May 142013
 

Onze tent hing aan de waslijn te drogen, een heel karwei zoń bungalow tent tussen twee bomen ophangen aan een waslijn. Niet voor mij, Title: Tolweg | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza maar voor mijn ouders, die hem scheldend ophingen. Ik had een natte droom gehad, niet de bekende natte droom, nee, ik droomde dat ik buiten onze tent een grote plas deed, maar in werkelijkheid stond ik over mijn ouders heen te plassen.
Toen de tent eindelijk hing, met daarnaast al het beddengoed, begon mijn moeder met een grote borstel met sop te schrobben, mij af en toe vernietigend aan kijkend. Mijn vader en ik ontsnapte aan deze gezelligheid, door ons dagelijks rondje te gaan fietsen.

Langs Sinaasappel bomen reden wij de bergen van Zuid Catalonië in. Ik besloot mijn vader te laten zien dat ik nog wel iets anders kon, dan over hem heen plassen, en ging op mijn pedalen staan, en versnelde het tempo en reed mijn vader trots voorbij de eerste berg op. Onderwijl genoot ik van het schitterende uitzicht, in de verte zag ik het spookdorp al liggen, waar geen mens woonde, als je er door heen reed hoorde je alleen honden blaffen. Ik vond het best eng, en ging er altijd harder rijden. Dat was vandaag ook mijn plan. Ik wilde dicht in de buurt van mijn vader blijven. Mijn benen hadden echter andere plannen. Ze begonnen te verzuren, en al snel kwam mijn vader mij voorbij, wat harder dan normaal, hij leek in trance, misschien was hij nog boos op mij, door de vroege golden shower. Ik probeerde zijn wiel te houden, maar het lukte niet, langzaam reed hij van mij weg, mijn mond was te droog om hem te roepen. Normaal keek hij om en ging zachter rijden, vandaag niet. In één teug leegde ik mijn bidon. Ik zat er aan te denken, terug te rijden, maar ik hield het bij denken. De zon was bloedheet, ik was aan het koken. Eindelijk bereikte ik het spookdorp, waar ik normaal zo hard mogelijk doorheen reed, stapte ik nu bibberend af bij een fontein op een verlaten pleintje, ik vulde mijn bidon met heerlijk koud water, wat mij een flinke diarree zou opleveren. Honden blafte, maar ik zag ze gelukkig nergens. Snel sprong ik op mijn fietsje en vervolgde mijn weg. Uit de schaduw van het dorp reed ik weer een berg op. Mijn vader was in geen velden of wegen te bekennen, ik leek alleen op de Wereld met alleen mijn blauwe fietsje.

Mijn buik rommelde, terwijl ik wat kracht zette, liet ik een poepje, en merkte dat ik een vol bruin broekje opliep. Walgend stapte ik weer af, liep wijdbeens het land op, achter een enorme cactus spoelde ik mijn wielrenbroek uit, doodsbang dat iemand mij zo zou zien. Met een natte broek die gelukkig snel droogde, reed ik verder. Uit mijn rechter bovenarm kwam bloed, de cactus had mij blijkbaar een litteken voor het leven geschonken. Voor een viaduct reed ik naar rechts, lekker snel naar beneden. Alle auto´s die langsreden toeterde, en dat waren er nogal wat, soms nam ik de moeite te zwaaien, maar ik was eigenlijk te druk bezig mijn vader in te halen. Na een tijdje suisde mijn oren van de toeters die ze wat mij betreft mochten inslikken, zeker de vrachtwagens waren niet te harden. Bij een benzinepomp even voor Tarragona zag ik een Lelijke eend staan, met Nederlands kenteken. De mensen keken alsof ze Jezus op zijn fietsje zagen. De vrouw vroeg wat ik daar deed,¨fietsen zei ik naar waarheid¨. ¨Dit is de tolweg zei ze¨. Ik vertelde dat ik die goed kende, omdat wij altijd via de tolweg uit Nederland kwamen. ¨Met de auto neem ik aan¨, zei de man droog. Voor ik verder ging met bijdehand doen, Zei de vrouw dat ik terug moest fietsen naar de eerste afslag, en dan naar links, daar waren de de campings. Ik nam afscheid, de mensen bezorgd achterlatend. De auto´s toeterde weer, en maakte verschrikte gebaren, inmiddels begreep ik dat ik mijn leven op het spel zette. Bij da afslag herkende ik de weg weer, en reed naar de camping, waar de halve camping mij bij de poort op wachtte, mijn moeder kwam met mijn zusje de groep uit, en omarmde mij, ik was blijkbaar uren weg geweest, mijn vader was mij nog steeds aan het zoeken, even als de campingbaas in zijn auto.
Ik was toch nog de held van de dag, ondanks de slechtte start…

 May 14, 2013  Posted by at 13:08 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)