik geregeld een museum binnen. Dit was voor mij niet zo moeilijk, in de Rotterdamse wijk Delfshaven waar ik opgroeide tot zakformaat, zat aan de overkant van het water Museum de Dubbelde Palmboom in een prachtig oud pakhuis, ik schrijf zat, maar het museum dat overigens heerlijk ruikt, ik hoop dat de schoonmakers nog het zelfde boen middel gebruiken tenminste. Ik kwam er heel vaak, en genoot vooral van het grote poppenhuis, dat het huis van een Burgemeester uitbeeld. En even verderop zat in het Pand waar nu een bierbrouwerij zit een tentoonstelling- ruimte waar prachtig mooie etsen hingen. Ik maakte er altijd een praatje met de lieve suppoost mevrouw, en vertelde wat ik allemaal wel niet zag op zo’n ets. Ook vertelde ik dat mijn oom Thijs Keijzer een beroemd kunstenaar was, die zij dan weer niet kende, maar na ettelijke bezoeken wist ook de lieve suppoost mevrouw wie mijn beroemde oom was, wat hij vooral schilderde e, wat voor grapjes hij maakte met mij.

 

Maar ik wilde het hebben over beschouwen en wijk ietwat af, ik hoop dat u niet in de tijd problemen komt, mijn excuses ik heb altijd veel te vertellen. Geniet er nou maar van, ben ik heel gelukkig mee, van mensen die blij zijn, zijn er nooit teveel.

 

Gisteren zag ik mensen op de tv langs schilderijen wandelen, en nauwelijks stil staan, er waren er die langs de prachtige Title: Beschouwen van een schilderij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza werken met een I phone of weet ik veel wat met wat voor communicatie middel in hun hand liepen, en niet naar de werken keken, misschien hadden ze daardoor geen tijd voor de werken, ze moesten schrijven op hun Twitter dat ze door een museum liepen, en dat het zo gaaf dan wel kut was, en als ze dat niet deden maakte ze er stiekem foto’s mee, echt zinloos, er staan om internet veel betere foto’s van diezelfde werken, en dat scheelt een museum kaartje, als u er toch niet naar kijkt, aan de andere kant steunt u met uw bezoek wel de kunst, daar ben ik dan dankbaar voor, zo dankbaar dat u (mocht u zich aangesproken voelen) mijn zeurderige zinnetjes mag vergeten, ik moet mijn muil houden, misschien deed ik wel het zelfde als ik zo’n communicatie middel in de hand had. Er is eens uitgerekend dat de gemiddelde museum bezoeker vijftien seconden naar een werk kijkt en doorloopt. En dat is al langer dan de meeste mensen doen, ligt dit aan de beschouwer of aan de werken? Vrouwen blijken beter te kijken als mannen kwam naar voren in weer een ander boeiend onderzoek, ik vraag mij af waarom, het mannelijk lid hangt de kerels toch in het kruis en niet voor de ogen? En om door te gaan op dat lid, zou de man langer kijken als dat lid niet hing maar fier overeind stond, ik spreek uit ervaring als ik zeg dat ik minuten lang naar een plaatje van een blote dame kijk, maar dat kan ik ook naar een schilderij met een slap of hard lid, en omdat ik voor de verandering maar even doe alsof ik normaal ben, denk ik dat het in ieder geval niets met het lid te maken heeft, hoelang men naar een kunstwerk kijkt. Hoe dan ook, het blijft zonde als u zich niet mee laat trekken in het brein van de kunstenaar, ga er maar van uit dat u dan iets extra’s in uw hoofd mee naar huis neemt, maak wel een selectie, voor bijvoorbeeld één tentoonstelling, anders wordt het een grote brei in uw hoofd. Wat ook aan te raden is, is een rondleiding met een gids, die u automatisch mee trekt in de werken, of wat mij betreft iets minder leuk een koptelefoon op uw bolletje die u van alles influistert over de werken. Zelf ga ik voor de gids, al is het maar dat die mensen hun baan, die ik belangrijk acht, behouden kunnen.

 

Ga als het u schikt zo vroeg mogelijk naar een museum, dan kunt u de tijd nemen, als niet iedereen mijn tip opvolgt tenminste, anders gaat u ongewenst op in de massa, die rijen dik langs de werken loopt, voor en achter u hoort u meningen over het schilderij die u nog niet zag en net vluchtig bekeken heeft, terwijl u zich vergeefs op een werk probeert te concentreren, wat niet lang duurt, omdat u dan alweer vooruit wordt geduwd door die klootzakken achter u.

Ik maakte dit heel vaak mee, na uren wachten in een lange rij voor de Sixtijnse kapel te Vaticaanstad, gingen mijn vrouw Title: Beschouwen van een schilderij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza en mijn Webmaster langzaam lopend door dit pronkstuk, maar hoe graag ik ook wilde, ik kon mij nergens op concentreren, eeuwig zonde, massa’s mensen staan zo voor lul in de rij, geef ze dan op zijn minst een boek met de werken gratis mee. Je loopt toch ook geen voetbal stadion in, een rondje langs de driftig voetballende miljonairs om er dan weer uit te lopen met een paar duizend voetbal supporters achter u? Ondanks dit alles, is er niks minder fijn als het kijken naar een schilderij dat u pakt en wat mee geeft voor uw verdere leven. Kunst is fijn, of moet ik zeggen, kunst is ook fijn mocht u daar nog niet van overtuigd zijn. Maar een oplossing voor het korte zinloos beschouwen is dat niet natuurlijk. Ik weet het goed gemaakt. Zaterdag 9 november 2013 aanstaande, exposeer ik in Galerie Bruelle te Steenwijk mijn Pieters store, daar mag u kijken gratis en voor niks zolang u wilt naar mijn werk, en ik vertel u er graag over, het begin is er dan, tot kijk en niet te kort.

 

 

 November 6, 2013  Posted by at 12:19 Pieters Proza No Responses »
Nov 052013
 

Een walm van sigaren vullen een arbeidershuisje. In een zwart leren fauteuil zit een man in zwart pak te zuigen aan een Title: Ton Grabbel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza sigaar, een sigaar gekocht bij de Aldi, die normaal geen sigaren ringetje hebben, deze echter wel, de sigaren roker, Ton Grabbel, heeft deze er vakkundig omheen gedaan, zo is het alsof hij echte Cubaanse sigaren paft, hij plakt ze nog net niet dicht om de sigaar vervolgens weer open te knippen. Het is alsof er een Maffia baas in de Gorzen van Schiedam is neer gestreken, dit is nu juist de bedoeling, ik bedoel dat wij denken dat Ton Grabbel een Maffia baas is, hij doet er alles voor om op een Siciliaanse gangster te lijken. Hij heeft zich aangeleerd met een accent te praten. Zijn ouders Gerrie en Miep zijn gereformeerd, Ton heeft zich bekeerd tot het katholicisme. Hij is er zelf in gaan geloven dat hij voor de Maffia werkzaam is als huurmoordenaar. Hij spreekt hier met niemand over, inmiddels denken de meeste mensen dan ook dat hij een Italiaan is. Zijn ouders bezoekt hij dagelijks omstreeks etenstijd, zijn moeder maakt dan speciaal voor haar achterlijke zoon een Italiaans gerecht op Nederlandse wijze, dat wel. Ton of beter Tony zoals hij zichzelf noemt, knuffelt zijn moeder om de tien minuten overdreven hartelijk, noemt haar la mama, en roept steeds uit mi amore en ti amo la mama. Zijn vader negeert hem al sinds zijn zoon zich uitgeeft voor buitenlander, zoals vader Gerrie hem noemt als hij over zijn zoon praat, of gewoon stuk stront mongool als hij nog wat bozer is dan normaliter. Het is allemaal begonnen op twaalf jarige leeftijd bij Ton, toen zag hij de Godfather en was verkocht, honderden Maffia films volgde, en Ton werd langzaam Tony. In het huisje van Ton hangen overal reproducties van Italiaanse landschapjes, gekregen van een Italiaans restaurant uit Rotterdam die ermee stopte. Liefst zou Ton rondleidingen geven door zijn huis, maar of daar interesse voor is valt ten zeerste te betwijfelen, men gaat ook niet naar een leeg voetbalstadion, om vervolgens alleen te juichen voor spelers die er niet zijn. Uit de luidsprekers klinkt steevast”Musica della Maffia”, zo’n beetje het enige dat wel echt is in dit huis, schitterend mooi. In Italië is Ton echter nooit geweest, hij zou graag willen, maar het budget van zijn uitkering laat dit niet toe. Gelukkig heeft Ton zijn fantasie, en leeft er eigenlijk al, de Gorzen een wijk van Schiedam aan de Maas is ook een soort schiereiland, evenals Corleone de verkozen zijn geboorte plaats op Sicilië van Ton. U kunt alles zeggen over deze Ton Grabbel, maar niet dat hij enigszins spoort, niet eens een beetje. Maar hij heeft het wel reuze naar zijn zin. Vrolijk fluit hij naar de dames op straat, die daar dan weer een stuk minder vrolijk van worden, hij heeft van de dames of hun kerels al menig maal een klap op zijn smoel gekregen, maar hij kan het niet laten, het is ook zo Italiaans vind hij zelf. Op het internet leeft hij zich uit, probeert in contact te komen met Italiaanse dames die Nederlands spreken, maar ze hebben hem al snel door, als hij zich uit geeft voor Tony, hij is nog niet snel genoeg met de Google vertaler. Mocht u Tony Baggerio op Facebook tegenkomen, vertrouw hem niet, u zijd gewaarschuwd…

 November 5, 2013  Posted by at 14:08 Pieters Proza No Responses »
Oct 292013
 

Als kleine knul mocht ik nooit aan de platen van mijn vader grote knul komen. Maar ik vond dat hij zijn platen Title: Jim Reeves | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza verwaarloosde door ze nooit te draaien, alleen soms op een verjaardag met een borrel op.

Dus nam ik af en toe een paar platen mee naar mijn kamertje. Natuurlijk waar mannen verkleed als cow boys op stonden, zoals Johnny Cash en Jim Reeves. Ik begreep geen reet van de teksten, wat de pret niet mocht drukken. Bimbo en Danny boy twee nummers van zanger Jim Reeves zong ik op mijn manier mee, net niet te hard, ik wilde niet gesnapt worden met Reeves en Cash op mijn kamertje, en ter afwisseling draaide ik soms de Kilima Hawaiians of de orgel iconen van Johnny Woodhouse, de eerste house die ik luisterde eigenlijk. Pas later ontdekte ik het single koffertje van mijn pa, verstopt op een slechtte plaats, met the Beatles, Cliff Richards en zijn schaduwen, Chicory Tip, Middle of the road, Fats Domino, Roy Orbisson, the Popcornmakers en ga zo maar even door.

Ja het was lachen op mijn kamertje. Ik heb er een keer in een dollebui met mijn vriendje Wimmie hout met de broek op de enkeltjes op Bimbo van Reeves gedanst, versneld op 45 toeren, daar kan geen drugs tegenop.

 

Nu jaren later (voelt als eeuwen) struin ik als hobby langs Kringloop winkels, die ik gekscherend om mezelf lachend Title: Jim Reeves | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Buikloop winkels noem, af. Als eerste loop ik altijd naar de cd’s. Meestal zijn het Nederlandstalige verzamelaars, van volgevreten artiesten. Maar ik geef nooit op, laatst scoorde ik het hele oeuvre van Yello, een Zwitsers genereus duo, in Nederland bekend van The Race en I love you. Grappig eigenlijk dat de mindere nummers hier hits worden, of misschien triest. De meeste had ik al, maar omdat ze 1 Euro kosten, kocht ik ze allemaal, en schonk er een aantal aan mijn Webmaster, omdat hij zo lekker ligt danst op zware muziek. (van mijn Moeder Anneke Zandvliet de Jong zie Facebook) Deze spannende gebeurtenis in mijn leventje is al weer een tietje terug. Maar vorige week reed ik naar de Kringloop van Nieuwleusen mijn hometown, en daar scoorde ik een drie dubbele cd van Jim Reeves, Country classics voor 1 Euro, een zooi prachtige liedjes, honing zoet, maar zo beheerst mooi ingezongen, wat duetjes met Patsy Cline, beide omgekomen bij een vliegtuig ongeluk, afzonderlijk van elkaar. Gelukkig lieten ze een mooie erfenis aan muziek voor ons na. Verder kocht ik 100 nummer 1 hits uit de Top 40, The hits van Withney Houston, nog meer hits van the Euritmics en jawel een dvd, Another gay movie. De dame achter de kassa keek mij nog net niet hoofdschuddend aan. Another gay movie, wordt op het hoesje beschreven als een humorvolle film in het rijtje van American pie, waar ik overigens sinds mijn pubertijd niet meer om kan lachen. Nou deze film gaat een stapje verder, voor een Amerikaanse film die niet voor pornofilm doorgaat is er een hoop bloot te zien, meer worsten als bij menig slager zwaffelen door het beeld, maar het belangrijkst is dat ik heb gelachen, ja toch!

 October 29, 2013  Posted by at 11:23 Pieters Proza No Responses »
Oct 262013
 

Vaginaveen 5 december 2012 een man loopt door de enige straat die het Friese dorpje Vaginaveen rijk is. Voorover gebogen trotseert hij de gure wind, niet echt het weer voor zijn fel gele out fit, korte broek met daar onder een zwarte panty. Maar zo gaat zwarte Piet al jaren door het leven. Deze somber ogende Piet heeft het gehad, en gaat op huis aan. Een avond om snel te vergeten was het.Title: Zwarte Piet | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De ochtend voor deze avond ging de telefoon over, een vriendelijke vrouwenstem vroeg of ze Sytze, zoals de Piet eigenlijk heet, beschikbaar was om die avond Zwarte Piet te spelen kinderen. Door de crisis werd Sytze steeds minder gebeld op en om vijf december, dit jaar was hij zelfs nog helemaal niet gebeld, dus was hij maar wat blij met dit telefoontje van de vriendelijk dame. Wel moest hij ervoor het dorp uit, namelijk naar Heerenveen, maar hij was zoals gezegd al blij met dit klusje. Na het douchen trok Sytze een zwarte slip aan, daarover heen een zwarte maillot en daar over heen een zwarte panty, zodat zijn benen pik zwart waren. Als Sytze iets deed moest het wel goed, hij was niet voor niks een perfectionist. Over de panty trok hij een fel gele pof broek aan, nog door zijn moeder zaliger vervaardigd. En over zijn hagelwitte magere boven lichaam trok hij al een even gele blouse. Over de bord deed hij een theedoek, waarna hij zich ijverig begon zwart te schminken, zijn lippen maakte hij fel rood. Toen haalde hij de theedoek weg, en lag hier een mooie witte kraag op, op zijn half kale hoofd deed hij een pruik, met er boven op een gele pet met paarse veer. In zijn oren deed hij twee goud gekleurde ringen, hij zag er werkelijk prachtig uit, als er een prijs was voor de mooiste zwarte Piet zou Sytze zeker winnen. Met een zak op zijn rug en een roe in zijn hand liep Sytze rond vijf uur naar de bushalte. Helaas zat de bus vol scholieren die hem tot aan Heerenveen belachelijk maakte. Maar Sytze was een meester in het negeren, op school werd hij altijd gepest, dus ze konden zijn rug letterlijk op. Wel moest hij even op zijn tanden bijten, toen hij een rochel zijn rug naar beneden voelde glijden. Op station Heerenveen werd Sytze opgehaald door de vriendelijke dame in een zwarte BMW. De dame was van Surinaamse komaf en stelde zich als Liesje Wijntak. Al snel kwamen ze op de plaats van bestemming, Sytze had er zin in. Hij sprak af dat hij over een half uur op de deur zou kloppen, en vroeg of Liesje de zak met cadeautjes voor de deur wilde zetten. Zenuwachtig liep Sytze over de parkeerplaats heen en weer, zijn zware Pieten stem te oefenen. Toen was het zover, hij liep naar de deur waar de zak met cadeautjes al stond. Caribische muziek kwam hem te gemoed. De deur was de deur van een bar die Suikertuinte was genaamd. Dit zou dus zijn eerste Pieten optreden in een bar worden. Hij klopte op de deur, maar er kwam geen gehoor, nog maar een keer wat harder, weer geen gehoor, nog maar wat harder, de muziekstond ook zo hard. Eindelijk kwam er iemand op de deur af, het rinkelen van het glas die Zwarte Piet uit de deur had geklopt deed de grote Surinaamse man op de deur afkomen. “Mooi is dat zwarte Piet” zei de man met zware stem, waar de zware stem van Sytze zich niet aan kon meten. Sytze verontschuldigde zich met zijn eigen piep stemmetje. De man zei dat hij maar naar binnen moest gaan. Wat minder enthousiast, klopte Sytze nu weer op een deur, en zwaaide die open, hij wierp pepernoten de kroeg in. Terwijl hij vrolijk heen en weer sprong, ter introductie, merkte hij op dat er maar één klein Surinaams jongetje met dreads op de schoot van zijn moeder zat. De rest van de volle bar waren allemaal Surinaamse mensen. Na zijn gehuppel, liep hij op het jongetje af, die keihard begon te huilen. Snel pakte hij een cadeautje voor het jongetje uit zijn zak, maar daar moest hij niks van weten. De andere bezoekers keken Sytze allemaal aan, eerst vriendelijk, maar al snel geërgerd door het gestuntel en gestotter van zwarte Piet. De moeder liep de gang in met haar zoontje, die maar bleef dreinen. Daar stond Sytze tussen de volwassene. “Wat ga je nu voor ons doen Zwarte Pietje, nog zo’n houterig dansje soms”, vroeg een man sarcastisch. Wat had Sytze hier graag dood neer gevallen. Hij keek de mensen alleen aan, en wist niet was hij moest doen of zeggen.

Liesje bood redding, en greep Sytze bij zijn trillende arm, trok hem mee naar buiten, en vroeg of ze voor zijn gestuntel moest betalen. “Nee ik heb uw ruit ook al kapot gemaakt, laat maar zitten”. Zo liep Sytze in de kou de vijf kilometer terug naar het station. Dit was zijn laatste jaar als zwarte Piet, dat stond vast.

 October 26, 2013  Posted by at 17:15 Pieters Proza No Responses »
Oct 192013
 

Title: Sportschool | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Zo nu en dan krijg ik het op mijn heupen, en wil ik opeens een Griekse God worden. Vanaf 1990 ongeveer ga ik om de zoveel tijd een half jaar aan gewichten trekken.Maar deze mislukte Hercules mist toch iets om te bereiken wat hij echt wil.
Misschien is het juist dat ik niet eens weet wat ik in Griekse Godsnaam bereiken wil, en dat is handig als je ergens aan begint.
Het ligt niet aan het fanatisme, ik ga er echt voor.
Probeer allerlei training schema’s uit, nee daar ligt het echt niet aan.
Maar wat ik bijvoorbeeld heel zwaar vind, is goedemorgen zeggen, als ik dat niet wil.
Natuurlijk doe ik dat, en voer gesprekjes over niks en zeer weinig met andere sporters.
Dus ik denk dat een half jaar de limiet voor mijn maag is, daarna kan ik echt niet meer opbrengen.
Och er zijn ergere dingen, of moet ik zeggen dat het misschien wel het minst erge ding van alle erge dingen is?
Daar ga ik maar niet te diep over nadenken.

Om het wat leuker te maken ging ik vaak met iemand samen trainen, nee niet om het wat makkelijker te maken, en samen de gewichten op te tillen en weer weg te duwen, we waren zo dom om dat omstebeurt te doen.
De laatste keer dat ik trainde was met Arie Kalkman, een beeldhouwer, ja dat klinkt stoer, dan denkt men aan zo’n oerman of vrouw die in een brok graniet hakt met een bijtel, dag in dag uit.
Arme Arie hij voldoet daar allerminst aan,”stoer” volgens mij weet de goede man niet eens wat dat is.
Hij presteerde het de eerste drie weken alle oefeningen keer op keer zeer geconcentreerd volledig verkeerd na te doen, op laatst keek ik maar niet meer naar zijn eigenwijze gestuntel.
Op zijn sokken huppelde hij vrolijk van het ene toestel naar het andere toestel.
Hij zong voluit, en schreeuwde keihard die lieverd.
Volgens mij had de hele sportschool het idee dat we twee ongelofelijke nichten waren.
Maar dat is hun probleem, we speelde het lekker mee, door na iedere oefening aan elkaar te vragen of de oefening geen pijn deed, of elkaar braaf over de rug te aaien.
Er waren een keer twee dames verpakt in maillot en string pakje er overheen aan het trainen.
Trainen hield voor hun in praten over geile mannen die ze hadden ontmoet.
Arie en ik waren Eén en al oor natuurlijk.
En ik voelde me gevleid toen er Een in plat Schiedams uitbraakte, dat ik erg sterk moest zijn omdat omhoog te krijgen.
Mijn stoere glimlach werd meteen ontkracht door Arie, die zei dat ik wel meer omhoog kreeg.
Ik zakte door de grond, compleet met de in de kiem gesmoorde stoere glimlach.
De dames waren heel heftig geparfumeerd, echt niet te harden.
Ook niet te harden was toen we na het trainen in de kleedkamer bijna over ons nek gingen van een stront lucht.
Hardop vroeg ik mij af of er misschien ergens een lijk lag.
Na wat grappen over en weer, zagen we een oude kerel in een hoekje staan, met rood hoofd, en een onderbroek in zijn handen, de goede man had in zijn broek gescheten.

Soms dronken we ook iets aan de bar in de sportschool.
Daar stond altijd een stoere Rus achter, hij zei meestal niet meer als goedemorgen, ook als het middag was.
Toen Arie en ik wat misplaatste seksuele grappen maakte, want er komt me toch een hoop testosteron vrij tijdens dat gewichten trekken, niet mooi meer.
Kwam de Rus opeens los, hij begon erover, dat hij graag muzikant had geworden.
Dat kan natuurlijk, waarom niet.
Maar zijn invulling ervan was niet alledaags, hij wilde dan in een bejaarden tehuis optreden.
Arie moest erom lachen, en zei,”met van die hoempa pa muziek zeker” Prachtig.
Nee dat wilde hij niet, hij wilde dat een groep oude dames naakt op een rij gingen zitten.
Hij zou ze dan bespelen, door met zijn rotkop in hun vagina’s te blazen, volgens hem zouden de slap hangende vagina’s dan flubber geluiden op zijn wangen maken.
Nee dat was geen hoempa pa muziek verre van dat.
Onze monden vielen open, om bang van te worden die man.
Dan ben je blij dat de koude oorlog voorlopig voorbij is.
Hij lachte bulderend, het bleek een grap te zijn.
Snel dronken we ons sportdrankje op, en kropen onze veilige ateliers weer in.

 October 19, 2013  Posted by at 21:33 Pieters Proza No Responses »
Oct 182013
 

Title: Bleekscheet | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Laatst zat ik met iemand te kletsen over de goede oude tijd, hij was ouder dan ik en had het begin van de Punk meegemaakt, en de door hem gehate disco. Lachend vroeg hij in welke tijd ik opgroeide, doelende op de muziek.
Ik moest hard nadenken, en zei breakdance, Electric boogie, Hip Hop, reggae en ska.
Hij moest lachen, en zei dat is toch niet werkelijk de muziek waar jij je mee bezighield Pieter.
Vervelende kerel, als hij eens wist hoe ik mijn best had gedaan er bij te horen piepte hij wel anders.
Ik herinner mij de grote feesttent in Delfshaven die daar ieder jaar stond.
Als de bandjes even ophielden rende de jeugd naar de microfoon, en begon te beatboxen, met je mond beats en gave geluidjes maken.
Ik had flink geoefend, en wachtte mijn geduld af.
Eindelijk kon ik dan los gaan, en dat deed ik vol over gave, iedereen lach in een deuk om mijn zielige gestuntel, en dat terwijl ik er flink op los experimenteerde om zo te proberen met originaliteit van de kunde te proberen te winnen.
Maar al snel werd ik weggeduwd als een amateur.
Boos ging ik naar huis, wat dachten die lulletjes wel, dat ze de Fatboys zelf waren.
Ik was geen volhouder, dus hield ik het beatboxen voor wat het was.
Ik had een film over electric boogie gezien, en probeerde dit thuis voor de spiegel.
Het leek meer op een spastische robot, maar ik bleef proberen.
Twee Surinaamse vrienden traden al op in het centrum, waar ze hun electric boogie deden bij een grote gettoblaster.
Ik ging vaak kijken hoe ze het deden.
Nou veel en veel beter dan ik, dat had ik al snel door.
Soms vroegen ze of ik meedeed, maar gelukkig heb ik me dat nooit aangedaan.
Wel stond ik erbij alsof ik elk moment alle sterren van de hemel kon gaan dansen.

Later ging ik heel veel naar Hip Hop luisteren.
De vunzige nummers van de 2Leve Crew uit Miami, bekend van hun hit,”me so horny”, schalde door de boxsjes van mijn kamertje.
Mijn moeder stond een keer bij het stofzuigen te zingen,”dick Allmighty”, tot op de dag van vandaag weet ik niet of ze wist wat ze zong, ik denk het niet.
In 1987 brak de hemel voor mij open in Nighttown met de Acid house, het klonk geweldig, en ik was er helemaal gek van.
Eindelijk kon ik dansen zonder regeltjes die het voor mij als bleekscheet onmogelijk maakte te genieten on the dancefloor.
Van twaalf tot zes in de vroege morgen stond ik te dansen zonder drugs, daar had ik sowieso geen geld voor.
Ik dronk water op bij het toilet, en hoopte dat meisjes me niet zouden aanspreken, omdat ik dan wel eens wat zou moeten aanbieden, en ze meenemen naar het toilet voor wat kraanwater zou ook de blits niet maken.
Later ging ik ook naar Parkzicht, hoewel ik de Gabber wel kon waarderen voor een uurtje, was het niet echt mijn ding en zo kwam ik in de tijd dat mijn jeugd voorbij was en ik mij niet meer op glad ijs hoefde te begeven.
Ja dat is best een geruststellende gedachte.
Nog altijd is mijn zoektocht in de muziek niet beëindigd, ik probeer bij iedereen wat mee te pikken, zo is mijn smaak erg ruim geworden wat muziek betreft, het blijft toch het mooiste wat er is.
Leven de oren…….
 October 18, 2013  Posted by at 23:29 Pieters Proza No Responses »
Oct 172013
 

Op mijn twaalfde stapte ik over van het voetballen naar het wielrennen. Van Neptunus naar de Title: Politie bericht | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Pedaalridders, een verschrikkelijke naam, die door de concurrentie werd omgedoopt tot Pedaalemmers. Ik fietste veel met mijn vader, en sloot mij met hem aan in het wielerpeloton. Het thuishonk van de Groen witte Pedaalridders was een houten gebouw die stond in de schaduw van de Van Nelle fabriek aan de Schuttevaerweg. Mijn eerste wedstrijd was het clubkampioenschap, ik verwachte een wielerpeloton van leeftijd genootjes, maar mijn enige tegenstander was een blonde reus, die Alex heette. We moesten drie rondes door de lelijke winderige klaverweide, een industrie gebied te Schiedam. Alex bleef de hele tijd in mijn wiel rijden, en wat ik ook probeerde, ik kreeg de lummel geen centimeter uit mijn achter wiel, Moedeloos reed ik voor hem, en verwachtte dat hij het laatste stukje tot over de meet zou gaan overnemen. Bij het ingaan van de laatste bocht zette ik aan, zo hard als ik in mijn kleine lichaam had, zonder om te kijken. En zo ging ik de finish over met Alex nog steeds in mijn wiel. We vielen allebei van onze fietsen, en stonden zo gezamenlijk te kotsen van heb ik jou daar.

Al had ik maar één iemand verslagen, mijn zelf vertrouwen in mijn wielerprestaties was er flink door Title: Politie bericht | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza toegenomen. Van onze voor rijder, ene Theo met een hoge stem, haar coupe Zwarte Piet, maar dan wat naar achteren getrokken en heel mager,  kreeg ik allemaal oude Wielerrevu’s waarin ik las over Peter Post zijn Raleigh team, de hel van het toenmalige (1983) Wielerpeloton. Helemaal bezeten was ik van Peter Winnen die voor de tweede keer Alped’Huez in de blauwe kleuren van Capri sonne won. Van mijn oom kreeg ik ook oudere wielerboeken, die ik heerlijk las. Ik wilde ook een berggeit worden, net als Van Impe, Winnen, Herrera (de Colombiaanse tuinman die nog een keer in eigen land is ontvoerd), Copi en zing ze maar op. Honderden keren reed ik de van Brienenoordbrug op en af, maar voor de wielerwedstrijden had ik niks aan mijn klim capaciteiten, dit omdat er hier in Nederland natuurlijk geen bergen zijn. Dus werd de kleine blonde klimgeit er vooral in het begin vaak afgereden, en viel ik knap vaak. Een zinloze missie natuurlijk.

In de kantine van de Pedaalridders kwam ik vaak, en daar was Theo altijd te vinden, hij zat dan met zijn dikke vrouw en al even dikke hond tussen de oude dametjes van het bestuur, die hij de beukennootjes noemde. Als hij lachte bulderde het door heel het houten gebouw, hij wreef dan ook in zijn handen, om ze vervolgen tussen zijn kruis te duwen, hij kreeg het denk koud van zijn gelach en slechte grappen, waar iedereen om moest lachen. Zijn vrouw zat er altijd voor lul bij, ik heb hem nooit met haar zien praten, en zijn hond aaide hij ook nooit. Theo zat ook in het bestuur, en haalde sponsors binnen, waaronder Kok Juweliers zijn baas. Het was bij de Rotterdamse zesdaagse, dat een aantal leden van onze club, tasjes van Kok Juweliers moesten uitdelen aan het vak, waarvan de sprinter won, dat vak droeg dan de sprinter zijn naam. Theo was heel zenuwachtig, nog meer als hij anders al was, en hij snauwde mij toe dat ik goed op de tasjes moest letten, want in sommige zat een seiko horloge. Natuurlijk deed ik dat, ik heb alle Seikos er uit gehaald, en heb de lege tasjes in het vak gegooid.

Na het wielrennen heb ik eigenlijk nooit meer aan gekke Theo gedacht, tot ik op een avond jaren later, een foto van het verminkte lijk van Theo op het politie bericht zag, hij was in het Kralingse bos gewurgd met een touw. Je zou denken wie maakt dat nou mee, dat hij een bekende op het politie bericht ziet. Het is mij dus twee keer overkomen, helaas.

Ik zag namelijk ook een keer de foto’s van de Chinese eigenaar, van de Chinees afhaal restaurant aan de Schansstraat, en zijn zwangere vrouw en dochtertje voorbij komen, hun kok had ze de strot afgesneden in de nacht, van de avond waarop ik nog met hem had staan kletsen bij het halen van bami gewoon, sindsdien sla ik het politie bericht over……

 October 17, 2013  Posted by at 18:43 Pieters Proza No Responses »