Nov 212019
 

Uit eten vind ik één van de leukste uitjes. Vroeger deed ik het heel veel, nu vanwege een chronisch geld gebrek zelden. Maar goed ik heb heel veel herinneringen aan de vele keren dat ik ging uit eten. Iedere week zat ik wel drie maal uitgebreid bij Mac Donald te eten (grapje.

Eten is het belangrijkst als ik uit eten ga, liefst bijzonder, eten dat nooit eerder mijn tong streelde. Maar ook de ambiance is belangrijk voor mij, het liefst eet ik in een restaurant waar een aangename sfeer hangt, met geïnteresseerd personeel, die je iets kunnen vertellen aan de diamantjes die ze serveren. Op de Hoofdstraat te Schiedam zat jaren lang Restaurant Italia. Het eten werd opgediend door een blonde Italiaanse man, die ook de eigenaar was. Wij kozen altijd het verassing menu, buiten dat het heerlijk kleine hapjes waren, wist de man er prachtig over te vertellen, ook uit zijn geboorteplaats Florence had hij veelal mooie culinaire verhalen. Bijvoorbeeld zo schepte hij bescheiden zoals alleen een Italiaan dit kan op over de hoogstaande culinaire kwaliteit van de restaurants in Florence, ze waren volgens hem zo goed dat de Mac Donald het er niet lang uit hield, niemand ging er eten. Nu is het natuurlijk zo dat Florence één van Italies grootste toeristische trek pleisters is, en omdat alles er best prijzig is, zou Mac Donald het toch alleen van die mensen kunnen redden, maar goed, mooie verhalen hoeven niet helemaal waar te zijn, niet waar? Op een gegeven moment namen de mooie verhalen van de trotse Italiaan af, hij begon vooral te klagen over de toestand van de Hoofdstraat in Schiedam, waardoor op de één of andere manier het eten minder goed ging smaken. We besloten er niet meer te gaan eten. Niet veel later was het restaurant verdwenen, bijna gelijktijdig met de Mac Donald op de Broersvest. Of dit iets met elkaar te maken had weet ik niet, maar het één sluit het ander niet uit.

Nu komt het over alsof ik een bruin café of een simpel tapas barretje in Spanje te min vind, dat is zeker niet zo, en juist daar hangt vaak een leuke sfeer en is het eten vaak prima. Ik ging ook eens eten bij een Russisch/Pools restaurant in Amsterdam , zeg maar Pools hoogte nemen. De eigenaar was een vrolijke onverstaanbare man met een baard, hij stonk naar de drank, had  een hele rode kop. Hij moest veel en uitbundig lachen met zijn handen op zijn schuddende enorme pens. Of hij ons uit lachte of waarschijnlijk om zijn eigen grappen weet ik niet, want ik kon hem dus niet goed verstaan. Hij kwam bij mij en mijn vriendin aan tafel zitten, hij was stom dronken en wilde steeds met mij toasten, het eten was trouwens smakelijk. Hij heeft de hele tijd bij ons aan tafel gezeten die malloot. Uiteraard was dit de laatste keer, maar hij bedoelde het goed en gezellig, dat is ook iets.Title: Valerio Cantarini | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

Een hele leuke herinnering heb ik aan mijn bezoek aan een Italiaans restaurant aan het Rokin eveneens in Amsterdam. Het bestaat niet meer, evenals alle voorgaande beschreven restaurants op Mac Donald na. Het was een lang smal restaurant met aan de muur allemaal oude foto’s van de eigenaar Signore Valerio Cantarini met bekende beroemdheden, waarvan ik er een aantal kende. Toen ik naar het toilet liep zat de eigenaar aan een tafeltje te lezen, er was verder niemand in het restaurant. Ik herkende Valerio aan het tafeltje van de foto’s, en stoorde hem om te vertellen dat ik het eten heerlijk vond en het restaurant gezellig vond. Hij deed zijn lees brilletje af, hij ging staan, gaf mij een duw waardoor ik door een aquarium viel. Een scherf zat in mijn hevig bloedende nek, terwijl ik verder best relax aan het doodbloeden was, sloeg Valerio op zijn borst, en maakte mij duidelijk dat je hem niet moest storen als hij de bijbel aan het lezen was. Nee hoor het tegendeel was waar, hij deed zijn lees bril af, en ging vertellen over de foto’s aan de muur, het restaurant zijn roots. Hij was een bekend Tenor zanger. Hij kwam aan ons tafeltje zitten en begon,O solo mio” recht uit zijn hart te zingen. Mijn vriendin en ik kregen de tranen in onze ogen, we hoefde niet meer op een gondel in Venetië te gaan zitten, dit was duizend keer mooier en goedkoper. We kochten zijn cd,”O solo mio”, en gingen voldaan naar huis

 November 21, 2019  Posted by at 19:23 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)