Oct 262013
 

Vaginaveen 5 december 2012 een man loopt door de enige straat die het Friese dorpje Vaginaveen rijk is. Voorover gebogen trotseert hij de gure wind, niet echt het weer voor zijn fel gele out fit, korte broek met daar onder een zwarte panty. Maar zo gaat zwarte Piet al jaren door het leven. Deze somber ogende Piet heeft het gehad, en gaat op huis aan. Een avond om snel te vergeten was het.Title: Zwarte Piet | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza

De ochtend voor deze avond ging de telefoon over, een vriendelijke vrouwenstem vroeg of ze Sytze, zoals de Piet eigenlijk heet, beschikbaar was om die avond Zwarte Piet te spelen kinderen. Door de crisis werd Sytze steeds minder gebeld op en om vijf december, dit jaar was hij zelfs nog helemaal niet gebeld, dus was hij maar wat blij met dit telefoontje van de vriendelijk dame. Wel moest hij ervoor het dorp uit, namelijk naar Heerenveen, maar hij was zoals gezegd al blij met dit klusje. Na het douchen trok Sytze een zwarte slip aan, daarover heen een zwarte maillot en daar over heen een zwarte panty, zodat zijn benen pik zwart waren. Als Sytze iets deed moest het wel goed, hij was niet voor niks een perfectionist. Over de panty trok hij een fel gele pof broek aan, nog door zijn moeder zaliger vervaardigd. En over zijn hagelwitte magere boven lichaam trok hij al een even gele blouse. Over de bord deed hij een theedoek, waarna hij zich ijverig begon zwart te schminken, zijn lippen maakte hij fel rood. Toen haalde hij de theedoek weg, en lag hier een mooie witte kraag op, op zijn half kale hoofd deed hij een pruik, met er boven op een gele pet met paarse veer. In zijn oren deed hij twee goud gekleurde ringen, hij zag er werkelijk prachtig uit, als er een prijs was voor de mooiste zwarte Piet zou Sytze zeker winnen. Met een zak op zijn rug en een roe in zijn hand liep Sytze rond vijf uur naar de bushalte. Helaas zat de bus vol scholieren die hem tot aan Heerenveen belachelijk maakte. Maar Sytze was een meester in het negeren, op school werd hij altijd gepest, dus ze konden zijn rug letterlijk op. Wel moest hij even op zijn tanden bijten, toen hij een rochel zijn rug naar beneden voelde glijden. Op station Heerenveen werd Sytze opgehaald door de vriendelijke dame in een zwarte BMW. De dame was van Surinaamse komaf en stelde zich als Liesje Wijntak. Al snel kwamen ze op de plaats van bestemming, Sytze had er zin in. Hij sprak af dat hij over een half uur op de deur zou kloppen, en vroeg of Liesje de zak met cadeautjes voor de deur wilde zetten. Zenuwachtig liep Sytze over de parkeerplaats heen en weer, zijn zware Pieten stem te oefenen. Toen was het zover, hij liep naar de deur waar de zak met cadeautjes al stond. Caribische muziek kwam hem te gemoed. De deur was de deur van een bar die Suikertuinte was genaamd. Dit zou dus zijn eerste Pieten optreden in een bar worden. Hij klopte op de deur, maar er kwam geen gehoor, nog maar een keer wat harder, weer geen gehoor, nog maar wat harder, de muziekstond ook zo hard. Eindelijk kwam er iemand op de deur af, het rinkelen van het glas die Zwarte Piet uit de deur had geklopt deed de grote Surinaamse man op de deur afkomen. “Mooi is dat zwarte Piet” zei de man met zware stem, waar de zware stem van Sytze zich niet aan kon meten. Sytze verontschuldigde zich met zijn eigen piep stemmetje. De man zei dat hij maar naar binnen moest gaan. Wat minder enthousiast, klopte Sytze nu weer op een deur, en zwaaide die open, hij wierp pepernoten de kroeg in. Terwijl hij vrolijk heen en weer sprong, ter introductie, merkte hij op dat er maar één klein Surinaams jongetje met dreads op de schoot van zijn moeder zat. De rest van de volle bar waren allemaal Surinaamse mensen. Na zijn gehuppel, liep hij op het jongetje af, die keihard begon te huilen. Snel pakte hij een cadeautje voor het jongetje uit zijn zak, maar daar moest hij niks van weten. De andere bezoekers keken Sytze allemaal aan, eerst vriendelijk, maar al snel geërgerd door het gestuntel en gestotter van zwarte Piet. De moeder liep de gang in met haar zoontje, die maar bleef dreinen. Daar stond Sytze tussen de volwassene. “Wat ga je nu voor ons doen Zwarte Pietje, nog zo’n houterig dansje soms”, vroeg een man sarcastisch. Wat had Sytze hier graag dood neer gevallen. Hij keek de mensen alleen aan, en wist niet was hij moest doen of zeggen.

Liesje bood redding, en greep Sytze bij zijn trillende arm, trok hem mee naar buiten, en vroeg of ze voor zijn gestuntel moest betalen. “Nee ik heb uw ruit ook al kapot gemaakt, laat maar zitten”. Zo liep Sytze in de kou de vijf kilometer terug naar het station. Dit was zijn laatste jaar als zwarte Piet, dat stond vast.

 October 26, 2013  Posted by at 17:15 Pieters Proza  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)