Oct 152019
 

Volgens mij drie jaar geleden belande ik in een Café ergens in de buurt van station Maashaven. Er lagen zelfs nog gezellige wollen kleedjes op de tafels. De naam van het bruin Café die ooit betere tijden had gekend als de dag dat ik daar een bakkie zwarte pleur kwam nuttigen ben ik vergeten. De bar man was volgens mij zich niet bewust dat hij jaren geleden overleden was na een kort maar gezellig ziekbed. Mocht u een zelfde ziekbed willen als de barman die zich hier niet van bewust was, IKEA heeft ze niet. De man mompelde iets wat iets weg had met,”morguh”, al leek het nog meer op een vast zittende rook rochel. Hij keek mij niet aan, zijn waterige blauwe trieste ogen waren gericht op de Maashaven alsof ze daar ooit verdronken waren. Ik bestelde een kop koffie, waarvoor de zwaarlijvige barman zuchtend zijn bar kruk af moest om mij een hopelijk vers bakkie goud in te schenken. Ik besloot niet aan de bar te gaan zitten, echt gezellig zou het daar niet geworden zijn. Ik nam plaats aan een tafeltje bij het raam, ik had genoeg keuze, want voor zover ik het kon overzien waren de feestganger achter de bar en ik de enige mensen in deze kroeg. Een tijdje staarde ik in mijn kopje koffie, voor ik het toch echt op waagde een slokje te nemen, nog net niet met mijn pink gestoken in de lucht. En warempel de koffie was heerlijk. Ik kon het niet nalaten dit aan meneer schijndood te melden, altijd beleefd blijven toch.Title: Street soldiar aan de Maashaven | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Hij deed pogingen tot een grijns, en gaf toch maar een knipoog. Dit maakte mij dom gelukkig, die knipoog van de barman daar aan de Maashaven. Lang kon ik niet van dit memorabel moment genieten, want er kwam een vijf koppig groepje binnen. De gene die sprak was een lange slungel met een matje, ik dacht dat die allang waren uit gestorven, ergens in mijn jeugd achter gebleven. Ik schatte hem een jaar of dertig en zijn metgezellen onder de twintig. Ze kwamen aan een tafeltje voor mij zitten, ik kreeg gratis theater, en helaas kun je in een theater niet naar een andere zender zappen. Meteen begon de lelijk geel bleke doodskop in coltrui met ketting om zijn kippen nek luidruchtig de aandacht in te vullen die hij kreeg van de aan zijn lippen hangende ventjes om hem heen. Hij had geen Rotterdams accent, dat had het nog leuk gemaakt, nee zijn hoge stem piepte een soort straat taal waar hij niet goed naar had geluisterd, zijn armen zwaaide druk door de lucht om zijn uitspraken kracht bij te zetten, en geloof me dat hadden ze nodig. Wat kan ik mensen dood wensen als ik ze nog maar net ken. Ik haalde nog een bakkie koffie bij mijn vriend aan de bar, die naar het tafeltje met de jongens keek en zijn hoofd schudde. Nu knipoogde ik, dat kon nog wel wat worden tussen mij en de charmante barman.

De slungel vertelde aan zijn fans dat hij een echte street soldiar was, en street soldiar sprak hij iets lager uit als de rest van zijn stront verhalen. Ik probeerde naar radio Rijnmond te luisteren, maar die street soldiar over heerste. Street soldiar dacht ik na de tachtigste keer dat hij zich street soldiar noemde, dat is in het Nederlands straat soldaat, wat suf. Terwijl ik van mijn koffie genoot, maakte ik er zaad soldaat van en schoot best debiel in de lach. Ik voelde tien paar ogen op mij gericht, ik keek de slungel aan, hij moest nu toch iets gaan zeggen als street soldiar. En dat deed hij, want wat zouden zijn hol maatjes anders wel niet van hem denken. “Wat is er zo grappig, wij willen mee lachen toch jongens”. De jongens zeiden ja. Dus voor ik het wist, hoorde ik mij zelf zeggen dat ik hem meer een zaad soldaat vond. Nu moest de barman lachen. De slungel werd rood en stond boos op uit zijn houten stoeltje. Ik verwachtte nu een paar klappen van de street soldiar, maar hij liep scheldend het café uit, zijn vriendjes in verbazing achterlatend.

De barman waggelde naar de deur, om die op slot te doen, de vergeelde gordijnen gingen dicht, en samen hebben we de jochies genomen. Nee hoor ik rekende mijn heerlijke koffie af, en ging verder met die mooie leven.

 October 15, 2019  Posted by at 23:16 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)