Oct 292018
 

In 1998 reisde mijn ex vrouw Xandra haar zoon Itam en ik schreef de gek af naar Rome voor een weekje vakantie.Title: Rome Yin Yang stad | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De stad van de beste en meeste dictatoren ooit, waar men zich waant in een decor uit een Romeinse film, ware het niet dat dit allemaal echt is, hier en daar wat ingestort.

We hadden er zin in.

Het was augustus en belachelijk heet, nu heb ik daar nooit last van, maar in een stad voor een week iedere dag als zombies wandelen door een stad, ja dat is andere koek.

Niet zeiken Zandvliet, een camping vind je al helemaal niks.

In de trein vanaf het vliegveld droomde ik al weg als in naar de huizen keek waar wij dicht langs reden, op elk balkonnetje stond een Italiaanse filmster de was op te hangen. Ik ben gek op Italiaanse films, met een voorkeur voor de oudere films, dus kon ik daar lekker aan denken en in wegzakken als de werkelijkheid mij teveel werd, en dat werd het nog al eens. Rome heeft het vreemde uit de films van Federico Fellini en het keiharde uit de films van Pier Paolo Pasolini en dat maakt het een voor mij bijzondere stad.

Ons hotel aan de Via Nationale was oud maar goed onderhouden, aan de balie checkte wij in, bij mensen die ons geen blik waardig gunde, een goed begin is het halve werk.

Het we hadden een enorme kamer met twee verdiepingen.

In de ruime badkamer liet ik een flesje oranje vitamine E olie vallen, die maar meteen de geur van deze vakantie was. We keken uit op de drukke Via Nationale, op de rand aan de buitenkant van het raam lag een met zaad gevuld condoom, we konden hem net niet zijn laatste zetje geven naar het asfalt of de toep waar dan misschien een voorbijganger zou denken, wat hebben de vogels in hemelsnaam gegeten vandaag. Aan het eind van de Via Nationale stond het paleis van justitie waar Benito Mussolini zijn gezellige toespraken ooit brulde, de goedzak. De volgorde van onze vakantie in Rome is mij helaas ontschoten, en gelukkig best veel, zodat dit een niet te lang verhaal gaat worden, dus begin ik maar bij ons bezoek aan het Vaticaan, laatste woon en rustplaats van de Paus, zo had Pauze paleis ook een mooie naam geweest, maar dat kan niet op tegen Sint Pieter natuurlijk.

Het is erg indrukwekkend allemaal, om over dat gigantische plein, waar wij Nederlanders jaarlijks door de Paus bedankt worden voor de bloemen die wij nooit zelf gaven. Overal mensen die waarschijnlijk het zelfde kwamen doe als wij, potten kijken. Ooit reed over dit plein een zoon van een Paus te paard met een groot zwaard, willekeurige pelgrims te onthoofden, gewoon voor de lol hoor, verder niks bijzonders, dreven er in de rivier de Tiber lijken waaronder die van een Paus die het waarschijnlijk niet zo goed gedaan had. Allemaal lief en vredig de geschiedenis. Xandra had een shirt zonder mouwen aan, een hemd heet dat geloof ik. Daarmee mocht zij van een chagrijnige klootzak het Vaticaan niet binnen, stel je voor dat het ze opwond, en ik maar denken dat die gasten alleen op kinderen vielen, mooi niet dus. Maar zo snel lieten wij ons niet uit het veld slaan, de volgende dag trok Xandra gewoon een jasje aan, lekker warm.

Binnen was het de moeite waard, overal lagen er Pausen dood te zijn, met daar op een gigantisch beeld van de Paus, één graf lag al te wachten op de volgende Paus. Op de grond zitten mocht niet, liet een andere chagrijn mij weten.

Na uren wachten in een achterlijke rij voel gelijkgestelde suffe toeristen als wij voor de Sixtijnse kapel konden wij eindelijk naar binnen. Ik had toen besloten nooit meer in een lange rij te gaan staan voor wat dan ook, en daar heb ik mij tot op de dag van vandaag aan gehouden, met gemak trouwens. We slopen door de beschilderde gangen , in slakke gang met honderden mensen naar de kapel, ik heb het idee nog altijd dat het de mooiste schilderingen zijn geweest die ik nooit heb gezien, zelfs in slakke gang is dit niet te doen, je zou er op zijn minst even stil voor willen staan, maar dat ging niet zonder een wapen, je werd gewoon naar voren geschoven. In de kapel moest je stil zijn, en terecht, wij werden sowieso stil van de schilderingen, maar de meeste mensen praten in allerlei talen gewoon door, wat een ramp.

We hebben verder in die week heel veel moois gezien.

Maar ik heb nog nooit meegemaakt dat ik in één week alleen maar onvriendelijke mensen ben tegengekomen, misschien baalde men, het was immers vakantie tijd voor de Italianen dat ze niet op vakantie konden, dat hoop ik dan maar. Rome is voor mij een Yin Yang stad, mooie stad vol klootzakken. Maar sinds ons bezoek wil ik er altijd weer heen, om het tegendeel van mijn oordeel te vinden in e”en van de mooiste steden ter Wereld.

 October 29, 2018  Posted by at 12:37 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)