De dagen zijn onwerkelijk. Misschien hoort dat bij de Herfst, bij mij, of is het de combinatie. Het maakt Title: Dyanko van Breemen | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Various niet uit, mijn dagen zijn onwerkelijk. Vorige week werd Dyanko van Breemen een goede vriend van mij vlak voor zijn huis aan de Wolphaertsbocht, Rotterdam aangereden door een auto, terwijl hij vrolijk op weg was naar een concert in WORM, viel te lezen op een berichtje dat hij krap een kwartier voor dit verschrikkelijke ongeval op zijn Facbook pagina had geplaatst. In het ziekenhuis overleed Dyanko 32 jaar oud. Ik zie hem nog binnenlopen als pak hem beet zeventien jarige, wat bleek, stijl haar en zijn kenmerk, twee enorme wenkbrauwen, één wenkbrauw was pas echt raar geweest. Hij was samen met Marc en Erik Smol. Hierna kwamen de Grafischeschool studenten minstens één keer per week in Galerie Slaphanger door de strips en muziek zochten.

Ze brachten wat later ook leuke samenwerking projecten, Marc en Dyanko. En weer later gingen ze samen muziek maken en traden op door het land, als bijvoorbeeld de Kunstvlaai te Amsterdam.

Ik vroeg ze ook eens op te treden bij mijn Expositie in Pand Paulus te Schiedam. Er knalde knoertharde onvervalste noise door de boxen in de voormalige kerk, waar dominee/dichter Francois Haverschmith nog heeft gepreekt. Een aanrader is zijn bundel Snikken en grimlachjes. Maar goed Marc en Dyanko hebben om precies dertig seconden hun Hel op aarde kunnen performen toen een woedende man binnen rende, en op onvriendelijke manier te stoppen. Cultuur barbaren zijn helaas nog steeds niet uitgeroeid, dat komt nog wel een keer.

Dyanko was ook bezig met een solo project, genaamd Murderville (Moordrecht) waar hij toen woonde. Normaal moet ik bekennen dat ik het vaak saai vind naar iemand achter een laptop te zien staan, waar geluid dan wel muziek uit komt, maar Murderville bracht hier verandering in, door als een soort robot verkleed, de meest achterlijke dansjes te doen achter zijn laptop.

Na het sluiten van Galerie Slaphanger zagen Dyanko en ik elkaar niet zo vaak meer, wel hadden we vaak online contact. Bijvoorbeeld toen hij zich dood verveelde bij zijn vader in Frankrijk en we nachten naar elkaar lettertje typte, die woorden vormde om zijn verveling wat op te leuken. Vaak stuurde hij zijn nieuwe muziekjes of prachtige zwart wit tekeningen. Nu onder de naam Copagod. Ik miste Dyanko vaak, maar dacht altijd ik zie hem wel weer. Dat is dankzij een klootzak die veel te hard reed nu onmogelijk.

Ik hoop dat Dyanko daar boven verder kan, met waar hij hier gebleven was, het ga je goed kanjer….