Dec 172013
 

Reist u weleens per vliegtuig, luchtballon, Zeppelin, Helikopter, straaljager of op een andere manier door het luchtruim of blijft u liever op de grond vanwege hoogtevrees of dieptevrees van uw duitenzak? Dan zult u als uw oren goed werken, in dit geval helaas, weleens uit de verte een vaag gescheld horen, en zich heel even afvragen wat is dat toch, en dat uw hele leven tot op de dag van het heden, nou dat ben ik. Ik scheld dan weer eens op een voorbij vliegend vliegtuig, ja met mijn gebalde knuist de lucht in gestoken, alsof ik  nog eens een uppercut uit ga delen. Ik kom er dan net weer achter dat het een vliegtuig was en geen UFO ergens uit het Heelal, van Mars of uit een zwart gaatje. U zult nu denken die man is echt getikt, en dat ga ik zeker niet ontkennen, niet eens een klein beetje, maar het stukje hierboven is niet de waarheid, ik ben er pas van overtuigd dat er buitenaards leven is als bij Martijn DWDD aan tafel een buitenaards gedrocht zit mee te praten over de crisis of de seks pil voor dames, die trouwens niet te vreten is, en dan wil ik er naast zitten, om het gedrocht te voelen of het wel echt is, dan geloof ik er in, en dat geld trouwens ook voor u God, maar ik kan dus ook niet beweren dat u of de kabauters niet bestaan. Nou behoorlijk zinloos daar dus al teveel aandacht aan te besteden lijkt mij. Ik weet niet eens of ik zelf wel echt besta, en dat is maar beter ook, dan ga ik maar naast mijn schoenen lopen.

In mijn klas op de lagere school, een LOM school de Henry Dunantschool aan de Schiedamseweg in Rotterdam, mij Title: Ruimtelul | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza altijd al afgevraagd wat een Schiedamseweg in Rotterdam doet, misschien helpt die de mensen op weg naar Schiedam, maar daar wil ik om niet andere wegen in te slaan van afwezen. Laten we wel wezen, ik schrijf niet om u te verwarren, dat kunt u zelf veel beter, daar heeft u mij niet voor nodig, waarvoor heeft u mij dan nodig, nee niet aan twijfelen, verder lezen alstublieft. Nou in de klas van Meester John van Galen die op een woonboot woonde, en misschien nog steeds woont zat ik dus, maar daar heb ik het al te vaak over, maar ook Danny, zijn achternaam is mij ontschoten. Danny was een boom van een kerel, ik schatte hem één meter tachtig. Hij liep met overdreven grote stappen, zelfs voor zijn lengte, hij deed alsof hij ook leraar was en sprak met zijn kin om hoog heel deftig en nadrukkelijk, wat hij ook bralde, ik moest mij dan bedwingen hem niet op zijn kin te slaan, gewoon voor de leut. Maar Danny was helemaal bezeten van ufo’s was lid op Amerikaanse bladen, die hij ook mee naar school nam. Menig leerling vloog de klas door, als die Danny zijn passie en geloof in buitenaards bestaan maar dreigde in twijfel te trekken, nee discussies waren aan Danny de ruimtelul zoals ik hem noemde, niet tegen hem trouwens. Ik was bijna een jaar bezig met het zoeken naar hoe sterk Danny was. Hij was een ramp in Gymnastiek, als hij poogde hart te lopen zag het er niet uit, zijn knieën trok hij veel te hoog op, hij bleef maar deftig lopen, met jawel zijn kin omhoog, alsof hij nog meer op je neer wilde kijken. Er moest een dag komen dat ik met Danny op de vuist zou gaan, maar ik was voorzichtig, ondanks zijn slechtte prestaties op gym. Hij heeft nog een paar maanden in een andere klas gezeten, nadat hij weer eens in gevecht was, met een meisje die hij wilde wurgen omdat ze eindelijk had verteld dat ze niks van hem moest hebben. Hij deed namelijk alsof hij met Petra getrouwd was, zonder door te hebben dat Petra steeds zenuwachtig de benen maakte. Toen Meester John tussenbeide kwam, en in een worsteling met Danny kwam, brak hij zijn arm. Dit maakte indruk op mij. Ik heb Petra getroost en we kregen buiten het oog van Danny gelukkig minsten een halve dag verkering. Ze zal vast nog vaak denken, was ik maar met die charmeur getrouwd, terwijl ze haar partner meelijdend door de haren strijkt, de arme man.

Ik had toen al niet zo heel veel met Science fiction, ik vond de wereldjes die ze verzonnen in films wel leuk, en moest Title: Ruimtelul | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza omdat mijn vader naar Startrek keek wel kijken, maar voor mij hoefde het niet. Wel las ik met een bol broekje de strips van de Groenemannetjes  van Pat Mallet in de Panorama die in de leesmap zaten. Ik zie net dat de Fransman september 2012 is overleden, wat vast niet de reden is dat ze jaren geleden al met de grappige strip zijn gestopt van de Panorama. Die kereltjes waren niet gewelddadig of ongelofelijk intelligent, nee ze waren geil en hoogstens een beetje slim. Dit in tegenstelling tot de talloze films die erover ruimtewezens gemaakt zijn. Het draait er vaak toch weer op uit dat die ruimtewezen bezit de aarde willen overnemen van ons mensen of vernietigen, lekker intelligent, dat doen wij mensen ook altijd de hele geschiedenis ellende door op aarde, als ze dan zo slim zijn, geef ons eens een ander voorbeeld. Maar uit alles blijkt dat de ruimtewezens uit de fantasie van mensen komt, want als cowboys, soldaten, ridders of wat voor andere held dan ook andere pakjes in de speelfilms aan zouden hebben waren het gewoon ruimtewezens, slechtte verzinsels van mensen. Even terug naar Danny ruimtelul. Tegen het einde van het school jaar had hij een spreekbeurt, u begrijpt waarover,hij sprak overdreven gebarend over het ruimtewezen, dat die in Amerika gevonden waren, waarom daar altijd. Zijn ogen schitterde, de klas lag aan zijn voeten, ik niet, ik had het zo gehad met die kut ruimtemannetjes ze konden de tering krijgen en Danny ook. Voor ik het wist schoot er uit mijn mond dat ik in sneeuwwitje geloofde, via het bureau van Meester John sprong Danny op mij af, zijn hoofd rood van opwinding, stellig van plan mij te gaan wurgen, pure ruimtezinswaanzin. Ik sprong naar de zijkant waardoor Danny met een klap op mijn lessenaar terecht kwam, dit versufte hem, en zo begon ik als een razende op Danny in te trappen, ook best wel gestoord. De Meester hoefde dit maal niet tussen beide te komen, de arme Danny kroop in één, en op de één of andere manier brak ik daardoor, en stopte, rende weg om mij zoals gewoonlijk ergens in het schoolgebouw, meestal op een wc te gaan schamen, en rustig te worden.

Jaren later kwam ik Danny tegen op atletiek baan in Blijdorp, u begrijpt dat ik verbaasd was, en vroeg welke tak van atletiek hij beoefende, en u kunt het al raden, discus werpen…

 December 17, 2013  Posted by at 14:18 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)