Jul 022016
 

Hoe het komt weet ik niet, door de Wiet olie van een medicijnman uit Zuidwolde die ik in een bos tegenkwam, Ike & Tina of toch door Gert in Hermien komt, ik heb de hele dag het gevoel of ik droom. Niet dat het wel lijkt of ik droom, er gebeurd niets bijzonders, nou ja Title: Rommelig kut stukje | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza in mijn dromen vaak ook niet. Maar ik wordt steeds wakker, zonder dat ik ben gaan slapen. Het is alsof ik steeds een stukje puzzel heb gedroomd die nergens in past. Dus besloot ik maar wat te gaan typen, ter onderbreking van mijn tekening op een vlieger.

Ik zag net en gisteren trouwens ook een baby in een wandelwagentje, niet dezelfde. Ze keken mij aan, de ene zuigeling gisteren en de andere vandaag. Met open blijk vol verbazing. Ik keek terug, en dacht wat ik altijd denk als ik weer eens een zuigeling op straat tegenkom. Wij moeten haast wel reïncarneren. En niet omdat ik baby’s lelijk vindt, ze zijn vaak om op te vreten. Maar ze hebben zoveel kenmerken van oude mensen, op de rimpels na, maar ze zijn vaak kalend in de richting van haar krijgen, hebben geen tanden en bedenk het maar. Mijn conclusie is dat na de dood het doodgaan verder gaat, tot men opeens weer gaat leven, dit allemaal volkomen onbewust, het grijze gedeelte tussen dood gaan en weer ge of herboren worden. Verder heb ik geen bewijzen, en al zou ik geen gelijk hebben, maakt mij dat ook niet uit. Maar ik weet haast zeker dat we in een cirkel leven die eigenlijk nooit eindigt. En er zijn natuurlijk geloven zat die dit ook zo’n beetje met mij denken, wat het erg gezellig voor mij maakt, als men maar geen Jezus gaat noemen, dan kijk ik niet op of om.

Ik krijg opeens sterk het vermoeden dat Julio de vader van onder andere Enrique Iglesias op sterven ligt. Zomaar uit het niets hoor, zou jammer zijn. Nou ja Jammer we hebben zijn muziek, net als van alle andere gedoofde sterren. Maar mijn vermoeden kan er net zo gaat ook niet altijd op in waarheid. Dood zijn is zo gek nog niet. Maar ik hou even op over de dood, krijg het er koud van, ik lijk wel een lijk.

Even een landkaart pakken, ben de weg naar een verband in mijn verhaal kwijt. Ben ik nou geil of gewoon heel dom, waarschijnlijk ergens in het midden. Edoch in vroeger tijden was er meer sfeer op de straten, gemoedelijker, het kan natuurlijk zo zijn, doordat ik er toen nog niet bij was, ik was toen al meer voor de weilanden. Als u niet moe van mij wordt doe ik het zelf wel weer. Tabee, ik ga kas…

 July 2, 2016  Posted by at 18:55 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)