Optocht van ellende

Stel……..

Blij als een natte scheet in een droge witte pantalon wandel ik naar de plaatselijke supermarkt. Het is prachtig weer, een Smurf blauwe lucht als plafond van weer een mooi avontuur, met de zon dienende als mega antieke design lamp er midden in. Ik kan het niet laten en steek mijn duim uit naar de zon, die toch wel een Like verdiend. Dat de gele vuurmassa mij niet bedankt mag de pret niet drukken dan wel prettig aan de drugs gaan. Het duurt een hele tijd voor ik eindelijk bij de supermarkt aan kom, ik wordt namelijk constant aan gehouden door mensen die vragen of ik hun vriend wil zijn. Ik vind dat uiteraard geen enkel probleem, niet mijn motto maar wel een vermakelijk motto die ik graag misbruik is,”hoe meer ter ziele, hoe meer vreugd”. Een beetje vervelend is wel, dat elke nieuwe vriendin of vriend zich meteen achter mij aansluiten en met mij mee lopen. Ieder ander kan mijn vrienden zien en ze als vriend vragen, helaas blijven ze dan gewoon achter mij aanlopen de zaadbekken. Als ik een harde scheet laat moeten ze hard lachen, als ik omkijk zie ik allemaal duimen omhoog, ik stuur vriendschappelijk een icoon van medeleven met de aroma van mijn scheet mee. Gelukkig heb ik al bijna vijfduizend vrienden achter mijn hol aan lopen, en meer vrienden krijg ik niet. Niet dat ze het mij niet vragen, dat gezeik gaat gewoon door, maar dan zou ik eerst een andere vriend moeten vertellen dat hij plaats moet maken voor mijn nieuwe vriend, dat is mij allemaal een beetje te vermoeiend. Ik ben zo blij dat ik mijn zogenaamde vrienden niet allemaal door en door ken, want dan was ik waarschijnlijk een soort van serie moordenaar van mijn vrienden, ook geen gek idee natuurlijk. De meeste vrienden zijn net als ik kunstenaar, een flink aantal maken aantrekkelijk werk, maar de meeste hadden voor mij de moeite niet hoeven te doen de hele dag achter mij aan te lopen. Mijn vrouw Sandra wil mijn en haar eigen vrienden dan ook niet thuis over de vloer hebben, tenzij onze vriendengroep potentiële kopers van mijn werk zijn, dan graag zelfs. Wel prettig is dat er achter mij in de optocht ook veel familieleden mee lopen, vrienden die ik persoonlijk ken, en jawel zelf overleden vrienden lopen gezellig mee naar de supermarkt. Ik ben natuurlijk niet de enige die door Nieuwleusen rond loopt met achter zich een internationaal gezelschap van vrienden, waarvan ik best wat duimen zou willen breken. Ik passeer mensen die meestal veel kleinere optochten van vrienden achter zich aan hebben lopen, eigenlijk voelen mijn vrienden als een enorme grote lul waar ik niks aan heb, gaaf hoor. Het is natuurlijk wel tof dat ik ergens in mijn optocht mijn vrouw heb leren kennen, dus helemaal zinloos is het nou ook weer niet, maar het scheelt niet veel.

In de supermarkt steek ik naar ieder product wat ik in mijn karretje deponeer een duimpje op, of ik glimlach alleen. Een beetje vervelend is dat het personeel van de supermarkt is opgedragen, de hele tijd producten aan te prijzen waar ik helemaal niet voor kwam, en dus mooi niet ga kopen, ze kunnen een boos kijkend gezicht van mij krijgen.

Dat mijn Wereld Facebook was

Title: Optocht van ellende | Artist: Pieter Zandvliet | Category: Pieters Proza Voorpagina

Leave a Reply