Mar 292019
 

Het blijft iets heel moois, vind ik om een ooievaar een toch betrekkelijk groot beest in de weilanden te zien staan. Er is geen mooier rood dan de snavel van een ooievaar. In Drenthe en Overijssel kom ik de rakkers heel vaak tegen. Vanaf mijn scooter vergeet ik ze maar zelden te groeten, wat ik bij reigers trouwens ook doe. Waar de reiger dan zwaar geiriteerd met zijn kop tussen de schouders wegvliegt, negeert de ooievaar mij volkomen, wat het mijn inziens ook nog heel slimme vogels maakt. Want wie mij groet zie ik als mijn beste vriend, en geef ik een knuffel. In Staphorst ter hoogte van Restaurant Halfweg, komen heel veel ooievaars ieder jaar samen, voor vertrek naar warmer oorden. Een heel weiland vol veermannen, machtig mooi man. Er staat er altijd wel één bij met autistische trekjes, die staat dan ver van de groep aan de bosrand.Title: Rare jongens die Ooievaars | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Bij begraafplaats IJhorst heb je vanaf een prachtig pleintje uitzicht over het mooie Reestdal, er staat daar ook een ooievaars nest op een hoge paal, het schijnt dat de familie Ooievaar het daar zo mooi vinden, dat ze gelijk aan de mensen op het kerkhof er nooit weggaan, zelfs niet voor een jaarlijkse vakantie naar warmer oorden. Het zou natuurlijk de crisis kunnen zijn, maar zelf denk ik dat ze hun stekkie heel mooi vinden, en echt het is er ontzettend mooi.

De ooievaar staat als symbool voor het brengen van baby’s, alsof het beest niks beters te doen heeft. Wat een rot sprookje, tenminste dat dacht ik tot de dag van vandaag. Want vandaag reed ik tussen Havelte en Meppel weer in de buurt van een Begraafplaats, een Joodse, toen ik aan de overzijde van de weg een stelletje ooievaars wild aan het paren zag, het vrouwtje neem ik maar aan, had moeite om niet in de sloot geneukt te worden. Ik stopte er even voor, want zo dacht ik, dit zie je niet iedere dag. Ik werd gestoord door een klappend geluid, vlak voor mij stonden er twee ooievaars nog wilder te paren, het klappende geluid kwam van hun snavels. En alsof de situatie, vooral met mij als verwrongen bioloog, meer bio-onlogischloog stond er nog een stelletje ooievaars te rammen. Ik was een beetje in de war van deze orgie, in de lucht tussen de takken door zag ik nog meer ooievaars vliegen en op takken zittende hun beurt af wachtende. Het leek wel alsof men hier hoereerde. Waarschijnlijk werd hier het baby sprookje ooit bedacht. Fietsers die mij passeerde keken mij verbaasd aan, die dachten waarschijnlijk dat ik een paar setjes robot ooievaars liet paren, het zag er zo onecht uit daar. Toen ik begon te piekeren over wat meneer de uil hier wel niet van denken moest, besloot ik mijn weg te vervolgen naar Havelte.

 March 29, 2019  Posted by at 22:01 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)