May 232013
 

Soms voel ik mij een Koning die woont in zijn schatkamer. Een schatkamer die uit boekenkasten bestaat, vol strips, boeken,fanzines en Title: Kuifje  zwarte knots | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza bijzondere tijdschriften. Soms neem ik even de tijd mij als Koning te gedragen. Mijn vrouw Xandra heet dan in mijn hoofd Maxima en Elvis mijn hondje Amalia, en de cavia´s zijn de rest van de Koninklijke posse, heel plezierig, als ik daar de tijd voor neem. Heel officieel loop ik dan naar één der boekenkasten, en doe een weelderige willekeurige greep in mijn enorme collectie, terwijl ik denk, FUCK E BOEKEN. Vandaag was het weer zo´n heugelijke dag, ik deed weer een greep.

En mijn hand pakte een klein boekje, een genummerd exemplaar, en wel nummer 576 van de 750 exemplaren die er ooit zijn gedrukt door Ramona Productions. Er zit een stempel in van de Arrondissementsrechtbank Utrecht, en is getekend door Drs. P.R. Van Zaligenzeik en Prof. Henk Kutjebef. En dan zaten er in het mapje, wat ik zo Koninklijk greep ook nog twee boekjes door dezelfde makers, namelijk, Guust Flater ´m erin en Suske en Wiske – Knappe kier. Allemaal genummerd en getekend voor zo zie ik op het prijs stickertje ooit door deze Hoogheid aangeschaft voor maar 15 Gulden. En dan is het ook nog verboden erotiek, zo las ik ergens op het internet. Nou menig kleuter zal meer geschokt zijn door Ernie en Bert, maar ze mogen er zijn. Ik bespaar u verder de verhaal lijn, voor zover die in deze boekjes op hangzak formaat van belang zijn. Maar het is toch leuk dat men middels mijn greep in de schatkamer van Zandvliet te weten komt dat deze boekjes bestaan. Er zijn nog meer exemplaren die ik helaas niet heb , namelijk:; De gloeiende gluurder (niet te verwarren met de Glunderende gluurder), Flater seksfestijn, de Berbers kut, de Knallende kut, Flaterende odol, het Zwarte zaad en Stripgekut in Utreg–City, dit voor de liefhebbers.Title: Kuifje  zwarte knots | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 

Ik zal eens wat vaker gaan grijpen in mijn schatkamer en zo af en toe met u delen wat ik weer voor moois heb gegrepen..

Ciao

 

Title: Kuifje  zwarte knots | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

 May 23, 2013  Posted by at 00:29 Pieters Proza No Responses »
May 222013
 

Vanmorgen vroeg zaten mijn vrouw en ik aan onze eettafel ons ontbijt op te eten. Xandra zou weldra vertrekken naar haar werk in de Title: Tafelgenoten en het journaal ook nog een beetje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Bibliotheek en ik zou iets later vertrekken naar mijn of beter de Psychiater te Zwolle . Ik had er geen zin in, maar weet dat het verstandig is met de vriendelijke kerel over mijn medicijnen te hebben. Xandra stond nog niet geheel onder de douche of mijn hondje Elvis zat op haar plaats tegenover mij. Hij zat mij daar aan te kijken, alsof hij mij allemaal moeilijke vragen wilde gaan stellen. Terwijl hij zo keek, bedacht ik mij, dat ik een uur later tegen over de psychiater zou zitten, Elvis had dan plaats gemaakt voor Meneer de Vries. Al eerder had Xandra dus plaats gemaakt voor Elvis. Drie totaal verschillende tafelgenoten, wat een afwisselend leven. Drie per dag is voor mij echter genoeg, en niet te lang dan is het allemaal goed te doen, dan ga ik hun en zij mij niet vervelen. Want een beetje regelmaat is nooit weg in deze barre tijden. Barre tijden, als je het journaal niet kijkt, valt het allemaal wel mee met dat barre, dan schiet het langs je heen en houden anderen zich er mee bezig. Ellende neemt zo al je tijd in, dingen waar je echt helemaal niks aan kunt doen, de vader die voor hij zichzelf vermoord zijn twee prachtig mooie knulletjes vermoord en schandelijk in een buis verstopt, had hij zichzelf maar eerst omzeep gebracht, of nog beter had zijn vader zijn kwakkie tegen de potkachel aangespoten, dan had het met een sisser afgelopen, Syrië en noem het maar op allemaal vreselijke gebeurtenissen waar wij niks aan kunnen doen, en onze tijd aan verspillen, ik ook hoor., alsof u daar iets aan heeft, dat ik dat ook doe, maar je zal je maar belangrijk voelen zoals ik, zwaar beladen persoontje die ik mij waan, vooral niet opletten, negeer mijn gezwam net als het journaal, je hebt er niks aan. En dan het grijze winderige natte klote weer, langzaam trekt het ons de zomer in, naar de Herfst waar dit weer eigenlijk thuis hoort, maar het weer is niks ander dan verspilling, slecht weer, mooi weer, het doet maar wat het wil, we kunnen er helaas niks aan veranderen, het is ons lot evenals het journaal,veel mensen, ook ik weer, zeggen vaak, even het nieuws kijken, ik moet toch op de hoogte blijven, waarom weet ik eigenlijk niet, om een praatje te hebben met mijn buurman, ik wil helemaal niet met hem praten, laat staan over het journaal, er zijn belangrijkere zaken….

 May 22, 2013  Posted by at 14:33 Pieters Proza No Responses »
May 212013
 

U kent dat wel zo’n zinnige zondag, een goede bui na een goede vrijpartij met partner of hand en dan zin in een mooi naspel.Title: Neergeschoten | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Wij vulde dat in door te besluiten dat we op mijn scooter naar Bergen op zoom te rijden.
De reis voorliep voorspoedig zonder al te veel verassingen.
Op Eén na dan, na dertien jaar merkte ik op dat mijn vrouw zittend plaste, ik heb daar verder mijn mond maar over gehouden.
Wilde haar goede bui niet bederven.

Al snel reden we de binnenstad van Bergen op Zoom binnen, iedereen keek geïrriteerd naar ons, dit omdat mijn uitlaat veel te veel herrie maakte.
Wij zaten daar ook erg mee, en boden iedere chagrijn onze excuses en wat te drinken uit mijn fles olie aan.
We gingen in een trendy grand café op de Grote markt wat drinken.
Ik liep de trap op naar de toiletten, toen een man zei Meneeeeeer.
Verbaasd zei ik dat ik naar de WC zocht.
Die zijn daar niet, maar beneden onder de trap, zei de oetlul, alsof ik daar dagelijks kwam.
Vrolijk liep ik langs hem, om vervolgens het heren bidet helemaal vol te stoppen met toilet papier.
Het eten was prima.
We besloten na het eten de synagoge te bezoeken, na een partijtje arm worstelen, want Xandra wilde eigenlijk naar de Seks boetiek.
Dan had ze maar meer pap moeten eten.
We kregen een hele toffe rondleiding van een vrouw met een groot kruis aan haar ketting, naar alle waarschijnlijkheid geen Joodse vrouw.
Hierna liepen we naar het Markiezenhof waar een expositie was van politiek tekenaar Ophof, u weet wel van dat dametje die een kernbom wegtrapt.
Heel gaaf.
Toen gingen we de mooie tuin in, we stonden te genieten van de mooie gevel, toen ik dacht dat ik gebeten werd door een horzel, maar niks was minder waar.
Er was een vette kogel tussen mijn kijkers terecht gekomen.
Wat moest ik doen, ik keek naast me waar Xandra onder mijn bloed zat, ze gilde en tranen schoten de lucht in uit haar grote bruine ogen, heel mooi om te zien.
In de verte stond een kereltje met een pistool, volgens mij was het een verdomde Indiaanmoslimtsjetsjeenjunkvolkert . B, maar daar wil ik verder even van af zijn.
Nog altijd stond ik daar met die kogel in mijn hersens.
Ik besloot te doen wat mij in zo’n geval te doen stond, namelijk dood neervallen.
Wat er verder om mij heen gebeurde kreeg ik natuurlijk niks van mee, ik was daar eindelijk van afgesloten.
Wel begon ik er op los te fantaseren, of Xandra nu eindelijk gelukkig zou worden, of dit gezien zou worden als een belangrijk keerpunt in onze vaderlandse geschiedenis, of er daar op het Markiezenhof in Bergen op Zoom een standbeeld (liefst liggend) zou komen te ……. Liggen.
En dan waarom zou de gemene Indiaanmoslimtsjetsjeenjunkvolkert . B mij doodgeschoten hebben, had ik misschien zijn Dove zusje ooit per ongeluk misbruikt, of erger zijn moeder of kussen.

Maar na dit slechte toneelstuk moesten we weer terug naar ons huisje in Schiedam.
Onderweg bezochten we een Canadees kerkhof, vol jonge maar heel erg dode soldaten.
Daar besloot ik mijn leven om te gaan gooien, ik had dat al een paar uur hiervoor besloten, maar dit moment kwam zo mooi uit, tussen al die soldaten en mijn vrouw.
Ik pakte stoer mijn telefoontje, wilde mijn antenne uit trekken, maar mijn telefoon was blijkbaar veder ontwikkelt als mijn gedachtes, want een antenne ontbrak.
Ik drukte het nummer van de beste kunstenaar die er volgens mijn smaak in Nederland rond loopt.
Monobrain .
Ik smeekte hem nederig of ik met mijn hele hebben en houden bij hem in de Hondenkoekjes fabriek mocht komen wonen.
Ja zei hij geïrriteerd, maar ik ben nu bezig.
Dus zullen we volgend jaar verhuizen naar Overijssel.
Mijn stukjes zullen dus af gaan spelen in bossen en op weilanden,
Verandering doet eten zal ik maar zeggen.

En inderdaad een aantal maanden na het schrijven van het bovenstaande gebral, woon ik nog altijd in Schiedam.
Bij naderinzien wilde ik de door mij nog steeds geliefde Hondenkoekjes fabriek niet opzadelen met mijn persoon.
Wel wil ik nog steeds verhuizen.
Want ik ben opzoek naar verandering altijd.

 

En weer later nu dus woon ik alweer vier jaar in de Hondenkoejes fabriek :)

 May 21, 2013  Posted by at 14:16 Pieters Proza No Responses »
May 202013
 

Beste Pieter,

Hoe gaat het met jouw en je vrouw ?
Maak je nog steeds schilderijtjes?
Met mij gaat het…..

Ik zat al diep in de vrijdag middag, toen ik besloot mijn dagelijkse sessie wolkstaren voor een keer over te slaan. Title: Fanmail | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Ik was heel erg geil, vreselijk.
Op zo’n dag kan ik met geen bewegend wezen meer een normaal gesprek voeren zonder hem/haar dan in mijn morbide gedachte aan mijn spuitpuist te rijgen.
En dat is moeilijk praten hoor.
Mijn eikel plakte al tegen de wand van mijn zweet nylon slip aan.
Gelukkig was ik al thuis, net uit mijn werk, het huis voor mij alleen.
Dit omdat ik al jaren alleen woon.
Ik liep naar mijn kamer en onderwijl deed ik mijn kleren uit.
Ik kon gewoon niet wachten.
Alle muggen in mijn slaapkamer zou ik gaan doodschieten met mijn dodelijk lava hete zaad.
In de slaapkamer besloot ik mijn slip met rits aan te doen, die ik voor mijn verjaardag gekocht had.
De reetveter trok ik wat verder mijn bilspleet in, alvorens ik op mijn bed plaats nam.
Per ongeluk drukte ik met mijn grote teen (het kan ook de teen ernaast geweest zijn) mijn TV aan.
Gadver Frans Molenaar de mode ontwerper deed zijn verhaal.
Mijn mannelijkheid werd opeens angstig klein.
Ik had die lul zijn pisbek wel willen vol schijten.
Ik besloot hem maar even aan te horen.
Hij had het over zijn wens alle Zebra’s ter Wereld te laten afslachten, zodat iedereen een mooi overhemd van Zebra leer zou aan kunnen.
Uniek vond hij dit.
Nou kon mijn zijn uniek idee me zwaar niet schelen.
Maar ik projecteerde het woord uniek maar eens op mij zelf.
Was ik wel uniek , ik rukte me al zo lang ik mij kon heugen af.
Ben nog nooit met een levend wezen naar bed geweest, en heb er al helemaal nooit mee geneukt.
En ik ben toch alweer 54 jaartjes jong.
Ik herinner mij nog de eerste keer dat ik klaar kwam.
Ik stond naast mijn wijlen grootmoeder (165 lang), ze las op de schommel stoel voor uit Roodkapje geloof ik.
Ik stond wat onschuldig met mijn knuistje in mijn korte broekje aan mijn piemeltje te frummelen.
Toen voelde ik een heel warm gevoel op komen, net toen ik mijn broekje naar beneden deed om eens te kijken wat er loos was, kwam ik klaar.
Oma vertelde rustig door, tot mijn grote schrik zag ik een druppel zaad langs haar wang lopen.
Ze pakte een zakdoek en haalde de druppel weg.
Ze glimlachte naar me, en zei dat ze van al dat vertellen ging zweten.
Maar goed terug naar een ander verleden.

Ik lag dus te luisteren naar Frans Molenaar, en ging me af vragen of ik ergens uniek in was.Title: Fanmail | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Triest moest ik concluderen dat ik echt nergens uniek in was.
Grienend viel ik in een diepe slaap.
Zwetend werd ik wakker, het was inmiddels al donker, wat het verhaal er verder niet beter opmaakt.
Ik had het, ik wist nu hoe ik uniek zou kunnen zijn.
Ik heb namelijk een erg groot plasgaatje.
U voelt hem waarschijnlijk al aankomen.
Ik stak mijn wijs vinger in mijn eikel gaatje en begon mezelf te vingeren alsof mijn leven ervan afhing.
Mijn lul werd keihard en het gaatje omsloot mijn vinger.
Al snel voelde ik mijn kolkende zaad omhoog komen, plop ik trok mijn vinger eruit en mijn zaad kwam er al vlak achter aan.
Ik was uniek, gelukkig.
Ik kon eikel vingeren en nog klaarkomen ook.
Het is fijn om uniek te zijn………………..
Groetjes een bewondeRAAR

 May 20, 2013  Posted by at 12:39 Pieters Proza No Responses »
May 182013
 

Zestien jaar is ze geworden, onze kleine lieve mooie Paike.

 

Een hele oude dame, een dame dat was ze, een hele lieve beschaafde dame.Title: Lieve Paike, 1997-2013 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Nog geen twintig minuten geleden is ze rustig ingeslapen, terwijl ik Paike aaide, duwde Elvis met zijn eeuwige balletje in mijn rug, waarmee het verschil tussen mens en dier even benadrukt werd.
In haar oortje heb ik van alles gefluisterd, tegen haar alleen, dus dat schrijf ik niet op.
Maar iedereen mag weten dat Paike ons lieve hondje is geweest en altijd zal blijven, dat houdt de dood echt niet tegens.
Rust zacht lieve Paike

 May 18, 2013  Posted by at 13:59 Pieters Proza No Responses »
May 182013
 

Title: Mijn Partij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
U bent fan van een voetbalclub.
De club wint nooit.
De seizoenkaart is duur en wordt duurder.
U heeft betaald voor een zit plaats, maar zonder verder bericht merkt u dat er geen stoeltjes zijn, ook een dak boven de tribune ontbreekt.
U schrijft het bestuur een brief, maar krijgt geen antwoord, waardoor u het idee krijgt dat uw bestaan hen geen reet kan schelen.
Het wekelijks verlies, ondanks de miljoenen aankopen van spelers die niemand wil hebben, maar waar het bestuur toch heel veel geld voor betaald, voor die prijs kunnen ze de beste spelers ter Wereld kopen, maar goed, het verlies is de schuld van de tegenstanders zegt de voorzitter, die spelen te goed.
Dit is wat mij betreft wat u heeft en krijgt als u stemt op een politieke partij.
Dat puffende humorloze (klinkt wat aardiger dan hersenloze) slechtte pakken leger, met hier en daar een goed gefashioneerde politica in Den Haag. Vroeger toen alles beter was, of was het vroeger toen alles minder, minder erg was, doordat men toen niet alles doorhad, en beter wist te verbergen of onderdrukken, nou vroeger dus, toen verziekte men alleen het eigen land, nu heel Europa, dat is een beetje het verschil van Vroeger en heden.

U begrijpt dat er maar één iemand is die dit zou kunnen veranderen, nee niet God, laat die maar even met rust. Ik zelf ben die persoon. Title: Mijn Partij | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Mijn Partij,gaat heten,¨Mijn Partij¨. Een ongelofelijk groot voordeel is, dat ik helemaal geen verstand van politiek heb, laat staan van regeren of debatteren. Maar wat is er mooier als maagdelijke overmoed, eerlijk op je bek gaan, wie wil dat nou niet zien. Daar ga ik als lijsttrekker voor zorgen, kom maar op. Ik wil een partij met zoveel mogelijk nationaliteiten en geloven, zodat wij samen één mens kunnen vormen met vele gedachtes en mogelijkheden. Wij wegen alle mogelijkheden af, alvorens wij gaan staan schreeuwen door een microphone in de Tweede huis kamer. Binnen een jaar zullen alle andere partijen overbodig blijken, en zullen de rakkers links of rechts dan wel ergens in het midden hangend toegeven, dat ze kiezen voor,,´Mijn Partij¨, de Partij voor iedereen, ieder zijn eigen,,¨Mijn Partij¨. Op naar een gezonde toekomst, nee wat zeg ik toekomst, laten wij vandaag beginnen, de toekomst is van latere zorg.

Stem nu, stem graag, stem vandaag op Mijn Partij!

 May 18, 2013  Posted by at 11:01 Pieters Proza 14 Responses »
May 162013
 

Laat ik maar eerlijk openen, voor één ieder die daar op zit te wachten. Ik ga u een geheim verklappen.Title: Songfestival Hooligans | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Jaarlijks gaan Xandra en ik voor het Songfestival, op naar een nieuwe teleurstelling voor iedereen die van goeie muziek houdt. Maar dat maakt het gelijk zo ontzettend vermakelijk. De vreemdste bullshit passeert de revue. Xandra en ik hebben dit jaar beiden een latexpakje door een Pakistaanse naaister even verderop laten aanmeten, ik merkte meteen dat latex handig is af te neme met een vochtig doekje. De naaister kotste een curry gerecht over mijn pakje uit toen ik het aantrok in haar atelier om haar te tonen hoe het mij stond. Het broekje heeft zeer korte pijpjes, eronder een mooie oranje Koninklijke nylon DRK BLND een opkomend merk van de meest erotische Nylons ooit, zie internet, en doe een geil :)

Kortom we waren er meer als klaar voor. Toen Elvis onze Spaanse macho hond ons zag zitten, sprong hij de bank af, en besloot eerder naar ons echtelijk bed te gaan, en daar de deur op slot te doen, de kleine teringlijder. Het festival was dinsdag niet te harden, Slecht is leuk, maar dit was veelal tergend. Anoek deed het perfect en ging gelukkig door naar de finale, een erectie van kinderlijke blijdschap kon ik in mijn pakje nauwelijks onderdrukken, terwijl Xandra een vreugdedansje maakte. Jan Smit één van de presentatoren, stal de show, hij nam het afkraken van ons over, op perfecte wijze maakte hij iedereen af, alvorens die gezongen hadden, die jongen moeten wij houden, een talent. We verheugde ons al op donderdag, vandaag dus. Xandra had haar pakje alweer aan, ik ook, maar ik heb hem niet uitgedaan, omdat dit simpelweg niet ging. Ik heb hem na de twee halve finale tot mijn verdriet van mijn lichaam moeten knippen. Het leven van een songfestival hooligan gaat niet over rozen. Ik was blij verrast met het optreden van Griekenland, heerlijk swingend, Rebika met ska, een knaller. Als Anouk niet wint hoop ik dat deze jongens winnen. Frankrijk geef ik tevens een kans, mooi liedje, misschien wel te goed. Nou ja we zien het zaterdag wel. Veel plezier….

 May 16, 2013  Posted by at 23:39 Pieters Proza No Responses »
May 152013
 

De zaterdag wilde ik gaan fietsen, de ATB route alhier in het Zwarte dennen bos tussen Staphorst en mijn kersverse woonplaats Title: Helemaal de weg kwijt 2009 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Nieuwleusen. Om twee uur zei ik tegen mijn vrouw dat ik ging hardlopen, waarop zei zich hardop afvroeg waarom ik geen eindje ging fietsen.
Mijn besluit was zo haar besluit, en niet veel later reed ik op mijn stalen ros door de polder van Punthorst richting de Zwarte dennen, in een gele regenjas en een zwarte maillot van minstens twintig jaar oud, een soort van sportief erfstuk. Een blauwe helm met daaronder een muts, ja voor lul rijden was mij in ieder geval al gelukt, misschien dat de enige juiste plek voor mijn out-fit de catwalk was ter presentatie van een nieuwe modelijn , de afspiegeling der recessie….
Maar goed ik had wel iets anders aan mijn hoofd.
Meteen op het eerste bospad zweette ik het uit van angst, niet voor de boze wolf of aanranders van slecht geklede fietsers dan wel slecht ziende necrofielen, maar omdat ik bang was te vallen.
Ja een verstandig mens zou dan op de verharde weg blijven, maar ik wilde door mijn angst en gebrekkige techniek heen trappen, en dat lukte een aantal mooie kilometers verder.
Het bos werd zo mooi dat ik eigenlijk wilde afstappen om te genieten, maar de sportman in mij wilde daar niets van weten. Ergens op het einde van de veertien kilometer lange ATB route werd ik in gehaald door twee nog oudere mannen.
We reden op de inmiddels verharde weg, en ik probeerde ze bij te houden, wilde mij niet laten kennen, en waarschijnlijk wilde ze mij niet kennen want ze sloegen af.
Langzaam besefte ik dat ik de weg kwijt was. Inplaats van paniek ging ik wat harder trappen, en grijnsde bij de gedachte aan alle kneuzen Title: Helemaal de weg kwijt 2009 | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza met Tom Tom’s of mobieltjes, die had ik niet nodig. Ik wilde eindelijk beseffen dat ik verhuisd was van de drukke Randstad naar Overijssel, een echte vent vind altijd zijn weg.
Maar toen ik veel later door Ijhorst reed, was de vent hongerig en al een beetje door de kou bevangen, het werd ook nog eens donker, en ik had geen licht op mijn fiets, ik zou ook maar een uurtje gaan fietsen, wat een feest. Ik vond een bordje dat mij gelukkig verwees naar Nieuwleusen, ik at als een beestje mijn evergreen op, en ging verder. Steeds stapte ik af als een auto aankwam en ging in de berm staan als een prostitué in de bijna goeie bedrijfskleding.
Sommige auto’s knipperde vriendelijk dat ik mijn licht aan moest doen, waardoor ik steeds tijdelijk blind was. Al aardig vermoeid belande ik waar in het bos die nu dus donker was, en iedere boom leek dezelfde, nacht crossen zonder licht is heel bijzonder maar niet aan te raden. Heel veel later reed ik weer in Ijhorst waar ergens een magneet moest staan die mij aantrok.
In het plaatsje de Wijk kwam ik Jan Maat tegen, althans de man had veel van Jan Maat weg, misschien hallucineerde ik inmiddels al. Ik vroeg hem de weg, hij gaf een route aan, en ik vroeg of die verlicht was, nee zei hij, dan moet je omrijden over Staphorst. Ik stond voor de krantenkop hartstikke dood gevonden aangereden door een auto in een greppel of bijna dood gevonden slapend in een greppel, de laatste leek mij toch wat aangenamer.
De man , of ik hard fietste, ik zei niet meer meneer. Hij lachte en zei dan rijd ik een stukje met u op. Ik maakte een beleefdheid praatje, ik weet echt niet meer wat ik uit kraamde, hopelijk niks over Jan Maat. Na een tijdje sloeg de man af met zijn zo te ruiken net gekochte snacks. Hongerig en verkleumd reed ik verder de Hel in, naar het Hemelse Staphorst, nou de lichten waren spaarzaam, ik zag soms echt niks, en begon te begrijpen waarom blinde mensen nooit voorop de tandem zitten. Bij iedere boerderij twijfelde ik of ik de weg moest vragen, maar mijn lege benen trapte steeds maar weer alle twijfel weg.
Ongeveer vijf uur later kwam ik aan, mijn vrouw wilde net ziekenhuizen gaan afbellen.
Drie uur lang zat ik te rillen onder een deken. Maar ondanks alle ellende was ik verwonderd dat mijn lichaam en geest weer eens goed samen hebben gewerkt, om dit avontuur te overleven.

 May 15, 2013  Posted by at 21:09 Pieters Proza No Responses »
May 142013
 

Onze tent hing aan de waslijn te drogen, een heel karwei zoń bungalow tent tussen twee bomen ophangen aan een waslijn. Niet voor mij, Title: Tolweg | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza maar voor mijn ouders, die hem scheldend ophingen. Ik had een natte droom gehad, niet de bekende natte droom, nee, ik droomde dat ik buiten onze tent een grote plas deed, maar in werkelijkheid stond ik over mijn ouders heen te plassen.
Toen de tent eindelijk hing, met daarnaast al het beddengoed, begon mijn moeder met een grote borstel met sop te schrobben, mij af en toe vernietigend aan kijkend. Mijn vader en ik ontsnapte aan deze gezelligheid, door ons dagelijks rondje te gaan fietsen.

Langs Sinaasappel bomen reden wij de bergen van Zuid Catalonië in. Ik besloot mijn vader te laten zien dat ik nog wel iets anders kon, dan over hem heen plassen, en ging op mijn pedalen staan, en versnelde het tempo en reed mijn vader trots voorbij de eerste berg op. Onderwijl genoot ik van het schitterende uitzicht, in de verte zag ik het spookdorp al liggen, waar geen mens woonde, als je er door heen reed hoorde je alleen honden blaffen. Ik vond het best eng, en ging er altijd harder rijden. Dat was vandaag ook mijn plan. Ik wilde dicht in de buurt van mijn vader blijven. Mijn benen hadden echter andere plannen. Ze begonnen te verzuren, en al snel kwam mijn vader mij voorbij, wat harder dan normaal, hij leek in trance, misschien was hij nog boos op mij, door de vroege golden shower. Ik probeerde zijn wiel te houden, maar het lukte niet, langzaam reed hij van mij weg, mijn mond was te droog om hem te roepen. Normaal keek hij om en ging zachter rijden, vandaag niet. In één teug leegde ik mijn bidon. Ik zat er aan te denken, terug te rijden, maar ik hield het bij denken. De zon was bloedheet, ik was aan het koken. Eindelijk bereikte ik het spookdorp, waar ik normaal zo hard mogelijk doorheen reed, stapte ik nu bibberend af bij een fontein op een verlaten pleintje, ik vulde mijn bidon met heerlijk koud water, wat mij een flinke diarree zou opleveren. Honden blafte, maar ik zag ze gelukkig nergens. Snel sprong ik op mijn fietsje en vervolgde mijn weg. Uit de schaduw van het dorp reed ik weer een berg op. Mijn vader was in geen velden of wegen te bekennen, ik leek alleen op de Wereld met alleen mijn blauwe fietsje.

Mijn buik rommelde, terwijl ik wat kracht zette, liet ik een poepje, en merkte dat ik een vol bruin broekje opliep. Walgend stapte ik weer af, liep wijdbeens het land op, achter een enorme cactus spoelde ik mijn wielrenbroek uit, doodsbang dat iemand mij zo zou zien. Met een natte broek die gelukkig snel droogde, reed ik verder. Uit mijn rechter bovenarm kwam bloed, de cactus had mij blijkbaar een litteken voor het leven geschonken. Voor een viaduct reed ik naar rechts, lekker snel naar beneden. Alle auto´s die langsreden toeterde, en dat waren er nogal wat, soms nam ik de moeite te zwaaien, maar ik was eigenlijk te druk bezig mijn vader in te halen. Na een tijdje suisde mijn oren van de toeters die ze wat mij betreft mochten inslikken, zeker de vrachtwagens waren niet te harden. Bij een benzinepomp even voor Tarragona zag ik een Lelijke eend staan, met Nederlands kenteken. De mensen keken alsof ze Jezus op zijn fietsje zagen. De vrouw vroeg wat ik daar deed,¨fietsen zei ik naar waarheid¨. ¨Dit is de tolweg zei ze¨. Ik vertelde dat ik die goed kende, omdat wij altijd via de tolweg uit Nederland kwamen. ¨Met de auto neem ik aan¨, zei de man droog. Voor ik verder ging met bijdehand doen, Zei de vrouw dat ik terug moest fietsen naar de eerste afslag, en dan naar links, daar waren de de campings. Ik nam afscheid, de mensen bezorgd achterlatend. De auto´s toeterde weer, en maakte verschrikte gebaren, inmiddels begreep ik dat ik mijn leven op het spel zette. Bij da afslag herkende ik de weg weer, en reed naar de camping, waar de halve camping mij bij de poort op wachtte, mijn moeder kwam met mijn zusje de groep uit, en omarmde mij, ik was blijkbaar uren weg geweest, mijn vader was mij nog steeds aan het zoeken, even als de campingbaas in zijn auto.
Ik was toch nog de held van de dag, ondanks de slechtte start…

 May 14, 2013  Posted by at 13:08 Pieters Proza No Responses »
May 132013
 

Een tandem vind ik een prachtige uitvinding. Op oude foto’s van baan wielrennen, van ergens in eerste helft van de twintigste eeuw, zag jeTitle: Tandem machtig mooi | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza stoere mannen op tandems zitten van soms wel vijf personen, team sport in optima forma, prachtig. Jammer dat dit onderdeel in het wielrennen niet meer bestaat. Het moet toch vreselijk hard zijn gegaan, beangstigend, op zoń klein houten baantje. In het Schiedamse Harga park zijn de resten van een wielerbaan te vinden. (zie foto) Toen ik nog in Schiedam woonde, ging ik er wel eens heen, om een rondje te lopen over de met groen begroeide oude wielerbaan, mijn gedachten dreven weg naar tijden die ik helaas nooit heb mee mogen maken, nou ja het mocht wel, maar ik was er nog niet. Het moet daar toch spannend en gezellig vertoeven zijn geweest. Hoe kan het toch dat dit opeens niet meer populair is, trok Fred Oster met zijn Weekend quiz het publiek soms weg, waren er leukere dingen, het zal allemaal wel.
Ik heb heel veel gelezen over die tijd, en renners als meervoudig sprinter op de baan Piet Moeskops, de Amerikaanse Afro American Mayor Taylor en ga zo maar door, misschien zijn de boeken en oude foto’s van deze helden wel minstens zo mooi als de werkelijkheid die ik heb gemist.

Men zou een jaarlijkse tandem race moeten organiseren, net als vroeger over een belachelijk lange afstand, met tandems van vijf personen, Title: Tandem machtig mooi | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza bijvoorbeeld van Goes in Zeeland Naar Finsterwolde in Groningen, dat moet toch te regelen zijn. Voor een goed doel bijvoorbeeld, de renners moeten zelf hun banden plakken, en eten meenemen in rugzakjes, of desnoods een karretje achter de tandem. Nog leuker zou zijn dat men een gedeelte van Europa door kruist, men in de nacht door rijd, en dat er om de zoveel honderd kilometer, 300 bijvoorbeeld een nieuw vijftal verse mannen klaar staat. Men zou het zo bijvoorbeeld met landen teams kunnen doen. Nou pak dit idee op, en werk het uit, ik zie er naar uit. En misschien ook leuk, degene die het waagt doping te gebruiken word naakt vast gebonden in een kooi vol bavianen.

Mijn tandem ervaring was niet op de baan, en al helemaal niet in een wedstrijd. Het was van Rotterdam Centraal tot en met een camping waar mijn zusje een caravan had op de Wouwse plantage in de buurt van Roosendaal. Mijn team genoot was mijn inmiddels welbekende stiefzoon Itam. Zoals altijd vertrokken wij pas om een uur of vier uit Rotterdam, waar wij een Sparta tandem hadden gehuurd, met maar liefst drie miezerige versnellingen, waarvan er één het niet deed, dat scheelde weer schakelen. Vrolijk reden wij richting de Willemsbrug, de Erasmusbrug was er nog niet, de Willemsbrug vind ik sowieso mooier dan de Zwaan. Het is een typische Rotterdamse brug, doe maar gewoon dan doe je gek genoeg, de Zwaan is zo´n uitslover.
Maar goed, volgend mij zongen we liedjes, en maakte morbide grapjes die ik helaas verdrongen heb. Voorbij Barendrecht wilde Itam voorop zitten, nee niet in zoń mandje, hij wilde sturen. Maar doordat ik steeds mee stuurde, ging dit niet door. Helaas moest ik geen scheten laten, dat had toch zo leuk geweest, volgens mij heb ik één scheet gelaten, maar dat was een zachte, Itam rook niks, dan is er natuurlijk niks aan, een scheet laten, dat begrijpt u ook wel, u bent ook niet van gisteren.
De reis ging voorspoedig, en we hielden er een goed tempo in. We kwamen al vrij snel aan in de buurt van Roosendaal, in Stampersgat om precies te zijn. Daar aten we een vet patatje, en vervolgde onze weg. Het was niet ver meer, Het begon te schemeren, waardoor de weg wijzers onleesbaar werden, en wij flink de weg kwijtraakte, we gingen steeds harder rijden, en passeerde steeds weer de oorlogs- graven, met jonge soldaten die als ze niet zo ordinair waren dood geschoten misschien ook wel een keer verdwaald waren geweest en naar de Wouwse plantage aan het zoeken waren. Uiteindelijk kwamen we aan bij de camping, wat jammer was, was dat dit niet de camping was waar mijn zus op stond. Aan wat jongens met matjes, vroeg ik of zij de Wouwse plantage kende. Een dikke ventje, die verdomd veel weg had van Marnix Rueb stripfiguur Haagse Harry, vertelde in plat Haags dat hij wist waar het was, dan moest je het bos door. ¨KUT¨ dacht ik, weer dat bos door, mijn reet was zo rauw als een wasdroger, en die zijn rauw hoor. De jongens reden voor ons uit op brommertjes, best gezellig. Ze hebben ons niet verkracht of vermoord, beetje namaak Hagenezen, maar we waren ze des al niet te min dankbaar, eindelijk waren we op de camping.

 May 13, 2013  Posted by at 23:00 Pieters Proza 2 Responses »