Oct 092019
 

Als ik zo terug kijk op mijn leven is het er één zoals die van veel anderen met het kleine verschil dat dit mijn leven is en het voor mij nooit zo voelt. De persoonlijkheid die de meeste mensen van mij hebben leren kennen is waar ik mij het makkelijkst in voel. Ik kom vaak over als een vrolijke grappenmaker (nog net niet de vrolijke oom op een verjaardag die slechte grappen maakt misschien). Het is een scherm doordat ik niet van mezelf hou, ik die liever niet aan anderen laat zien, als ik er al beroerd van word en mij er ellendig bij voel, laat staan andere. Mijn leven is er één van therapieën om te overleven, en ik moet zeggen dat ik zonder mijn lieve vrouw, familie en vele lieve vrienden en buren er niet zoveel zin meer in zou hebben. Maar ik ga weer in therapie (therapieter) en moet mijn medicijn gebruik laten herzien. Ook een soort verslaving medicijnen, maar juist om mij beter te voelen. De laatste tijd kan ik vaak mijn gedachtes niet beheersen en lopen ze tot diep in de nacht door elkaar mijn hoofd door, het zijn vaak de simpele dingen die ik juist niet begrijp, nou ja ik begrijp die wel maar voel ze niet, mijn gevoel lijkt vaak geforceerd en opgedrongen. En daar heb ik het meerdere malen per dag moeilijk mee. Ik kan moeilijk nee zeggen tegen mensen, maar schreeuw vaak pas achteraf ja vol van woede en waanzin. Waar ik het mij het meeste over verbaas is dat ik ondanks alles vijftig jaar ben geworden, dat had ik nooit verwacht en om eerlijk te zijn nooit durven hopen.Title: Even mezelf niet, of juist wel | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Mensen zeggen vaak, moet je kijken wat je allemaal bereikt heb met je kunst Pieter, als ik blijkbaar een beetje van mezelf toon. Maar kunst is bij mij niet waar ik gelukkig van wordt, het is juist om mezelf te zoeken in mijn eigen werk, vooral in de lijnvoering, die een mens, dier of fabelfiguur vormen, het figuur is onbelangrijk, of het tafereel, ik wil lijnen zetten zoals niemand anders, daar draait het om, en dan de contrasten van kleuren en materialen zijn eigenlijk het scherm die ik zelf draag, mijn grootste vriend. Als ik zou kunnen zou ik alles in ruilen voor rust in mijn hoofd, waardoor ik mij meer kan aanpassen. Maar om eerlijk te zijn denk ik net dat er überhaupt iemand zou willen ruilen. Ondanks alles ben ik blij dat ik mag tekenen, want zonder zou ik het niet weten

De laatste tijd heb ik opdrachten en mijn design staat op schoenen, sokken, riemen en blouses, waar ik ook mijn zakelijke kant moet aanspreken, en als ik iets verschrikkelijk vind is het iets aan te moeten spreken wat ik totaal mis. Ik vind het natuurlijk fijn, maar dat geregel doet mij verlangen naar gewoon een tekening die ik met een pennetje op een papiertje krabbel en daarna weer weg gooi. Of stukjes als deze die ik onder Pieters proza met plezier op mijn website plaats, en hoop dat mensen die ze lezen er iets aan hebben. Wordt vervolgd,,,,,

 October 9, 2019  Posted by at 18:19 Pieters Proza, Voorpagina  Add comments

 Leave a Reply

(required)

(required)