Hebbie hem weer met zijn tekenen,

Hebbie hem weer met zijn afgekloven pennetjeTitle: Tekenen moet!!! | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza
Hebbie hem weer met zijn witte blaadjes wereld,
Hebbie hem weer met zijn stukje proza over zijn grote liefde tekenen.
Hebbie hem weer met zijn gekke krabbeltjes,
Hebbie hem weer met zijn tekeningen van penissen die na al die jaren een beetje op mensen zijn gaan lijken,
Hebbie hem weer met zijn tekendrift, zelfs op vakantie kan hij er niet buiten,

Nu heb ik de zinnen zelf netjes ingetypt die hier boven staan.
Maar allemaal heb ik ze van vele malen horen zeggen in mijn omgeving.
Waarop ik soms zeg, en meestal denk, hebbie hunnie weer met hun gezeik over mijn liefde, mijn leven, mijn alles en redding tegen de grote dode momenten die mijn leven te bieden heeft.
Of het nu komt vanwege mijn lichtte vorm van het syndroom van Asperger (heet sinds kort anders, maar ik denk dat het wel weer zal veranderen naar Asperger, en terecht want de Oostenrijkse ontdekker Dokter Hans Asperger die al even niet meer mee doet op Aarde, zal zijn achternaam toch ook niet hebben veranderd) dat ik verknocht ben aan eenzame momenten met pen en papier, of dor dezelfde volgorde maar dan omgekeerd, wie zal het zeggen.
Het heeft mij al heel snel in mijn leven gepakt, en nooit meer los gelaten.
Nu is het alsof ik het zelf niet bepaal, of ik wel of niet teken, dat is dus niet net, maar het is gewoon zo, het moet al is het maar tien minuten, een dag voelt onaangenaam als ik niet wat heb kunnen tekenen.
Het maakt in principe niet uit wat, waarmee of waarop, het is puur moeten, een vreselijke brandende drang in mij.
Tot ik ergens begin jaren tachtig mijn beroep van mijn drang te maken, maakte het ook niet uit of ik de Title: Tekenen moet!!! | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza tekening of strip goed of slecht vond, want ik gooide ze altijd op een hoop, in één van de vier hoeken die mijn jongens kamertje telde, en mijn moeder gooide die naar verloop van tijd in de vuilnisbak, een kapitaal aan geschiedenis is zo verloren gegaan, tenzij er nu ergens een oude vuilnisman van zit te genieten, maar ik vrees het ergste.
Dit wil niet zeggen dat ik er veel schilderijen voor over zou hebben die tekeningen weer eens zou mogen zien, want mijn jeugd was een ramp, ik begreep de wereld niet, en dat is waarschijnlijk te zien geweest in dat krassen zoals mijn vader mijn liefde noemde.
Mijn tante Josine uit Leiderdorp voerde altijd hele dikke blokken papier aan, en daar ben ik nog altijd dankbaar voor, rust in vrede lieve tante.
Volgens mijn moeder was tekenen het enige wat mij rustig kreeg naar weer een woede uitbarsting.
Ik was in mijn kamertje een soort beest, heel tevreden en zich veilig voelend op zijn kamertje.

Buiten tekenen deed ik belachelijk veel aan sport afgewisseld met eten, heel veel eten.
En oh ja lezen, kijken, strips, tijdschriften en boeken.
Dit alles altijd met muziek om mij heen, allerlei soorten muziek, want net als met tekenen en schilderen reis ik ook graag door muziek, en niet onverschillig ik denk over elk stukje muziek na.
De herinneringen aan de muziek doen mij aan allerlei momenten denken, en die verwerk ik in het geheel van een werk, of in de lijnen van bijvoorbeeld een gezicht.
Want lijnen zijn voor mij als letters, die kan ik lezen, in ieder geval de lijnen die ik zet.
Tekenen gaat mij werkelijk nooit vervelen, het is nog altijd even spannend om van te voren niet te weten wat er straks op zo’n maagdelijk wit vel papier zal staan.
Pablo Picasso zei ooit (niet van horen zeggen), dat als hij wist wat hij ging maken, hij het niet meer hoefde te maken, dan zat het al in zijn hoofd, ik sluit mij bij aan bij die stelling van de Spaanse mega grootmeester.

Momenteel is de tekenkoorts wat meer gecontroleerd, en speelt of ik een tekening goed vind wel een rol. En nog steeds vreemd is dat ik mijn werk ook exposeer, dat doe ik nu al sinds de eerste groeps- expositie ten bate van de spoortunnel aan de Blaak in Rotterdam 1991. Toch na al die jaren en vele exposities ben ik het nooit als normaal gaan beschouwen dat ik exposeer. Meestal exposeer ik schilderijen, die voor mij eigenlijk altijd grote tekeningen zijn. Want ik vind mezelf een tekenaar die schildert met een kwast, en dat is heel anders als een schilder, in dat geval sta ik dichte bij een fotograaf. Ik heb drie keer groot uitgepakt met alleen zwart wit tekeningen. In 2004 gaf de toenmalige directrice Julia Snikkers van de Artoteek Schiedam mij de kans een berg tekeningen aan de muur van haar kunst toko tentoonstellen. Hier in Dalfsen exposeerde ik in 2010 ook een heleboel tekeningen in het Gemeentehuis van Dalfsen. De mooiste tot dus verre is voor mij de 339 tekeningen die ik tijdens Raamkunst aan de Plantage te Schiedam 2006 mocht exposeren aan de vierkante raampjes van het prachtige huis van Cecilia Huisman aan de Tuinlaan.Title: Tekenen moet!!! | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Momenteel ben ik bezig met een project in boekvorm, CHECK genaamd. CHECK ONE zal binnenkort te bestellen zijn op het internet. Er staan 365 tekeningen in. Tijden van de tekeningen lopen door elkaar, zo ook de onderwerpen en personen. Het voorwoord is van de Hamburgse kunst verzamelaar Dirk Bernhard Schmitz. De boeken zijn een klein kroontje op mijn bestaan als tekenaar…